Καινούργιος γιατρός, ίδιος προορισμός

Δύο κατηγορίες, προσωπικά, έχω παρατηρήσει από την επαφή μου τόσα χρόνια με τα υπογόνιμα κορίτσια. Αρχικά επιλέγουν το κέντρο εξωσωματικής και έπειτα εμπιστεύονται κάποιον γιατρό του. Τις περισσότερες φορές η επιλογή του εξωσωματικού γιατρού προηγείται και «μοιραία» τον ακολουθείς στο κέντρο εξωσωματικής που εκείνος συνεργάζεται. (Δεν επιθυμώ να επεκταθώ περισσότερο -δεσμεύομαι να το κάνω σε επόμενο άρθρο μου- για τα κριτήρια επιλογής εξωσωματικού γιατρού και κέντρου καθώς δεν είναι αυτό το θέμα μου στο συγκεκριμένο κείμενο. Άλλωστε το θέμα σηκώνει πολύ συζήτηση και ανάλυση.)

Κάπως έτσι λοιπόν, «κινήθηκα» κι εγώ τόσα χρόνια που βαδίζω τον δρόμο της υπογονιμότητας. Πήγα σε αρκετούς γιατρούς, έψαξα αρκετά και όσο μπορούσα από μόνη μου, πληροφορίες για τα κέντρα εξωσωματικής. Επιστράτευσα πολύ-πολύ δικό μου αγαπημένο πρόσωπο, γιατρό, για να με βοηθήσει για την επιλογή τόσο του κατάλληλου κέντρου όσο και του γιατρού που θα εμπιστευόμουν σε αυτό.

Η επιλογή έγινε και προχώρησα στην πρώτη μου εξωσωματική. Ακολούθησαν άλλες δύο σε διαφορετικό κέντρο από αυτό της πρώτης εξωσωματικής. Απ' όλα είχα. Αρνητικό αποτέλεσμα, θετικό αποτέλεσμα, δίδυμη κύηση, παλίνδρομη κύηση, απόξεση, αποβολή κ.α.

Η σχέση μου με τον γιατρό όσο και με τους ανθρώπους των κέντρων εξωσωματικής, ήταν πολύ καλές, ό,τι και να σημαίνει αυτό για μένα ή για εσάς που διαβάζετε το κείμενο. Ήταν πάντα ευγενικός, απαντούσε σε όλες τις ερωτήσεις όσο πιο απλά μπορούσε για να γίνεται κατανοητός. Οι άνθρωποι που συμμετείχαν σε όλη την διαδικασία της εξωσωματικής από την προετοιμασία μέχρι και το αποτέλεσμα, ήταν πάντα ευγενικοί. Δεν μπορώ να πω ότι έχω παράπονα...ίσως κάποια παραπονάκια που δεν είναι του παρόντος (δεσμεύομαι και γι' αυτό να γράψω την εμπειρία μου σε επόμενο κείμενο).

Πάντα όμως μου έλειπε «κάτι». Και στις τρεις εξωσωματικές. «Κάτι» που δεν μπορούσα να προσδιορίσω ούτε να περιγράψω. Μπορώ όμως τώρα. Μετά την γνωριμία μου με τον «καινούργιο» μου εξωσωματικό γιατρό.

Αυτό το «κάτι» λοιπόν, λέγεται Ανθρωπιά.

Η αλήθεια είναι ότι τον «παρακολουθούσα» πολύ καιρό πριν τον επισκεφτώ. Μέσα από τα social media, μέσα από την αρθρογραφία του τόσο στο προσωπικό του site όσο και σε διάφορα άλλα ιατρικά, αλλά και από τις εμφανίσεις του στην τηλεόραση. Κυρίως όμως από τα πολλά μέλη του φόρουμ, υπογόνιμες γυναίκες με πολύ μεγάλη υπογόνιμη ιστορία στην πλάτη τους, με μεγάλη εμπειρία σε γιατρούς-αφού είχαν επισκεφτεί πολλούς- δύσκολες περιπτώσεις, είχαν γίνει μανούλες με τον συγκεκριμένο γιατρό.

Με είχε «φάει» κυριολεκτικά η φίλη μου να πάμε να τον γνωρίσω από κοντά. Ατελείωτες συζητήσεις στο τηλέφωνο και όχι μόνο, για τον συγκεκριμένο γιατρό.

«Θα πας σε αυτόν, τέλος!»

