Σσσσσς... Σιωπή! Σκέφτομαι πως τόσο καιρό αναφέρομαι στο να μιλάμε, να εκφραζόμαστε και να επικοινωνούμε. Και σχεδόν ταυτόχρονα περνάει από το μυαλό μου ο συνειρμός της σιωπής. Πιθανώς σαν "αντίθετο" της φωνής; θα μπορούσε. Δεν είμαι και σίγουρη. Είναι μία ιδέα φευγαλέα – όπως η ίδια η σιωπή – που με βάζει σε σκέψεις .

Με αφορμή δημοσίευση φίλης σήμερα μπήκα σε "κριτική" σκέψη. Τί σημαίνει κρίση; Είναι άραγε στ' αλήθεια κάτι τρομακτικό κι επικίνδυνο; Είναι όντως αρνητική η λέξη και το νόημα της, ή μήπως στην πραγματικότητα είναι μία από αυτές τις μοναδικές ελληνικές λέξεις που έχουν διττό νόημα; Μήπως τελικά εξαρτάται καθαρά από εμένα την ίδια το πως θα την ερμηνεύσω και πώς θα την εφαρμόσω;

Εν αρχή ην ο λόγος... λόγια και πράξη, και πράξεις, και συμπεριφορές.
Σκέφτομαι πως τα λόγια μου, αυτά που λέω δηλαδή, έρχονται πρώτα. Οι πράξεις μου κατά συνέπεια βασίζονται σε αυτά που έχω πει, το ίδιο κι οι συμπεριφορές μου, και τελικά κι οι συνθήκες της ζωής μου.

Κάθομαι κι αναλογίζομαι περί φόβου και άλλων δαιμονίων.
Θυμάμαι εκείνη την ταινία "Το ακρωτήρι του φόβου" και μπαίνει στην σκέψη μου αυτός ο παραλληλισμός. Το ακρωτήρι, σκέφτομαι, δηλαδή το τελευταίο άκρο, και μετά ή γυρίζω πίσω και συνεχίζω να φοβάμαι τον φόβο, γυρίζω πίσω και τρέμω στην αρνητική προσδοκία του "τί κι αν...", ή θαρραλέα αποφασίζω να πηδήξω από το ακρωτήρι, να βουτήξω στην θάλασσα και να αναδυθώ μετά από τον φόβο!