Εκατομμύρια ζευγάρια ανά τον κόσμο, τα οποία πρέπει να καταφύγουν στις μεθόδους εξωσωματικής γονιμοποίησης για να αποκτήσουν το δικό τους μωρό, έρχονται αντιμέτωπα με πολλά ηθικά διλήμματα που πολλές φορές φαντάζουν αδιέξοδα.

Τελικά είναι πολύ σοφή αυτή η παροιμία! Παλεύεις με το τέρας της εξωσωματικής, που τελικά δεν είναι και τόσο τέρας όσο μου περιέγραφαν διάφορες γνωστές και φίλες μου, για να διαπιστώσεις στο τέλος, ότι έχεις αντέξει τόσα πολλά... χάπια, ενέσεις, υπερήχους, εξετάσεις, επεμβάσεις πολλές φορές αλλά κυρίως κλάματα και ψυχολογική φθορά, για να φτάσεις ένα βήμα πριν το τέλος και να μην αντέχεις λίγες ημέρες αναμονή.

Γιατρέ τώρα που έχω καρκίνο δεν μπορώ πια να κάνω παιδιά;
Αυτό είναι το ερώτημα που βασανίζει εκατοντάδες χιλιάδες γυναικών ανά τον κόσμο οι οποίες πριν καν υλοποιήσουν το όνειρο απόκτησης οικογένειας βρίσκονται ενώπιον της οδυνηρής διάγνωσης του καρκίνου. Το πρόβλημα γίνεται ιδιαίτερα σημαντικό αν αναλογιστεί κανείς ότι στις ΗΠΑ ανακοινώνονται κάθε χρόνο περί τις 800 χιλιάδες νέες περιπτώσεις καρκίνου σε γυναίκες και το 40% αυτών αφορά ασθενείς αναπαραγωγικής ηλικίας.

Πολλά χρόνια τώρα που ασχολούμαι με το «σπορ» της υπογονιμότητας, έχω βρεθεί σε αναρίθμητες συζητήσεις υπογόνιμων γυναικών σχετικά με την επιλογή του εξωσωματικού γιατρού. Διαφωνίες, φανατισμός και απαξίωση αλλά και σύγκλιση και ανταλλαγή και προβληματισμός απόψεων ως προς την επιλογή του «σωστού» εξωσωματικού.