«Εγώ ξένο παιδί δεν μεγαλώνω»
Είμαι η Ελένη και είμαι 11 χρόνια παντρεμένη. Ήδη μετράω 39 καλοκαίρια στην πλάτη μου και μητέρα ακόμα δεν έχω γίνει. Αμέσως μετά το γάμο μας αποφασίσαμε να γίνουμε γονείς. Οι προσπάθειές μας έπεφταν στο κενό. Αγωνία, λύπη και κλάμα, αμέτρητα γιατί, ήταν ο πρώτος χρόνος του έγγαμου βίου μας.
Ώσπου επισκεφτήκαμε τον γιατρό μου και η εξέταση του σπέρματος έδειξε ότι ήταν σχεδόν ανύπαρκτο. Πέσαμε και οι δυο από τα σύννεφα. Πανικοβληθήκαμε.
Αποφασίσαμε να μπούμε στον στίβο της εξωσωματικής γονιμοποίησης με ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας. Ο γιατρός που απευθυνθήκαμε ήταν ξεκάθαρος. Εμείς πάλι ευχόμασταν να είμαστε μέσα σε αυτό το ελάχιστο ποσοστό.
Ούτως ή άλλως δεν υπήρχε άλλος δρόμος εκτός από την εξωσωματική. Ή θα παραδινόμασταν στη μοίρα της Ζωής μας να μείνουμε άτεκνοι ή θα κάναμε κάτι μήπως και.......
Το αποτέλεσμα ....... ΠΕΝΤΕ (5) εξωσωματικές, ΠΕΝΤΕ (5) αρνητικά αποτελέσματα.
Μετά από τα δύο πρώτα αρνητικά, ο γιατρός μας, όπως και οι άλλοι δύο που επισκεφτήκαμε για να πάρουμε και άλλες γνώμες, μιλούσαν πια για σπέρμα δότη! Οι πιθανότητες επιτυχίας θα αυξάνονταν κατά πολύ, σε συνδυασμό, πάντα, με την πολύ καλή ποιότητα των ωαρίων μου. Προσωπικά δεν είχα πρόβλημα. Ο σύζυγός μου ούτε που στάθηκε να ακούσει. Δεν το ήθελε με τίποτα. Οπότε συνεχίσαμε και κάναμε άλλους 3 ενέσιμους κύκλους σε άλλο γιατρό και κέντρο με καλυτέρους υποτίθεται εμβρυολόγους.
Μάταια προσπαθούσα να τον πείσω για το σπέρμα δότη. Κάθε φορά που άνοιγα τη σχετική κουβέντα, γινόταν θηρίο ανήμερο. Έβραζα από μέσα μου..... ήθελα να γίνω μάνα. Το επιθυμούσα διακαώς. Του επαναλάμβανα, τις θυσίες που έκανα παίρνοντας τόσες ορμόνες σε ΠΕΝΤΕ ενέσιμους κύκλους. Άσε και τα φάρμακα μετά στις εμβρυομεταφορές. Ανένδοτος.
Συζήτησα με τον γιατρό το θέμα της υιοθεσίας. Ο γιατρός μου είπε ότι τη στιγμή που έχουμε πολύ καλά ωάρια είναι κρίμα να μην πάμε με σπέρμα δότη. Τουλάχιστον, είπε, με αυτό τον τρόπο θα έχουμε γνωστό το ένα γεννητικό υλικό από τα δύο. Ενώ στην υιοθεσία και τα δύο γεννητικά υλικά είναι άγνωστα!
Ο σύζυγός μου παραμένει μέχρι και σήμερα «άκαμπτος» στο θέμα. Σπέρμα δότη δεν θέλει. Νιώθει λέει σαν με βίασε κάποιος και έμεινα έγκυος. Του ζήτησα να μιλήσουμε με κάποιο ψυχολόγο. Ούτε να το ακούσει.
Υποχώρησα, δεν έχω άλλωστε και άλλη επιλογή..... Του μίλησα για την υιοθεσία. Δεν περίμενα με τίποτα την απάντηση που έλαβα. Ένα σκληρό, «Εγώ ξένο παιδί δεν μεγαλώνω».
Η ψυχολογία μου στα πατώματα. Ο άντρας που λάτρεψα και με λάτρεψε μου αφαίρεσε όλες τις επιλογές. Με καταδικάζει να ΜΗΝ γίνω μάνα. Έκανα τόσες και τόσες θυσίες για εκείνον, γιατί εγώ, θα μπορούσα τώρα να ήμουν ήδη μητέρα. Θυσίασα τη γυναικεία μου φύση (γιατί εγώ έτσι το βλέπω) για χάρη του.
