Διάγνωση της κυστεοουρητηρικής παλινδρόμησης στα παιδιά

Εμφανίζεται στο 0,4-1,8% περίπου των παιδιών, αλλά η συχνότητά της αυξάνεται στο 30-50% των παιδιών με εμπύρετη ουρολοίμωξη. Συνήθως ανακαλύπτεται κατά τον έλεγχο που ακολουθεί μια ουρολοίμωξη ή με τη διάγνωση διάτασης της πυέλου του νεφρού στο προγεννητικό υπερηχογράφημα με το υπερηχογράφημα μετά την 27η εβδομάδα κύησης. Η κυστεοουρητηρική παλινδρόμηση, απαντάται συχνότερα στα κορίτσια από ότι στα αγόρια, με μία αναλογία 10:1.

Στα φυσιολογικά άτομα τα ούρα κατεβαίνουν εύκολα από τους νεφρούς στην ουροδόχο κύστη μέσω των ουρητήρων, επειδή η πίεση μέσα στην ουροδόχο κύστη είναι χαμηλή, και όταν το άτομο ουρεί η ουροδόχος κύστη συσπάται και η πίεση αυξάνεται για να μπορέσουν να αποβληθούν τα ούρα. Κατά την ούρηση το τελικό τμήμα των ουρητήρων συμπιέζεται και έτσι εμποδίζεται η παλινδρόμηση των ούρων προς τους νεφρούς.

Στα παιδιά που πάσχουν από κυστεοουρητηρική παλινδρόμηση υπάρχει μια ανεπάρκεια του μηχανισμού του τελικού τμήματος του ουρητήρα και έτσι, όταν ουρούν , μια μικρότερη ή μεγαλύτερη ποσότητα ούρων επιστρέφει στους νεφρούς. Επειδή τα ούρα που επιστρέφουν στους νεφρούς έχουν μικρόβια στα παιδιά αυτά εμφανίζεται λοίμωξη των νεφρών, που εκδηλώνεται κυρίως με υψηλό πυρετό, αλλά και συχνουρία, τσούξιμο στην ούρηση και άλλα συμπτώματα.

Αίτια που προκαλούν την παλινδρόμηση

Τα αίτια που προκαλούν την κυστεοουρητηρική παλινδρόμηση διακρίνονται σε συγγενή και επίκτητα, που συνήθως είναι ιατρογενή.

Πως γίνεται η διάγνωση της κυστεοουρητηρικής παλινδρόμησης;

Καταρχήν γίνεται υπερηχογράφημα νεφρών, ουρητήρων, κύστεως για να διερευνηθεί αν υπάρχει κάποια συγγενής ανωμαλία του ουροποιητικού συστήματος. Στη συνέχεια αυτό που γίνεται είναι η ανιούσα κυστοουρηθρογραφία όπου με τη χρήση ενός φαρμάκου με το οποίο γεμίζουμε μέσω ενός καθετήρα την ουροδόχο κύστη του νεογνού ή του παιδιού, παρατηρείται κατά την ούρηση με τη βοήθεια της ακτινοσκόπησης σε ακτινολογικό εργαστήριο, εάν υπάρχει παλινδρόμηση του φαρμάκου στους ουρητήρες ή και τους νεφρούς. Ανάλογα μέχρι που και σε τι στάδιο παρατηρείται παλινδρόμηση, χωρίζεται σε πέντε βαθμούς, από την πιο ήπια παλινδρόμηση 1ου βαθμού μέχρι την πιο βαρεία 5ου βαθμού.
Πάντα ο έλεγχος αυτός γίνεται αφού εργαστηριακά έχει τεκμηριωθεί ότι το παιδί δεν πάσχει από ουρολοίμωξη και αφού έχει πάρει προφυλακτικά αντιβίωση.

Μία άλλη μέθοδος ελέγχου είναι η σπινθηρογραφική απεικόνιση του ουροποιητικού για τη λειτουργικότητά του.
Τώρα τελευταία αντί της κυστεοουρηθρογραφίας με ακτινοσκόπηση, η ανιούσα κυστεοουρηθρογραφία μπορεί να γίνει με έγχρωμο υπερηχογράφημα με τη χρήση ενισχυτικών ουσιών, δηλαδή ηχοανακλαστικών ουσιών που περιέχουν μικροφυσαλίδες. Η παρουσία των μικροφυσαλίδων αυτών στους ουρητήρες και τους νεφρούς θα μας δείξει την κυστεοουηρητική παλινδρόμηση και το βαθμό αυτής. Μέθοδος αξιόπιστη- πολλά υποσχόμενη, η οποία όλο και περισσότερο χρησιμοποιείται λόγω του ότι δεν έχει ακτινοβολία και έχει τα ίδια αποτελέσματα με την κλασσική ακτινοσκοπική ανιούσα κυστεοουρηρογραφία. Βέβαια και πάλι το παιδί θα πρέπει να καθετηριαστεί όμως μας ενδιαφέρει να αποφεύγουμε όσο μπορούμε περισσότερο την επιβάρυνση από την ακτινοβολία.

Μετά τη διάγνωση ποιά είναι η θεραπεία;

Ανάλογα με το στάδιο της παλινδρόμησης υπάρχει η συντηρητική θεραπεία και η χειρουργική πάντα και σε σχέση με την ηλικία του παιδιού.
Πάντα βέβαια όπως σε όλες τις ασθένειες το σημαντικότερο είναι η πρώϊμη διάγνωση, αλλά και η πιο ασφαλής.