Ερώτηση: Έχω ένα γιο 7 ετών. Δεν μπορώ να πω ότι είναι ένα αγέλαστο παιδί. Όμως πάντα βρίσκει μία αφορμή για να γκρινιάζει. Οι μόνες ώρες που είναι χαρούμενος είναι όταν βρίσκεται με φίλους του. Ο αποχωρισμός είναι ένα μαρτύριο! Την επόμενη στιγμή που θα μείνει μόνος του, θα κατεβάσει τα μούτρα και θα ξεκινήσει να γκρινιάζει για ό,τι του έρθει εκείνη τη στιγμή.
Κάθομαι χαλαρά και παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου. Μικροί και μεγάλοι, άντρες και γυναίκες, ακόμα και μικρά παιδιά, όλοι γύρω μου τρέχουν πανικόβλητοι σαν να εξαρτάται η ζωή τους από αυτό!
Σκέφτομαι πολύ συχνά τί είναι αυτό, ποιά είναι η διαδικασία που με βάζει σε "περιπέτειες" με τον εαυτό μου και με τους άλλους.
"Πέτρα που κυλά δεν χορταριάζει" λέει η παροιμία. Ε, βέβαια σκέφτομαι, και σε κυριολεκτικό και σε μεταφορικό επίπεδο αλήθεια είναι. Μου έρχονται ταυτόχρονα στο μυαλό όλα εκείνα τα ρητά και οι παροιμίες για το πως όλα στην φύση, στην ζωή, και στο σύμπαν κινούνται, ρέουν, αλλάζουν, μετουσιώνονται και εξελίσσονται.