"Πέτρα που κυλά δεν χορταριάζει" λέει η παροιμία. Ε, βέβαια σκέφτομαι, και σε κυριολεκτικό και σε μεταφορικό επίπεδο αλήθεια είναι. Μου έρχονται ταυτόχρονα στο μυαλό όλα εκείνα τα ρητά και οι παροιμίες για το πως όλα στην φύση, στην ζωή, και στο σύμπαν κινούνται, ρέουν, αλλάζουν, μετουσιώνονται και εξελίσσονται.
Ως εδώ! Πιάνω τον εαυτό μου να αντιστέκομαι πολλές φορές και να "γαντζώνομαι" σε μια σκέψη ή σε μία ιδέα έτσι όπως μου έχει περάσει στο μυαλό, και να αρνούμαι πεισματικά να αλλάξω ρότα!
Κοιτάζω τον εαυτό μου και τους γύρω μου. Βλέπω πόσο ίδιοι είμαστε όλοι αλλά και πόσο διαφορετικοί ταυτόχρονα. Σκέφτομαι πως αν εστιάσω στον καθένα από εμάς ξεχωριστά θα μπορέσω να δω ότι δεν υπάρχουν δύο ίδιοι άνθρωποι, όπως και στην φύση δεν υπάρχει τίποτα που να αναπαράγεται ακριβώς το ίδιο δεύτερη φορά. Αν εξαιρέσει κανείς ότι για παράδειγμα όλα τα λουλούδια είναι λουλούδια δεν υπάρχουν δύο ολόιδια άνθη.
Σκέφτομαι όλες εκείνες τις φορές που καθυστερώ να πάρω μίαν απόφαση· όλες εκείνες τις φορές που αναβάλλω την εφαρμογή της απόφασης. Υπάρχουν περίοδοι που ξανά και ξανά αρνούμαι να επιλέξω και να επιτρέψω στον εαυτό μου να προχωρήσει παρακάτω.