Θυμάμαι κάτι κυρίες παλιά, όταν εγώ ήμουν ακόμη παιδί, που όταν τις ρωτούσε κάποιος την ηλικία τους απαντούσαν χαριτωμένα "είμαι όσο νιώθω". Όχι, δεν απαντούσαν "όσο δείχνω", μάλλον γιατί τότε ήταν και λίγο πιο σπάνιες οι πολλές πολλές αισθητικές επεμβάσεις και το "φαίνομαι" ήταν ίσως πιο κοντά στο "είμαι".

Από το δύσκολα στο θετικά...
Ξεκίνησε μία δύσκολη ημέρα σήμερα. Ναι, βέβαια, υπάρχουν και τέτοιες! Η διάθεση μου λίγο πολύ έχει πέσει, ή και σαν λίγο να χαλάει. Νιώθω ένταση, θυμό, απογοήτευση, πίεση.

Μία μέρα σαν όλες τις άλλες, καθημερινή, λίγο μουντή, λίγο γελαστή και λίγο στο τρέξιμο! Έτσι όπως κάθε άλλη ημέρα. Και μπαίνω σε σκέψεις· σε σκέψεις που με οδηγούν στο πόσα πράγματα κάνουμε οι γυναίκες, πόσο αποτελεσματικά, πόσους ρόλους κρατάμε στα χέρια σαν ζογκλέρ με μπαλάκια, και πως δεν αρκεί μόνο μία μέρα τον χρόνο (όπως είθισται την Ημέρα της Γυναίκας) για να τιμηθούμε. Σκέφτομαι πως είναι πολύ ωραίο να σκεφτόμαστε κάθε μέρα σαν να γιορτάζουμε και να τιμάμε τους εαυτούς μας, πρώτες εμείς για εμάς!

Η μέρα μου μόλις έχει ξεκινήσει. Κάνω στο μυαλό μου την λίστα με όλα αυτά που πρέπει να γίνουν, με τις δουλειές που χρειάζεται να τελειώσω και τα ραντεβού που πρέπει να προλάβω. Συνειδητοποιώ πως έχω στοιβάξει χίλια πράγματα σε μία ημέρα, λες και δεν υπάρχουν άλλες ημέρες στην εβδομάδα να τα κάνω!