Ο όρος «δυσλεξία» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον γερμανό ιατρό Rudolf Berlin το 1887 για να περιγράψει την απώλεια της αναγνωστικής ικανότητας ενός ατόμου.

Από το ξεκίνημα του 20ου αιώνα έως και τις αρχές της δεκαετίας του '80 η εκπαίδευση των ατόμων με αναπηρία στην Ελλάδα στηρίχτηκε στην ιδιωτική πρωτοβουλία.

Κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα, οι ψυχολόγοι ξεκίνησαν να προσεγγίζουν τον άνθρωπο ως ένα ενιαίο σύνολο που αλληλεπιδρά με το περιβάλλον, επηρεαζόμενος από βιολογικούς , κοινωνικούς και συναισθηματικούς παράγοντες. Αναπτύχτηκαν έτσι πολλές και διαφορετικές προσεγγίσεις, που είχαν ως στόχο την διερεύνηση και ερμηνεία της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

Η θεραπευτική ιππασία είναι μια δραστηριότητα, η οποία εντάσσεται στο ενιαίο πρόγραμμα αποκατάστασης των ατόμων με νευρολογικές και αναπτυξιακές διαταραχές. Είναι η εφαρμογή ιππασίας σε άτομα με αναπηρία με βασικό σκοπό την αποκατάσταση (κινητική, νοητική, κοινωνική) του ασθενούς, και τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής του.