Κάθομαι κι αναλογίζομαι περί φόβου και άλλων δαιμονίων.
Θυμάμαι εκείνη την ταινία "Το ακρωτήρι του φόβου" και μπαίνει στην σκέψη μου αυτός ο παραλληλισμός. Το ακρωτήρι, σκέφτομαι, δηλαδή το τελευταίο άκρο, και μετά ή γυρίζω πίσω και συνεχίζω να φοβάμαι τον φόβο, γυρίζω πίσω και τρέμω στην αρνητική προσδοκία του "τί κι αν...", ή θαρραλέα αποφασίζω να πηδήξω από το ακρωτήρι, να βουτήξω στην θάλασσα και να αναδυθώ μετά από τον φόβο!

Ζωή· τί είναι αυτή η ζωή τελοσπάντων; Πώς την βιώνω και πώς την αντιλαμβάνομαι; Για πόσο άραγε θα ζω;

Καθαρός χώρος, καθαρό μυαλό. Πόσο απλό ακούγεται!

Μάνα, μητέρα, μαμά. Μάνα είναι μόνο μία. Σαν την μάνα, καμία. Καμία άλλη λέξη δεν αποτυπώνει και δεν περικλείει τόσα πολλά νοήματα όσα αυτή! Τώρα που πέρασαν λίγο οι μέρες και καταλάγιασαν οι φανφάρες για την γιορτή της μητέρας, σκέφτομαι και λίγο παραπέρα. Σκέφτομαι για το αληθινό νόημα και τον ρόλο της μητέρας στη ζωή μας!