Ένα από τα πιο δύσκολα προβλήματα που καλείται καθημερινά να αντιμετωπίσει ο ειδικός της γονιμότητας είναι αυτό των καθ έξιν αποβολών. Ως τέτοιες ορίζεται η απώλεια τουλάχιστον τριών κατ εξακολούθηση κλινικά ανιχνεύσιμων κυήσεων (δηλαδή κυήσεων αναγνωρίσιμων στον υπέρηχο). Η δυσκολία που αντιμετωπίζουμε εμείς οι ειδικοί έγκειται στην πολυπλοκότητα των μηχανισμών που εξασφαλίζουν τη βιωσιμότητα μιας κύησης μέχρι τη γέννηση αλλά και γιατί καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε ένα ζευγάρι το οποίο κατά κανόνα δεν παρουσιάζει κανένα πρόβλημα σύλληψης και γονιμότητας.

Αυτός ο βάρβαρος τερματισμός της εγκυμοσύνης που πολλές γυναίκες έχουμε νιώσει στο πετσί μας. Ειδικά όταν η εγκυμοσύνη έρχεται ύστερα από μακροχρόνιες προσπάθειες εξωσωματικής γονιμοποίησης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην ψυχολογία της γυναίκας, νομίζω ότι πονάει περισσότερο.

Προσπαθώ εδώ και μέρες να γράψω κάτι για την γιορτή της Μητέρας...Μάταια! Είναι τόσα πολλά αυτά που νοιώθω σαν μαμά και σαν παιδί κάποιας άλλης μαμάς που δεν μπορώ να τα αποτυπώσω με λέξεις. Μπλέκονται στο μυαλό μου τα συναισθήματα και γίνονται μόνο δάκρυα συγκίνησης, όχι λέξεις.

Ήταν αργά, η κούραση άρχισε σιγά-σιγά να εμφανίζεται και η υπομονή να χάνεται.. .. «κοιμήσου γλυκιά μου», ψιθύριζα στην κόρη μου, «κοιμήσου είναι αργά».
Όλα τα νανουρίσματα του κόσμου και να τραγουδούσα, τα δυο τις μάτια με κοιτούσανε γουρλωμένα, σαν να μου έλεγαν «θέλω να παίξουμε»