Μια ομαδική εμπειρία για το ταξίδι της εγκυμοσύνης και την πορεία προς την μητρότητα. Μέσα από βιωματικές ασκήσεις και ελεύθερη συζήτηση θα επεξεργαστούμε σκέψεις και συναισθήματα της μεταβατικής αυτής περιόδου.

Δύσκολο να ζεις με ψωρίαση. Να αναγκάζεσαι να αγαπήσεις ένα κομμάτι του εαυτού σου που μισείς θανάσιμα. Νιώθεις ταυτόχρονα δύο συναισθήματα εντελώς αντιφατικά. Μίσος και Αγάπη για την ίδια την αρρώστια. Γιατί έτσι πρέπει. Γιατί δεν έχεις άλλη επιλογή. Γιατί πρέπει να την αποδεχτείς για να μπορέσεις να την καταπολεμήσεις.

Μεγάλη Τρίτη, εκεί στο σπίτι της, την ώρα που ζύμωνε τη ζύμη για τα κουλουράκια μου το είπε: "Σου ζητώ συγνώμη Μαρία, δεν σου είπα ότι τα παιδιά μου τα έκανα με εξωσωματική. Συγνώμη που δεν σου συμπαραστάθηκα όταν εσύ πάλευες με την υπογονιμότητα, που δεν ήμουν δίπλα σου, που δεν σε βοήθησα με τις εμπειρίες μου. Δεν ξέρω γιατί το έκανα, απλά δεν ήθελα να το πω". Και έβαλε τα κλάματα.

Όλες οι γυναίκες που είναι μανούλες, είτε πέρασαν από την υπογονιμότητα είτε όχι, αλλά και όλες εμείς που «παλεύουμε» ακόμα με την υπογονιμότητα, ξέρουμε πολύ καλά το μεγαλείο της μητρότητας. Είναι δυνατόν η μουσική να «έμενε» ασυγκίνητη από το μεγαλείο της μάνας;