Κάποια στιγμή διάβασα στο γιο μου ένα παραμύθι, το οποίο αργότερα έγινε ένα από τα αγαπημένα του. Τον Ρατατούη. Περιγράφει τις περιπέτειες ενός ποντικού που ήθελε να γίνει σεφ! Τις πρώτες φορές που του το διηγήθηκα, δεν έδωσα και πολύ σημασία. Κάποια στιγμή όμως, είδα μια φράση που τη θεώρησα πολύ σημαντική:

Με το που πάρεις το μωρό στο σπίτι και ενώ ακόμα αναρωτιέσαι,
«Ποιανού είναι αυτό το μωρό; Είναι δικό μου τελικά;
Μήπως μου το έδωσαν για λίγο, για παρηγοριά και το ξαναπάρουν;» και αρχίζουν και οι εξετάσεις ρουτίνας και τα follow-up.

Γεννάς πρόωρα και...

Πραγματικά δεν ξέρω τι είναι αυτό που φταίει για την «Ανθρωπιά των Χριστουγέννων».
Φταίει η επαφή που έχουμε αυτές τις μέρες με δικούς μας ανθρώπους. Φταίει ότι ίσως γυρίσεις λίγο νωρίτερα από τη δουλειά (αν φυσικά εργάζεσαι), το Χριστουγεννιάτικο δέντρο (αν υπάρχει πλέον και αυτό) ή οι Χριστουγεννιάτικες ιστορίες του Ντίκενς που διάβαζες μικρός και τώρα λες στα παιδιά σου.