Μεγάλη Τρίτη, εκεί στο σπίτι της, την ώρα που ζύμωνε τη ζύμη για τα κουλουράκια μου το είπε: "Σου ζητώ συγνώμη Μαρία, δεν σου είπα ότι τα παιδιά μου τα έκανα με εξωσωματική. Συγνώμη που δεν σου συμπαραστάθηκα όταν εσύ πάλευες με την υπογονιμότητα, που δεν ήμουν δίπλα σου, που δεν σε βοήθησα με τις εμπειρίες μου. Δεν ξέρω γιατί το έκανα, απλά δεν ήθελα να το πω". Και έβαλε τα κλάματα.

Δύο χρόνια ακριβώς κλείνω σήμερα από την ημέρα της διάγνωσης του καρκίνου. Δύο ολόκληρα δύσκολα και συνάμα τυχερά(από πολλές απόψεις) χρόνια. Σχεδόν δεν το πιστεύω ότι η σάρκα μου είναι ζωντανή ακόμα. Προσπαθώ πολύ όσο ποτέ άλλοτε γι' αυτό.

Ένα καλό γέλιο θεραπεύει πολλούς πόνους. — MadeleineL'Engle
Και είναι αρκετά επίπονος, μεγάλος και οδυνηρός ο δρόμος της υπογονιμότητας! Για να μην «μιλήσω» και για άλλους προσωπικούς «πόνους» που λίγο έως πολύ όλοι έχουμε!

Έξι (6) Μαΐου 2015. Η μέρα που κυριολεκτικά άλλαξε τη Ζωή μου, η μέρα που άλλαξε εμένα την ίδια αλλά και τους γύρω μου! Ένα τηλεφώνημα από τον γυναικολόγο μου ήταν υπέρ αρκετό για να συμβεί αυτό! Βγήκε η βιοψία από την κολποσκόπηση, ΑΔΕΝΟΚΑΡΚΙΝΩΜΑ (in situ) αρχική διάγνωση.