«Δεν υπάρχει σου λέω, είναι φοβερός, είναι πάνω από όλα άνθρωπος» μου έλεγε.

Της υποσχέθηκα ότι στον επόμενο γυναικολογικό της έλεγχο θα την συνόδευα για να τον γνωρίσω και από κοντά.
«Περίφημα» μου λέει, «την επόμενη εβδομάδα είναι, ποια μέρα σε βολεύει για να κλείσω ραντεβού; Το υποσχέθηκες!!!!»
Και αφού το υποσχέθηκα....τι να έκανα η γυναίκα, το ραντεβού κλείστηκε.

Από την πρώτη στιγμή, από την πρώτη χειραψία, μια αίσθηση εμπιστοσύνης και γαλήνης με τύλιξε. Μία φωνούλα που «έβγαινε» από βαθιά μέσα μου, μου ψιθύριζε στο αυτάκι, «Εμπιστεύσου τον». Και αυτό έκανα. Χαμογελάω, τώρα, κυριολεκτικά τώρα που γράφω το κείμενο, διότι θυμάμαι την περιγραφή αργότερα που πήγα στο σπίτι , στον άντρα μου.

«Σαν να υπήρχε μέσα στον χώρο ο Harry Potter(φανατική), κρυμμένος κάτω από τον μαγικό του μανδύα που τον κάνει αόρατο και με το μαγικό ραβδί του είπε κάποιο ξόρκι την ώρα της χειραψίας και αυτό ήταν, δεθήκαμε με τον γιατρό. Σε αυτόν θα πάμε» Φυσικά ο άντρας μου γέλασε και μαζί με αυτόν κι εγώ.

Δεν μου «φτάνει» να είναι μόνο πολύ καλός γιατρός. Δεν μου φτάνει καθόλου. Θέλω να ισορροπούν οι ιατρικές του γνώσεις, με την ανθρωπιά. Θέλω να είναι και Άνθρωπος.

Το χαμόγελό του, σου δίνει ελπίδα ακόμα κι αν νόμιζες ότι δεν είχες καμία πια. Σου τεκμηριώνει αυτή την αναθεματισμένη ελπίδα που έψαχνες, αναζητούσες και που τώρα πια λέγεται πιθανότητα ή ευκαιρία.

Ο τρόπος που σε υποδέχεται δεν είναι απλά διεκπεραιωτικός, αυστηρός. Με τον δικό του τρόπο θα σε κάνει να νιώσεις στο ιατρείο του οικεία και να τον εμπιστευθείς, ειδικά την πρώτη φορά που πας λίγο μαγκωμένη.

Εμείς οι υπογόνιμες γυναίκες γενικά έχουμε συνηθίσει τόσα χρόνια να ...χμμμ...να γδυνόμαστε μπροστά σε γιατρούς, σε νοσηλευτές και γενικά σε όλους όσους λαμβάνουν μέρος στην όλη την διαδικασία της εξωσωματικής γονιμοποίησης. Παρόλα αυτά κι ενώ λες ότι δεν έχεις πρόβλημα, πάντα στον «καινούργιο» γιατρό αισθάνεσαι...κάπως. Όταν έρθει η ώρα λοιπόν να σε εξετάσει, είναι πολύ-πολύ διακριτικός, σε κοιτάζει στα μάτια, σου πιάνει την κουβέντα, σου λέει και κανένα αστείο για να χαλαρώσεις και το άγχος και η αμηχανία χάνεται.

Η χροιά της φωνής του, όταν σου παίρνει το ιστορικό σε ηρεμεί και σου δίνει έτσι τον απαιτούμενο χρόνο να σκεφτείς για να απαντήσεις χωρίς να αγχωθείς καθόλου. Διαβάζει τις εξετάσεις που έχεις κάνει τόοοοσα χρόνια τώρα που παλεύεις με την υπογονιμότητα, με απόλυτη προσήλωση και διαθέτει σε όλο αυτό όσο χρόνο πραγματικά χρειάζεται χωρίς να βιάζεται.

Σου λέει τα επόμενα βήματα και σου τονίζει με ιδιαίτερο τρόπο αυτά που πρέπει να προσέξεις για να μην κάνεις λάθος, φροντίζει να επαναλάβει κάποια πράγματα χωρίς να σε κάνει να νιώσεις άβολα που ξαναρώτησες τα ίδια και τα ίδια. Υπάρχουν στιγμές που ρωτάς κάτι και αμέσως από μέσα σου σκέφτεσαι, τι βλακεία ρώτησα. Εκείνος θα μειδιάσει συγκαταβατικά και θα σου απαντήσει υπομονετικά. Τι έχει ακούσει από μένα ο άνθρωπος!!!!!!!!!!!

