Ρινοπλαστική!

Γιατί η ρινοπλαστική χαίρει τέτοιας δημοτικότητας και ποιοι είναι όλοι αυτοί που χειρουργούνται:
Οι περισσότερες ρινοπλαστικές γίνονται για την αισθητική βελτίωση της μύτης. Ένας μικρότερος αριθμός γίνεται με την ευκαιρία κάποιου λειτουργικού προβλήματος που οι ασθενείς επιθυμούν να το συνδυάσουν με βελτίωση της εικόνας της μύτης τους. Με την ρινοπλαστική γίνεται όπου χρειάζεται και διόρθωση του προβλήματος στην αναπνοή. Οι περισσότερες επεμβάσεις εκτελούνται σε νεαρά άτομα, αλλά υπάρχει και ένας ολοένα αυξανόμενος αριθμός ατόμων μεταξύ 30-50 χρονών. Πολλοί επίσης είναι οι άντρες τα τελευταία χρόνια που κάνουν ρινοπλαστική.

Οι ασθενείς ρωτάνε εάν μπορούν να κάνουν μικρές διορθώσεις στη μύτη τους: πχ να φύγει η «καμπούρα» από την ράχη της μύτης. Αυτό πόσο ρεαλιστικό είναι;
Ένα μικρό ποσοστό ασθενών μπορεί να ωφεληθεί από μια μικρή παρέμβαση. Η εμφάνιση της μύτης εξαρτάται από την σχέση μεταξύ των μερών της, δηλαδή του οστέινου και χόνδρινου τμήματος, καθώς και του υπερκείμενου δέρματος. Απαιτείται ισορροπία μεταξύ ράχεως και ακρορρινίου, πάχους αλλά και μήκους της μύτης. Η αλλαγή σε μια αισθητική μονάδα όπως είναι η ράχη της μύτης έχει επίδραση και στο πως θα φαίνεται μετά το ακρορρίνιο εάν μείνει ανέπαφο και αντίστροφα. Εάν λ.χ . ελαττωθεί ο ήβος από την ράχη, το ακρορρίνιο πιθανό να φαίνεται δυσανάλογα μεγάλο. Λίγες φορές υπάρχει απόλυτη συμμετρία σε όλες της αισθητικές μονάδες της μύτης πλην μίας που εάν διορθωθεί λύνει το πρόβλημα.
Γενικά οι ρινοπλαστικές σήμερα είναι πολύ πιο συντηρητικές συγκριτικά με παλαιότερα.

Τι εννοείτε λέγοντας πιο συντηρητικές;
Σήμερα έχουμε κατανοήσει καλύτερα την αναγκαιότητα της διατήρησης της αρχιτεκτονικής της μύτης, γιατί η μύτη αλλάζει με τον καιρό. Είκοσι χρόνια μετά από μια ρινοπλαστική, η μύτη δεν μοιάζει όπως πέντε χρόνια μετά την επέμβαση. Το δέρμα και οι μύες γίνονται πιο λεπτά με την πάροδο του έτους και χαλαρώνουν προς τα κάτω. Βλέπουμε ασθενείς που έκαναν επέμβαση πριν 20-30 χρόνια που ήταν στην αρχή πολύ ευχαριστημένοι με το αποτέλεσμα να μην έχουν πλέον τόσο καλή μύτη, γιατί δεν έδιναν μεγάλη προσοχή στη διατήρηση της αρχιτεκτονικής της ακεραιότητας.

Είναι δηλαδή χρυσός κανόνας στη ρινοπλαστική η διατήρηση της αρχιτεκτονική ακεραιότητας;
Ο απόλυτος κανόνας. Σήμερα η διατήρηση του οστέινου και χόνδρινου σκελετού είναι το σημαντικότερο στοιχείο. Σε άτομα που δεν έχουν καλοσχηματισμένο σκελετό, δανειζόμαστε χόνδρο συνήθως από το διάφραγμα για να το φτιάξουμε. Σε πιο σπάνιες περιπτώσεις και σε πολυεγχειρισμένες μύτες, μπορεί να χρειαστεί να πάρουμε χόνδρο από το αυτί ή και τις πλευρές.

Πέστε μας μερικά παραδείγματα διατήρησης της αρχιτεκτονικής της μύτης. Και πόσο συχνά χρειάζεται να γίνει αυτό;
Ακόμη και σε ρινοπλαστικές ρουτίνας χρειάζεται κάποτε αυτό. Η χρησιμοποίηση ενός μοσχεύματος στην πάχη της μύτης βοηθά στην διατήρηση των ραχιαίων γραμμών της μύτης και κυρίως στη διατήρηση ή αύξηση της γωνίας της ρινικής βαλβίδας για βελτίωση της αναπνοής. Ένα μόσχευμα μπροστά στην στυλίδα βοηθά στην καλύτερη στήριξη του ακρορινίου και στην καλύτερη προβολη του στο profile view. Κάποιες φορές χρησιμοποιούμε μικρά μοσχεύματα στο ακρορρίνιο για να του δώσουμε καλύτερο σχήμα. Στόχος μας είναι μια μύτη που να δείχνει φυσική, σε αρμονία με το υπόλοιπο πρόσωπο και λειτουργική (αναπνοή).

Τι εμφανείς ουλές υπάρχουν μετά από μια ρινοπλαστική;
Υπάρχουν δύο τρόποι προσπέλασης για μια ρινοπλαστική. Η κλειστή μέθοδος ή ενδορρινική, όπου οι τομές γίνονται μέσα στη μύτη και προσφέρει προσπέλαση για όλα τα σημεία που χρειάζεται να βελτιωθούν. Η ανοιχτή μέθοδος, έχει μια πολύ μικρή τομή στην στυλίδα (το κάθετο τμήμα που χωρίζει τους ρώθωνες) και οι υπόλοιπες πάλι μέσα από την μύτη. Με την ανοιχτή μέθοδο υπάρχει καλύτερη αποκάλυψη της μύτης και πιθανό μεγαλύτερη δυνατότητα για βελτίωση του tip με μοσχεύματα ή συρραφή. Στις περισσότερες επανεπεμβάσεις χρησιμοποιείται η ανοιχτή μέθοδος. Η τομή που γίνεται επουλώνεται κατά κανόνα καλά και είναι σχεδόν ανεπαίσθητη. Με την ανοιχτή ρινοπλαστική αλλά και όταν χρησιμοποιούμε μοσχεύματα, το οίδημα είναι περισσότερο και χρειάζεται μεγαλύτερο χρονικό διάστημα για να ξεφουσκώσει.

Τι εννοείτε λέγοντας αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα;
Όλες οι μύτες χρειάζονται τουλάχιστον ένα χρόνο για υποχώρηση του οιδήματος. Αυτό δεν σημαίνει ότι και στον ένα μήνα δεν φαίνονται καλές. Αλλά λεπτομέρειες στην μύτη και κυρίως αν το δέρμα είναι χοντρό, χρειάζονται σχεδόν ένα χρόνο να φανούν. Γι αυτό και πρέπει να συμβουλεύουμε τους ασθενείς μας να είναι υπομονετικοί.

Πως κάνετε το ακρορρίνιο να φαίνεται μικρότερο και πιο λεπτό;
Παραδοσιακά αυτό γινόταν με αφαίρεση τμήματος των κάτω πλαγίων χόνδρων. Σήμερα, ακόμη και σε μεγάλους χόνδρους αφαιρούμε ένα μικρό τμήμα τους και τους ξαναφτιάχνουμε, τους δίνουμε μικρότερο σχήμα με άλλη τεχνική, χρησιμοποιώντας ράμματα για να αλλάξουμε τις γωνίες ή για να τους φέρουμε στην μέση γραμμή. Με τον τρόπο αυτό διατηρούμε την αρχιτεκτονική και όπου χρειάζεται χρησιμοποιούμε μοσχεύματα χόνδρου για να πετύχουμε το επιθυμητό σχήμα, την καλύτερη προβολή αλλά και τη στήριξη της μύτης.

Τι γίνεται με το περιττό πλέον δέρμα μετά από ελάττωση των υποκείμενων οστών και χόνδρων;
Μετά την επέμβαση, το δέρμα με την διαδικασία της επούλωσης ρικνώνεται και περιβάλλει τον νέο σκελετό. Δεν γίνεται αφαίρεση δέρματος σε ρινοπλαστική ρουτίνας. Οι ουλές είναι μη αποδεχτές. Το τελικό αποτέλεσμα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον τύπο και το πάχος του δέρματος.

Πως μπορεί να βελτιωθεί η αναπνοή μετά από μια ρινοπλαστική;
Ανάλογα με την υποκείμενη παθολογία που δυσκολεύει την αναπνοή. Αν υπάρχει σκολίωση του ρινικού διαφράγματος διορθώνεται. Η κλειστή ή στενή ρινική βαλβίδα, που μπορεί να είναι και αποτέλεσμα μεγάλης μείωσης της μύτης διορθώνεται με τη χρήση μοσχευμάτων που διατηρούν τη βαλβίδα ανοιχτή. Κάποιες φορές χρειάζεται μόσχευμα για στήριξη του ακρορρινίου προκειμένου να μην συμπίπτει η μύτη με την βαθιά εισπνοή.
Χρειάζεται μια σωστή εκτίμηση του προβλήματος προεγχειρητικά και ένα σωστό χειρουργικό πλάνο.

Ακούμε συχνά ότι σπάζετε τα οστά κατά την επέμβαση. Είναι απαραίτητο αυτό;
Είναι απαραίτητο στο 85-90% των περιπτώσεων. Όταν ελαττώνουμε τον ήβο, την καμπούρα, στην ράχη της μύτης πρέπει αφενός να ελαττώσουμε το πλάτος της και αφετέρου να κλείσουμε στην ράχη το κενό που δημιουργείται. Οι οστεοτομίες είναι που δημιουργούν τις εκχυμώσεις μετά την επέμβαση, αλλά είναι λιγότερο τραυματικές από το παρελθόν. Και καλό θα ήταν ο κόσμος να γνωρίζει ότι παρά την ίσως τρομαχτική εικόνα αμέσως μετά την επέμβαση με τις εκχυμώσεις και το οίδημα, δεν είναι μια επώδυνη επέμβαση και ο πόνος είναι δυσανάλογα λίγος συγκριτικά με την κλινική εικόνα.

Ποία είναι η περίοδος αποθεραπείας ή απουσίας από την εργασία;
Το βράδυ ή την επόμενη μέρα ο ασθενής εξέρχεται του νοσοκομείου. Σε 6 με 7 μέρες αφαιρείται ο νάρθηκας που τοποθετείται στο τέλος του χειρουργείου, και ο ασθενής είναι σε θέση να επιστρέψει στην εργασία του σε 7 με 10 μέρες. Ο χρόνος αυτός μπορεί να είναι μεγαλύτερος αν ο ασθενής εργάζεται σε συνθήκες που μπορεί να τραυματίσει την μύτη του (πχ αθλητής ομαδικού σπορ). Τον πρώτο καιρό χρειάζεται προσοχή από τραυματισμούς μέχρι να επουλωθούν τα εσωτερικά τραύματα. Αποφυγή δηλαδή ομαδικών σπορ για 6 με 8 βδομάδες.