Σαν χθες μου φαίνεται εκείνο το Σάββατο, όταν άρχισε ένας αβάσταχτος πόνος κάτω χαμηλά στην κοιλιά μου. Είδα λίγες κηλίδες αίμα, ξάπλωσα και σταδιακά ο πόνος μεγάλωνε και σχεδόν είχα σπασμούς.

Εικόνα σκληρή.
Πραγματικότητα πιο σκληρή.
Ο καρκίνος άκουγα κάποτε θέλει δύναμη να τον αντιμετωπίσεις.
Δύναμη και θέληση για ζωή.
Το πέρασα και ξέρω....
Το έχω πει ανοιχτά εξάλλου...

Διαβάζοντας το κείμενο "Δέκα χρόνια πριν", το οποίο έγραψα πριν από περίπου 10 χρόνια ίσως και παραπάνω και ανατρέχοντας στα χρόνια που πέρασαν, μόνο μια σκέψη έρχεται στο μυαλό. Τίποτα δεν είναι δεδομένο! Το μόνο που παραμένει δεδομένο είναι η ΕΛΠΙΔΑ πως ό,τι επιθυμούμε, ό,τι περιμένουμε, για ό,τι πασχίζουμε θα έρθει να μας συναντήσει κάποια στιγμή!

Κάθομαι μόνη. Και η μοναξιά είναι κακός σύμβουλος. Σκέφτομαι το παιδί όσες ώρες την ημέρα είμαι ξύπνια. Και όταν κοιμάμαι πολλές φορές βλέπω στον ύπνο μου ότι έχω παιδί. Έξι ολόκληρα χρόνια από τη ζωή μας αναλωνόμαστε σε αυτό. Αυτό που έγινε τελικά σκοπός της ζωής μας. Πως να μη γίνει άλλωστε; Αφού όλα τα υπόλοιπα τα έχουμε σχεδόν λυμένα.