Γνωρίστηκα με τον άντρα μου μέσω κοινών γνωστών και μέχρι να παντρευτούμε πέρασαν 10 χρόνια καθ' ότι σπουδάζαμε, μετά δουλεύαμε και γενικά δεν είχαμε βάλει στο μυαλό μας να κάνουμε παιδιά. Μόλις όμως παντρευτήκαμε, πρέπει να ομολογήσω ότι οποιαδήποτε μέθοδος αντισύλληψης χρησιμοποιούσαμε αυτά τα 10 χρόνια που είμαστε μαζί, πήρε τέλος και τη θέση της πήρε η λαχτάρα για ένα μωρό.

Ταξίδια στην Ιθάκη: Κεφάλαιο «Υπογόνιμη και παχύσαρκη»
Το πιο παράξενο πράγμα συνέβη: Όσο πιο πολύ πάχαινα και μεγάλωνα σε όγκο, τόσο πιο αόρατη γινόμουν...

Είμαι σίγουρη πως όλες οι μανούλες το έχουμε αναρωτηθεί αυτό πολλές φορές. Από την γέννησή τους, που είναι τόσο μικροκαμωμένα και εύθραυστα, μέχρι να αρχίσουν να μιλάνε, όλα τα μωράκια προσπαθούν να εκφράσουν την επιθυμία τους, τον πόνο τους, την πείνα τους, την δίψα τους, την ανασφάλειά τους κ.α. με ένα κλάμα.

Είναι εδώ και δέκα λεπτά που προσπαθώ να βρω λίγο χρόνο να ρημαδοκάτσω να γράψω όσο ο μικρός κοιμάται στο διπλανό δωμάτιο και η μικρή είναι στον παιδικό σταθμό. Λίγα χρόνια πριν, ούτε με ηλεκτροσόκ θα μπορούσες να μου χωρέσεις στον εγκέφαλο ότι δύο πιτσιρίκια θα είναι κομμάτι της οικογένειάς μου.