Ακόμα και η ώρα της ανακοίνωσης της διάγνωσης είναι διαφορετική, θα σου την πει με τέτοιο τρόπο που θα σε κάνει να μην πανικοβληθείς, να μην καθησυχαστείς αλλά να ενεργοποιηθείς για το δικό σου το καλό, τονίζοντας ότι θα είναι δίπλα σου. Με χαμόγελο πάντα που σου δίνει ενέργεια και δύναμη.

Στο χειρουργείο, θα σε καλημερίσει χαϊδεύοντάς σε στο μέτωπο και θα σου χαμογελάσει και πάλι. Θα αστειευθεί για να χαλαρώσεις και θα σου «δώσει ραντεβού» αμέσως μετά που θα ξυπνήσεις από το χειρουργείο. Ένα απαλό χάδι και χτύπημα στο γόνατο για να σε καθησυχάσει και μετά..ύπνε που παίρνεις τα παιδιά πάρε με και μένα.

Ήταν η πρώτη φορά που ήμουν στο χειρουργείο του, όχι για ωοληψία ούτε για εμβρυομεταφορά ή για υστεροσκόπηση και αν και είχα αγωνία, λίγο πριν την νάρκωση ήμουν σχετικά ήρεμη. Τον κοίταξα στα μάτια, χαμογέλασα και αφέθηκα σε ένα γλυκό ύπνο. Τον εμπιστεύθηκα απόλυτα.

Στην ενημέρωση μετά το χειρουργείο με σοβαρό αλλά ήρεμο και σχεδόν χαμογελαστό ύφος(αυτό το ύφος που σε γαληνεύει και σε ηρεμεί), μας εξήγησε ακριβώς τι είδε και τι έκανε και κοιτάζοντάς μας στα μάτια, μας είπε ότι θα πρέπει να κάνουμε λίγες μέρες υπομονή για τα αποτελέσματα, χωρίς να αποσπάσει την προσοχή του από πάνω μας ούτε δευτερόλεπτο για οτιδήποτε. Με ρώτησε αν πονούσα ή αν είχα αίμα και πόσο και μου έδωσε οδηγίες για κάθε ενδεχόμενο. Απ'έξω γινόταν χαμός, επόμενα χειρουργεία, επόμενες ενημερώσεις, αλλά εκείνος ήταν εκεί για μας και μόνο. Δεν φάνηκε στιγμή να βιάζεται να μας «ξεπετάξει». Υπομονετικά απάντησε σε όλες τις μετεγχειρητικές ερωτήσεις μας, χαζές ή μη. Αχ γιατρέ μου, όταν με πιάνει η ανασφάλειά μου τι ακούς και εσύ.

Καθώς πλησίαζαν οι μέρες για τα αποτελέσματα, είχα αρκετή αγωνία, αλλά ευτυχώς τα αγαπημένα μου, συγγενικά και φιλικά πρόσωπα ήταν στο πλάι μου ακόμα και αν ήταν πολλά -πολλά χιλιόμετρα μακριά και κάπως ξεχνιόμουν και απλά περίμενα υπομονετικά. Όμως βαθιά μέσα μου ήξερα ότι ο γιατρός μου, με τον δικό του μοναδικό τρόπο συνετέλεσε στο να είμαι υπομονετική, ήρεμη και έτοιμη να παλέψω για οτιδήποτε.

Ακόμα θυμάμαι την κουρασμένη του φωνή, αργά το βράδυ που μου τηλεφώνησε να μου πει τα αποτελέσματα. Ακόμα κι αυτή η κουρασμένη φωνή μου έδωσε κουράγιο και δύναμη. Κοιμήθηκα ήρεμα το βράδυ, παρά τα αποτελέσματα, γιατί ήξερα ότι θα είχα εκείνον στο πλάι μου. Αλήθεια ήθελα να ήξερα γιατρέ μου πώς το καταφέρνεις αυτό.

