Δύο χρόνια ακριβώς κλείνω σήμερα από την ημέρα της διάγνωσης του καρκίνου. Δύο ολόκληρα δύσκολα και συνάμα τυχερά(από πολλές απόψεις) χρόνια. Σχεδόν δεν το πιστεύω ότι η σάρκα μου είναι ζωντανή ακόμα. Προσπαθώ πολύ όσο ποτέ άλλοτε γι' αυτό.

Ξύπνησα και μύρισα την ανατολή.
Είδα το φως του ήλιου. 'Ακουσα τα παιδιά μου να γελάνε, να μαλώνουν, να πειράζονται καθώς ετοιμάζονται για το σχολείο. Τα έκλεισα στην αγκαλιά μου, γεμίζοντας τα πνευμόνια μου από τη μυρωδιά τους, καθώς τα αποχαιρετούσα, το καθένα, στο σχολείο του.