Ζω σε ένα παράλληλο σύμπαν !

Δευτέρα 23 Ιουλίου και ώρα 8:00 μμ. αντιλαμβάνομαι διαρροή αμνιακού υγρού και μία βλέννα η οποία απεδείχθη αργότερα η γνωστή επίδειξη.
Παίρνω το γιατρό μου ο οποίος λέει "ΟΚ, δες αν έχεις πονάκια και μιλάμε αργότερα".
Από πόνους είχα ελάχιστους στη μέση και ψιλοπονάκια περιόδου. Ακριβώς ότι αντιμετώπιζα εδώ και έναν μήνα έτσι κι αλλιώς.
Κατά τις 11:00 ξαναμιλάω με το γιατρό ο οποίος λέει "εεε, ελάτε σιγά σιγά στο μαιευτήριο".
Αμάν.. το είπε!!! .. το περίμενα ως μαγική μουσική στα αυτιά μου.. και όμως βούρκωσα.. με έπιασε αγωνία... έκανα μπάνιο, κοιτάχτηκα στον καθρέπτη και είπα αυτό ήταν;;.. Πως είναι δυνατόν μέσα σε μία πρόταση να εξαφανιστούν οι αιμορραγίες, οι πόνοι της μέσης.. ο καρπιαίος σωλήνας.. Και να μείνει μία σιωπή?... μου θύμισε τις στιγμές που ταξίδευα.. την τελευταία ματιά που ρίχνω πίσω πριν περάσω τον έλεγχο στο αεροδρόμιο. .

.... 1:30 πμ. Φτάνω στο μαιευτήριο, βρίσκομαι σε ένα κρεβάτι η μαία μου δίπλα μου. Αρχίζω να φοβάμαι. . Πονάει η πρόκληση; Θα ξαναπερπατήσω άραγε μετά την επισκληρίδιο; Θα γίνω καλή μητέρα;
Όλα μαζί, μου «έσκασαν» και ήθελα να σηκωθώ να φύγω και να ξαναπάω άλλη μέρα.....

.. 5:00 πμ Οι τεχνητοί πόνοι είναι ζόρικοι. Τους έζησα δύο ώρες και μετά επισκληρίδιο. διαστολή 1 εκ. Φτάνει ο γιατρός μου. Απίστευτη ανακούφιση ένιωσα όταν τον είδα. Λέει ΟΚ βάζουμε επισκληρίδιο. Η μαία μου κρατάει τα χέρια. Τρέμω ελαφρώς. Αρχίζω να μη νιώθω. "Α έτσι θα είμαι όταν γίνω γριά εεεε; Σε καροτσάκι;.. Να μου λείπει το βύσσινο!" αναφώνησα και όλοι έσκασαν στα γέλια.

... 9:00 πμ. Διαστολή 5 εκ. Έχω κοιμηθεί και ξυπνήσει 2-3 φορές. Έχω πονέσει άλλες τόσες καθώς η επισκληρίδιος δεν είναι για χόρταση ...
Ο άντρας μου έχει αγωνία. Τον αισθάνομαι χωρίς να μου πει λέξη. Το χαμόγελό του είναι πετρωμένο. Ο γιατρός αρχίζει να στενοχωριέται καθώς περίμενε έναν εύκολο τοκετό.

...11:00 πμ διαστολή τέλεια παρά 4 χιλ. Ο τράχηλος έχει αφήσει "γλώσσα" κάτω από το κεφαλάκι της μικρής και δεν φεύγει.. το μωρό δεν μπορεί να γλιστρήσει. "Ξεκινάμε να σπρώχνουμε, λέει ο γιατρός.. θα τα καταφέρουμε".
Ξεκινάω. "Πολύ καλά τα πας".
Ξανά. 3 φορές σε κάθε οδύνη
Ξανά. . .
Ξανά. . .

.... 1:00μμ Έχω ήδη σπρώξει άπειρες φορές. Έχω σκεφτεί μία μία όλες τις κοπέλες μας, που αναμένουν.. Ο τράχηλος δεν κουνιόταν. Μας χώριζαν 4 χιλιοστά.. Ήμουν εξουθενωμένη.

... 2:00 μμ Ο γιατρός μου, η μαία και εγώ με τη στενοχώρια μέχρι το λαιμό. "Πάμε άλλο λίγο;" Πάμε.

... 2:30 μμ Δεν αντέχω άλλο. Δάκρυα τρέχουν από τα μάτια μου. "Εγκαταλείπω". "Εντάξει" μου λέει ο γιατρός. "Μπράβο σου ήσουν πολύ δυνατή". Εγώ κλάμα από τα νεύρα μου έρχεται ο άντρας μου με φιλάει, μπαίνω χειρουργείο. Αισθάνομαι ότι «έφαγα» ΤΗΝ ήττα... μου μιλάνε οι νοσοκόμοι.. δεν απαντώ.. έχω νεύρα.. δάκρυα ποτάμια.. μπαίνει ο γιατρός... "αφήστε τη ήσυχη" τους λέει.

... 2:50 μμ. ......ακούγεται ένα άλλο κλάμα, όχι δικό μου....! Κλαίω και γελάω μαζί. Τη βλέπω.. με κοιτάζει με μάτια ορθάνοιχτα και αυτή.. μου κολλάνε την κοιλιά της στη μούρη και το κεφαλάκι της στο στήθος. "Θα πέσει" σκέφτομαι και μένω ακίνητη εκλιπαρώντας με τα μάτια μου τη μαία να την μετακινήσει. Εκείνη το κατάλαβε.. γελάει και λέει "δεν πάει πουθενά καλέ μη φοβάσαι θηλάζεις τώρα" μου λέει....
"καλέ τι γίνεται;;;;; τι ζω;;;; σκέφτομαι εγώ..

Αξέχαστη φωνή. Αξέχαστη στιγμή. Εύχομαι να μην τη στερηθεί καμία γυναίκα που την επιθυμεί.

 Ήμουν πολύ τυχερή που είχα γιατρό - άνθρωπο και μαία σούπερ!!! δεν ξεκόλλησαν από το πλάι μου. Να είναι καλά.