«Τους φίλους τους διαλέγουμε εμείς για οικογένεια».Οχι, δεν είναι δικό μου το απόφθεγμα... Το συγκεκριμένο στιχάκι, είναι γραμμένο σε ένα μαγνητάκι που πλέον είναι κάπου μέσα στο κουτί με τα ενθύμια μου. Μου το είχε χαρίσει μια πρώην φίλη. Σε εμένα και στην άλλη φίλη μας που και με αυτήν είναι πλέον πρώην. Μέχρι πριν λίγο καιρό, το συγκεκριμένο μαγνητάκι διακοσμούσε το ψυγείο μου και παρόλο που είχα πάνω από ένα εξάμηνο να μιλήσω με την συγκεκριμένη φίλη, το είχα αφήσει εκεί. Και όσο το έβλεπα τόσο θύμωνα.

Πριν λίγες μέρες έκλεισα τα 37 μου. Την προηγούμενη των γενεθλίων μου, πίστευα πως την επόμενη, θα είμαι στα πατώματα μιας και φορτώνομαι άλλον ένα χρόνο στην πλάτη μου. Δεν το επέτρεψα στον εαυτό μου. Ξύπνησα, έφτιαξα έναν καφέ και είδα την ημέρα των γενεθλίων μου με άλλο μάτι, αγουροξυπνημένο μεν, αλλά άλλο!