Εικόνα σκληρή.
Πραγματικότητα πιο σκληρή.
Ο καρκίνος άκουγα κάποτε θέλει δύναμη να τον αντιμετωπίσεις.
Δύναμη και θέληση για ζωή.
Το πέρασα και ξέρω....
Το έχω πει ανοιχτά εξάλλου...

Δύο είναι οι μεγαλύτερες αγωνίες κάθε γυναίκας που υποβάλλεται σε εξωσωματική γονιμοποίηση. Η πρώτη με διαφορά είναι το εάν θα είναι η θεραπεία της εξωσωματικής γονιμοποίησης "πραγματικά" αποτελεσματική, δηλαδή εάν η γυναίκα θα φέρει στον κόσμο ένα υγιές παιδί. Και το δεύτερο, εάν θα είναι, μετά το πέρας των θεραπειών, και η ίδια ως γυναίκα, πολύ περισσότερο πλέον ως μητέρα, υγιής, δηλαδή εάν υπάρχει κίνδυνος για την υγεία της από τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια ενός κύκλου εξωσωματικής γονιμοποίησης, ή από την ίδια τη διαδικασία.

Σήμερα έκλεισε για μένα ένα μικρό κεφάλαιο της ζωής μου, που ελπίζω να μην χρειαστεί να ξαναζήσω. Έκανα την τελευταία μου χημειοθεραπεία. Δοκιμάζω να κάνω έναν απολογισμό αυτού που έζησα τους 7 μήνες που πέρασαν.

Η δική μου ιστορία ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2008. Τότε ήμουν 19 χρονών, ενώ περίμενα με ανυπομονησία να τελειώσουν οι εξετάσεις στην σχολή μου και να χαρώ το καλοκαίρι που ερχόταν. Δυστυχώς τα πράγματα όμως δεν ήρθαν όπως θα ήθελα . Ήταν μια καταραμένη Τετάρτη του Ιουνίου όπου διαπίστωσα ότι μες στα καλά καθούμενα είχα 40 πυρετό. Απόρησα και δεν έδωσα σημασία, πιστεύοντας ότι είναι απλά μια ίωση ή φταίει η πολύ ζεστή. Ο Πυρετός όμως συνεχίστηκε για 5 ημέρες.