Με πλήγωσε πολύ που ΔΕΝ είναι ικανός να αγαπήσει μια παιδική ψυχούλα ακόμα κι αν δεν την γέννησε εκείνος. Γιατί εντάξει, ας πούμε εντάξει, σπέρμα δότη δεν θέλεις. Ούτε υιοθεσία; Καμιά φορά αναρωτιέμαι τι άνθρωπο παντρεύτηκα. Δεν τον αναγνωρίζω.
Τα δικά μου θέλω που είναι; γιατί δεν τα σέβεται; Προσπαθώ με χίλιους δυο τρόπους να τον πείσω για να υιοθετήσουμε ένα παιδάκι. Καμιά φορά αναρωτιέμαι, αν κάνω καλά.
Θέλω να πει το «ΝΑΙ», αλλά φοβάμαι.
Φοβάμαι μήπως αυτό το «ΝΑΙ» είναι αποτέλεσμα της πίεσής μου και μετά το μετανιώσει και ξεσπάσει στο παιδί.
Φοβάμαι μήπως τελικά αυτή η παιδική ψυχούλα «πληρώσει» για όλα όσα περάσαμε σαν ζευγάρι τόσα χρόνια με τις αποτυχημένες προσπάθειες εξωσωματικής.
Φοβάμαι μήπως δεν λάβει από την πλευρά του την αγάπη που πρέπει να έχει. Για μένα είμαι σίγουρη. Θα το αγαπήσω σα να βγήκε από τα σπλάχνα μου. Εκείνος;
Φοβάμαι μήπως αυτό το «ΝΑΙ» το πάρει πίσω όταν πια θα είναι αργά και θα μας διαλύσει σαν οικογένεια.
Φοβάμαι τον εαυτό μου για το αν θα μπορώ να «προστατέψω» το παιδί στην περίπτωση που γίνουν όλα ή κάποιο από τα παραπάνω και το χάσω. Σε καμία περίπτωση δεν θέλω το υιοθετημένο παιδί μου, το παιδί μου, να πληγωθεί έχοντας ένα πατέρα που δεν το αγαπάει. Εγώ, χίλιες φορές εγώ να πληγωθώ ...όχι εκείνο!
Έχω πελαγώσει, είμαι τόσο μα τόσο θυμωμένη μαζί του αλλά και με τον εαυτό μου, είμαι απελπισμένη, δεν ξέρω τι να κάνω. Σπέρμα δότη, υιοθεσία τα απορρίπτει.
Σκέφτομαι ακόμα και το διαζύγιο. Χίλιες φορές μόνη παρά μόνη μαζί του! Σκέφτομαι ότι δεν είμαι αναγκασμένη να ακολουθήσω τα δικά του θέλω και τις δικές του επιλογές όταν σε όλα αυτά εκείνος δεν σκέφτεται καθόλου εμένα! Εμένα, την Ελένη σαν άνθρωπο, σαν γυναίκα........
6 σχόλια
-
Τέτοια ψύχωση να γίνεται μάνες. Στην τελική μπορείς να αποφασίσεις την υιοθεσία ή τράπεζα σπέρματος και να μεγαλώσεις μόνη σου ένα παιδάκι.
-
Ειμαι 1 χρονο μεγαλυτερη απο εσενα. Χωρισα πριν απο 10 μερες απο 6χρονη σχεση γιατι ο κυριος παρολο που στα λογια ηθελε παιδι στις πραξεις δεν εκανε τιποτα. Τα ζυγισα και πηρα την αποφαση μου. Μακρια του και ποτε δεν ξερεις τι θα φερει η ζωη...
-
Ο αντρας αυτος με το που εμαθε το προβλημα του, χτυπηθηκε ο ανδρισμος του ανεπανόρθωτα και δεν το χειρίζεται σωστά - είναι κακός άνθρωπος. Διαβαζοντας την ιστορια σου, καταλαβα, ταπεινη μου αποψη, οτι το θεμα περασε απ΄το θέμα "παιδί" στο θέμα "σχέση". Δεν σε αγαπάει. Μπορεί να ήσουν έτοιμη να ζήσεις μαζί του το υπόλοιπο της ζωής σου με την μέγιστη θυσία μιας γυναίκας: χωρίς παιδί. Τώρα όμως, σε ρωτώ: "Είσαι έτοιμη να ζήσεις το υπόλοιπο της ζωής σου με έναν άνθρωπο που δεν σε αγαπάει;" Πρόσεξε: Όλα είναι προσωρινά, εφήμερα, η ζωή πολύ μικρή και εύθραυστη. Δεν έχουμε χρόνο για στεναχώριες.
