Τα τελευταία χρόνια, ολοένα και περισσότερες γυναίκες φέρνουν στο κόσμο το πρώτο τους παιδί μετά τα 40 έτη, με ένα σημαντικό ποσοστό αυτών των κυήσεων να προέρχονται από κάποια μέθοδο υποβοήθησης της αναπαραγωγής. Και παρά το γεγονός πως αυξάνονται οι πιθανότητες επιπλοκών, οι περισσότερες από τις γυναίκες αυτές έχουν σε γενικές γραμμές μια καλή εγκυμοσύνη και τοκετό.

Στo διεθνή και εγχώριο τύπο ολοένα και περισσότερα είναι τα περιστατικά γυναικών πολύ προχωρημένης αναπαραγωγικής ηλικίας ( πάνω από 45 ετών) που γίνονται μητέρες με την βοήθεια της επιστήμης. Δε θα ξεχάσω το 2009 την ιστορία μιας 66χρονης Βρετανίδας που έγινε η γηραιότερη μητέρα της Βρετανίας, αποτελώντας την κυρίαρχη είδηση για πολύ καιρό, ή την τάση που φαίνεται να υπάρχει στην Ινδία όπου ολοένα και περισσότερες εύπορες γυναίκες θέλουν να αποκτήσουν παιδί πολύ μετά τα 50 έτη.

Ένα από τα πιο δύσκολα προβλήματα που καλείται καθημερινά να αντιμετωπίσει ο ειδικός της γονιμότητας είναι αυτό των καθ έξιν αποβολών. Ως τέτοιες ορίζεται η απώλεια τουλάχιστον τριών κατ εξακολούθηση κλινικά ανιχνεύσιμων κυήσεων (δηλαδή κυήσεων αναγνωρίσιμων στον υπέρηχο). Η δυσκολία που αντιμετωπίζουμε εμείς οι ειδικοί έγκειται στην πολυπλοκότητα των μηχανισμών που εξασφαλίζουν τη βιωσιμότητα μιας κύησης μέχρι τη γέννηση αλλά και γιατί καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε ένα ζευγάρι το οποίο κατά κανόνα δεν παρουσιάζει κανένα πρόβλημα σύλληψης και γονιμότητας.

Έχουν περάσει σχεδόν 10 χρόνια από τη δική σου απώλεια. Μια απώλεια που καθόρισε την ζωή μου και στη συνέχεια πολλών άλλων ανθρώπων. Η ιστορία μας ήταν περίεργη αυτό που οι ειδικοί ονομάζουν επιστημονικά «διακοπή κύησης για ιατρικούς λόγους».