... Και ξαφνικά μαθαίνεις ότι είναι σχεδόν αδύνατο να τεκνοποιήσεις. Το σπερμοδιάγραμμα ήταν σαφές. Η ορολογία, άγνωστη μέχρι τότε, αποσαφηνίζεται από το γιατρό, και οι ενοχές σε πλημμυρίζουν. Η σύντροφός σου στέκεται δίπλα σου, αλλά εσύ εξακολουθείς να νιώθεις ένοχος. Ο μόνος ένοχος...

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα σποράκι , όλο στρογγυλό και πράσινο που είχε πέσει στη γη μια ημέρα όπου φύσαγε ένας δυνατός αέρας.
Δεν θυμόταν από πού είχε έρθει! Και τι σπόρος ήταν; Από λουλούδι; Από θάμνο ίσως;

Μια αλληγορική, πολύ όμορφη και διδακτική ιστορία που σκοπό έχει να μας προβληματίσει και να μας κάνει να σκεφτούμε πώς αντιμετωπίζουμε τις αντιξοότητες στη ζωή μας, γενικότερα. Ειδικότερα, την υπογονιμότητα.

Τόσο κακό είναι να θέλω ένα μωρό και να μην μπορώ να το αποχτήσω; Αχ και να το είχα. Αχ και να το είχα τώρα, εδώ στην αγκαλιά μου...... η ζωή μου δεν θα είχε πια την έννοια της απλής ύπαρξης, που το θεωρεί κανείς φυσικό, αλλά θα ήταν για μένα ένα επιμίσθιο, ένα δώρο, μια εμπειρία που θα τη γευόμουν μέρα με τη μέρα.