-
Φύγε, πάρε τα αποθέματα της καλοσύνης σου και της ανθρωπιάς που έχεις και φύγε. Μόνη σου θα είναι καλύτερα, κάνε παιδί μόνη σου, μπορείς και το αξιζεις. Μην μπαινεις στη διαδικασία να τον ξυπνήσεις, δε μπορείς, γιατί αυτός δε μπορεί. Αυτός έχει το πρόβλημα, για αυτό και δε μπορεί να πει το ναι. Χάραξε τη ζωή σου, μόνη σου και να είσαι σίγουρη ότι ή ζωή θα στο γυρίσει πίσω. Ευχομαι τα καλύτερο και του χρόνου με έναν άγγελο στην αγκαλιά σου.
-
Κοπέλα μου, πόσο δίκιο έχεις σ'αυτά που γράφεις! Πραγματικά, επειδή έχω περάσει από αυτό, καταλαβαίνω απόλυτα. Κοίτα, εάν δεν αλλάξει, είναι κρίμα να μείνεις - πρόσεξε, γράφω ''μείνεις'', όχι ''μείνετε'' - χωρίς παιδάκι. Νιώθω ότι έχεις όλη την αγάπη του κόσμου να δώσεις σε ένα πλάσμα που είτε θα βγει από μέσα σου είτε όχι, δεν έχει σημασία, πίστεψέ με. Η αγάπη θα είναι το ίδιο μεγάλη. Απ'όσο καταλαβαίνω, ο άντρας σου είναι τρομερά εγωιστής/ εγωκεντρικός και πολύ περήφανος και, αυτό που λέμε ''κολλημένος'', όχι ανοιχτόμυαλος . Εμείς οι γυναίκες έχουμε το μητρικό ένστικτο αλλά τους άντρες δεν τους πειράζει να μη γίνουν πατεράδες. Ίσα ίσα σκέφτονται πόσα πράγματα θα θυσιάσουν στη ζωή τους (ενώ εμείς όχι; Λέω εγώ τώρα...). Με αυτά που γράφεις, και πολλές προσπάθειες έκανε... Είναι πολύ άδικο και επικίνδυνο για σένα που πήρες τόσα φάρμακα, επίσης. Εγώ, 2 πράγματα έχω να προτείνω: εάν όλο αυτό σε έχει κάνει να μην τον αγαπάς/ θέλεις πια, χώρισε και θα βρεθεί κάποιος άλλος άντρας να εκτιμήσει την αξία σου, γιατί έχεις μεγάλη αξία!!! Φαίνεται αυτό. Αλλιώς, ταρακούνησέ τον με μια αίτηση διαζυγίου ή φύγε για λίγο από το σπίτι και μείνε σε γονείς /φίλη, με το πρόσχημα ότι δεν αντέχεις άλλο και θες να δεις τι θα κάνεις στο εξής στη ζωή σου. Για να δούμε τότε τι θα κάνει! Δυστυχώς, μερικοί άντρες δεν παίρνουν μπρος με το καλό. Σου εύχομαι καλή τύχη και ελπίζω να σου πάνε όλα τέλεια και να βρεις την ευτυχία, όσο δυσεύρετη και να είναι για όλους μας!
-
Ειναι πολυ εγωιστικη η σταση του ,εντελως αντιθετη απο την δικη σου που μπηκες σε ολη αυτη την διαδικασια για χαρη του και επειδη τον αγαπας!Πραγματικα εγω στη θεση σου δεν θα το παλευα τοσο.Θα τον ειχα αφησει,οχι γιατι δεν μπορει αλλα γιατι δεν θελει!Πως γινεται να μην μπορει να αγαπησει μια ψυχουλα.Αν ηθελε πραγματικα παιδι δεν θα τα σκεφτοταν ολα αυτα,αλλα μαλλον το μονο που θελει ειναι να συνεχιστει το δικο του γονιδιο χωρις να σκεφτεται εσενα.Δεν βρισκω λογο να μεινεις σε αυτον τον γαμο γιατι ακομη κι αν το αφησεις ετσι καποια στιγμη θα εχετε πολλη ασχημη εξεληξη με την διαφορα οτι τοτε θα θυμωσεις και με τον εαυτο σου που του επετρψες να σου στερησει αυτο που τοσο λαχταρας.Πρεπει να αποφασισεις τι θελεις περισσοτερο και να πρεξεις αναλογα,αν τον αγαπας κι αυτο σου αρκει τοτε πρεπει να παρεις αποφαση οτι θα μεινετε οι δυο σας,αν θελεις να γινεις μανα τοτε πρεπει να τον αφησεις και πο ξερεις ισως τοτε αναλογιστει την σοβαροτητα της καταστασης και τα συναισθηματα σου και τα δει διαφορετικα τα πραγματα...Οπως και να εχει ευχομαι να πανε ολα καλα και να εισαι ευτυχισμενη!!!!