Πλησιάζει το Πάσχα, η μεγαλύτερη ίσως γιορτή της Ορθοδοξίας όπως λέγεται, κι οι σκέψεις μου τριγυρίζουν ελεύθερες γύρω από αυτήν την λέξη· γύρω από το νόημα και τον συμβολισμό. Τί θα πεί στ' αλήθεια Πάσχα; Τί διαφορετικό μπορεί να σημαίνει για τον καθένα από εμάς;
"Δεν βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι, τα βλέπουμε όπως είμαστε εμείς" όπως είπε κι η Αναϊς Νίν. Τα πράγματα, οι συνθήκες, οι καταστάσεις είναι ουδέτερα δεν φέρουν νόημα ή σημασία από μόνα τους· εμείς, ο καθένας από εμάς ξεχωριστά αποδίδει το νόημα που ο ίδιος βλέπει στα πράγματα. Και χωρίς στην πραγματικότητα να το συνειδητοποιώ ο άλλος γίνεται ο καθρέφτης μου, μέσα στον οποίο βλέπω ξεκάθαρα εμένα!
Θυμάμαι κάτι κυρίες παλιά, όταν εγώ ήμουν ακόμη παιδί, που όταν τις ρωτούσε κάποιος την ηλικία τους απαντούσαν χαριτωμένα "είμαι όσο νιώθω". Όχι, δεν απαντούσαν "όσο δείχνω", μάλλον γιατί τότε ήταν και λίγο πιο σπάνιες οι πολλές πολλές αισθητικές επεμβάσεις και το "φαίνομαι" ήταν ίσως πιο κοντά στο "είμαι".
Από το δύσκολα στο θετικά...
Ξεκίνησε μία δύσκολη ημέρα σήμερα. Ναι, βέβαια, υπάρχουν και τέτοιες! Η διάθεση μου λίγο πολύ έχει πέσει, ή και σαν λίγο να χαλάει. Νιώθω ένταση, θυμό, απογοήτευση, πίεση.