Όταν αναφερόμαστε στο περιγεννητικό πένθος αναφερόμαστε σε καταστάσεις που έχουν να κάνουν με:

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κλωναράκι που με δυσκολία αλλά και θάρρος έσκασε στο χώμα και φύτρωσε. Σιγά σιγά καθώς δεχόταν το φως του ήλιου, τα χάδια του αέρα και τη δροσιά της βροχής μεγάλωνε, μεγάλωνε ώσπου έγινε ένα πανέμορφο δέντρο γεμάτο χυμούς, μία Μηλιά.

Η σχέση με τον σύντροφό μας, τον άνθρωπό μας μπορεί να ξεκινήσει σαν κάτι πολύ όμορφο. Σαν ένα παραμύθι ή σαν ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα.