"Βυθισμένη" στις σκέψεις μου

Νομίζω ότι το χρειάζομαι αυτό το διάλειμμα, το δικαιούμαι μετά από μια κουραστική και πιεστική ημέρα στη δουλειά.

Κάνω ένα γρήγορο τσεκ στο μυαλό μου, το πλυντήριο σε λίγο θα τελειώσει, άλλαξα σεντόνια, σφουγγάρισα και σκούπισα, συμμάζεψα το σπίτι γενικότερα, προετοίμασα φαγητό για αύριο και το σημερινό ψήνεται ήδη στο φούρνο.

Περίφημα, λέω στον εαυτό μου και με το ipad στο χέρι κάθομαι στην υπέρ αναπαυτική πολυθρόνα μου (ευτυχώς που επέμενα να αγοράσουμε αυτό το σετ μπαλκονιού, σκέφτομαι – άξιζαν τα λεφτά τους).

Ρουφάω μια χορταστική γουλιά από τον καφέ μου, ανάβω και το extra slim τσιγαράκι μου και χαζεύω στο facebook τις αναρτήσεις των «φίλων» μου.

Ξαφνικά ακούω ένα ουααααα και μου αποσπά την προσοχή, προσπαθώ να δω από πού έρχεται ο ήχος. Δεν τον εντοπίζω και συνεχίζω καφεδάκι, τσιγαράκι και σερφάρισμα.

Άλλο ένα ουααα και επιτέλους το βλέπω, ένα τόσο δα μωράκι με ροζ φορμούλα την αγκαλιά του μπαμπά στην απέναντι πολυκατοικία – δεν είναι παραπάνω από 2-3 μηνών , όπως έμαθα τις επόμενες μέρες.

Και σιγά σιγά αρχίζω να επαναφέρω στην μνήμη μου, πως άρχισαν όλα....

Δώδεκα χρόνια παντρεμένη με τον αγαπημένο μου σύζυγο. Σαν να ήταν μόλις χθες, θυμάμαι, όλη την περίοδο της προετοιμασίας του γάμου μας.

Τρεις φορές, θυμάμαι, άλλαξα το μενού της δεξίωσης!!!! Τότε ήταν πολύ σημαντικό αυτό.

Τα λουλούδια που είχα επιλέξει, δεν θα ήταν στην ώρα τους στην επαρχιακή πόλη. Και αυτά έπρεπε να αλλαχτούν!!!! Τότε ήταν και αυτό σημαντικό!

Για να μην αναφέρω χτένισμα, μακιγιάζ, παπούτσια και φυσικά το νυφικό! Ούτε που θυμάμαι πόσα νυφικά δοκίμασα σε γνωστούς οίκους της Αθήνας πριν καταλήξω στον πολύ πολύ γνωστό οίκο νυφικών υψηλής ραπτικής. Ένα θεϊκό νυφικό φτιαγμένο μόνο για μένα! Ένας Θεός ξέρει πόσο σημαντικό ήταν αυτό τότε!!!

Και φυσικά κουστούμι, παπούτσια και όλα τα απαραίτητα αξεσουάρ για τον αγαπημένο μου «σύζυγο to be" , πολύ σημαντικά επίσης τότε!!!

Ήταν ένας υπέροχος γάμος, παραμυθένιος, έτσι όπως σχεδιάστηκε να είναι! Πολύ σημαντικό τότε κι αυτό!!
Εμείς τρισευτυχισμένοι απολαμβάναμε και σχεδιάζαμε την ζωή μας ως σύζυγοι πλέον. Προσέχαμε πολύ γιατί μια εγκυμοσύνη δεν ήταν στις επιλογές μας και στον σχεδιασμό της ζωής μας. Πολύ σημαντικό αυτό τότε!!!

Τα χρόνια περνούσαν και η ζωή μας κυλούσε πότε με τα πάνω της πότε με τα κάτω της αλλά σε γενικές γραμμές όμορφα και ευτυχισμένα. Κάθε Χριστούγεννα, Πάσχα, γενέθλια και επετείους, η ευχή συγγενών και φίλων, ήταν μία και μοναδική. «Να ζήσετε και του χρόνου με ένα γιο» Πολύ σημαντικό αυτό τότε!!!

Χωρίς να το σχεδιάσουμε ή να το συζητήσουμε ιδιαίτερα μεταξύ μας, ξαφνικά μια μέρα αρχίσαμε να μιλάμε για το παιδί που θα κάναμε. Ο καιρός περνούσε και το παιδί δεν ερχότανε. Σιγά σιγά «σκιές» άρχισαν να «κυκλοφορούν» στο σπίτι μας και μας απομάκρυναν όλο και περισσότερο.

Τότε καταλάβαμε τι πραγματικά είναι σημαντικό στη ΖΩΗ!!!

Το δελτίο καιρού του σπιτιού μας «πρoέβλεπε» κάθε μέρα συννεφιά και βροχή με ελάχιστα κενά ήλιου! Και δεν «έπεφτε» ποτέ έξω.....μα ποτέ!!!!

Οι συναντήσεις των φίλων γινόταν πια σε χώρους «μη καπνιζόντων» και σε παιδότοπους. Σιγά σιγά οι επαφές χάθηκαν γιατί υπήρχαν άλλες προτεραιότητες στη ζωή των ζευγαριών- φίλων που ήταν ήδη γονείς. Και τότε ήταν που συνειδητοποιήσαμε ότι ήμασταν οι τελευταίοι στην παρέα που δεν είχαμε παιδιά!!!!

Οι παραινέσεις και τα πειράγματα των φίλων του στιλ «κάντε κάνα παιδί» κόπηκαν σαν από μαχαίρι. Ακόμα και οι συγγενείς «κουράστηκαν» να εύχονται Χριστούγεννα και Πάσχα, η ευχή τους «Χρόνια Πολλά , του χρόνου με ένα γιο» αντικαταστάθηκε με «Χρόνια Πολλά και ότι επιθυμείτε».
Η ζωή κυλούσε άλλοτε σε γρήγορους ρυθμούς και άλλοτε σε αργούς και εμείς παλεύαμε με την υπογονιμότητα.

Μία λέξη που ακόμη και σήμερα μετά από 4 αποτυχημένες εξωσωματικές, δεν με φοβίζει ακριβώς αλλά με κάνει να χαμηλώνω το βλέμμα και να βυθίζομαι στις σκέψεις μου!!!

Ένα ακόμα ουααα...... με «ξυπνάει» από τις σκέψεις μου!!!!

Η οθόνη του ipad έχει «σβήσει» , τα παγάκια στον φρέντο μου έχουν λιώσει και το extra slim τσιγαράκι μου έχει γίνει στάχτη!!

Το βλέμμα μου είναι «καρφωμένο» στο μωρό απέναντι, που τώρα πια κοιμάται ήσυχο στην αγκαλιά της μαμάς του και σκέφτομαι «να σας ζήσει, να είναι γερό και δυνατό»......