Δεν φοβήθηκα καθόλου όταν μου είπε ότι μετά το πρώτο σκέλος της θεραπείας θα έπρεπε να ξαναμπώ στο χειρουργείο. Ο τρόπος που το είπε, η χροιά της φωνής του, η έκφραση του προσώπου του, η γλώσσα του σώματός του γενικότερα, με έκανε να το θεωρήσω σαν κάτι φυσιολογικό και αναμενόμενο και να μην πανικοβληθώ ή να ανησυχήσω. Χμμμ...τώρα που το σκέφτομαι, γιατρέ μου, πλησιάζει η ώρα που θα πρέπει να ξαναμπώ στο χειρουργείο έτσι;

Εμπνέει σιγουριά και γι'αυτό στην ερώτηση, αν θα κάνω μέθη ή όχι στην ωοληψία του φυσικού μου ωαρίου, η απάντηση ήταν χωρίς μέθη. Έτσι όπως τον είχα εκεί απέναντί μου και τον κοιτούσα μου φάνηκε καλή ιδέα, γιατί αφενός τον εμπιστεύομαι, αφετέρου ήθελα να το ζήσω κι αυτό. Μου φάνηκε ότι μάλλον ξαφνιάστηκε(πολύ θα ήθελα να ξέρω) από την απάντησή μου. Επανέλαβε ότι είναι μόνο ένα στιγμιαίο τσίμπημα, για να υποστηρίξει-σεβαστεί την επιλογή μου. Δεν προσπάθησε καθόλου να μου αλλάξει γνώμη. Τον κοίταξα στα μάτια, πήρα δύναμη και επανέλαβα, «ναι, θα το κάνω ξύπνια».

Ήταν η πρώτη φορά που ξεκινούσα από το σπίτι μου για ωοληψία και ήμουν τόσο χαρούμενη. Στο χειρουργείο αφού με δέσανε, ο αναισθησιολόγος με ρώτησε, εάν είμαι σίγουρη για την μέθη, διότι κάποιες δεν αντέχουν τον πόνο, η γλυκιά προϊσταμένη(μα αλήθεια τι γλυκός άνθρωπος) έκλεισε μέσα στις χούφτες της το δεξί μου χέρι και επανέλαβε να μην φοβάμαι, ότι είναι μόνο ένα τσιμπιματάκι. Εκεί, η αλήθεια είναι ότι αναρωτήθηκα εάν είχα κάνει τη σωστή επιλογή. Τότε εισέρχεται ο γιατρός μου στο χειρουργείο, με χαμόγελο και ευδιάθετος, μου χαϊδεύει το γόνατο, με καλημερίζει και μου επαναλαμβάνει ότι δεν είναι τίποτα, ένα τσιμπιματάκι θα είναι. Τον κοίταξα στα μάτια(πηγή ενέργειας για μένα) χαλάρωσα, τα έβαλα με τον εαυτό μου που αναρωτήθηκε για την επιλογή του, του είπα ότι τον εμπιστεύομαι για να προχωρήσουμε. Γελάσαμε πολύ όταν του είπα ότι ένιωθα σαν να ήμουν σε στούντιο και είχα γύρισμα στο Grey's Anatomy !!!! Πρώτη ωοληψία, Grey's Anatomy- season 1, γιατρέ μου!!!!!

Μία ωοληψία όπως όλες οι άλλες, με επαγγελματισμό και με την προσοχή που πρέπει,αλλά με πολύ ανθρωπιά και γέλιο να προσθέσω. Για μένα εντελώς πρωτόγνωρο, γι'αυτό άλλωστε σας την διηγήθηκα.

Ξεκίνησα ένα ταξίδι, το τελευταίο μου, για να ανέβω στο λεωφορείο της υπογονιμότητας που θα με οδηγήσει «απέναντι» στις μανούλες που με περιμένουν.

Χαίρομαι ιδιαίτερα που θα έχω αυτόν το Γιατρό, αυτόν τον Άνθρωπο δίπλα μου. Εκεί, για να μου θυμίζει τον στόχο μου, να με βοηθάει, να μου επισημαίνει τα λάθη μου, να μου δίνει δύναμη και κουράγιο, να με καθοδηγεί, να με ακούει υπομονετικά, να με σέβεται, να με βλέπει ως άνθρωπο και όχι ως χρήμα.

Δεν ξέρω, πως θα μπορούσα άλλωστε, τι κατάληξη θα έχει αυτό το ταξίδι μαζί σου γιατρέ μου, χαίρομαι όμως που θα το κάνουμε μαζί.

Πάμε για Grey's Anatomy- season 2, γιατρέ μου!!!!!

Προσωπικές απόψεις, εμπειρίες και βιώματα, πάντα.