Εκείνη τη χρονιά η μέρα της γυναίκας ήταν μια κόλαση για μένα. Λίγες μέρες πριν είχα αποβάλει και όσο σκεφτόμουν ότι σε λίγες μέρες θα ερχόταν η γιορτή της μητέρας, με έπιανε τρέλα.

Δύο χρόνια ακριβώς κλείνω σήμερα από την ημέρα της διάγνωσης του καρκίνου. Δύο ολόκληρα δύσκολα και συνάμα τυχερά(από πολλές απόψεις) χρόνια. Σχεδόν δεν το πιστεύω ότι η σάρκα μου είναι ζωντανή ακόμα. Προσπαθώ πολύ όσο ποτέ άλλοτε γι' αυτό.

Καισαρική. Μία επέμβαση που όταν χρειαστεί, υπάρχει για να σώσει ζωές. Της μητέρας αλλά και του βρέφους που αυτή κυοφορεί. Είναι μεγάλη χαρά να υπάρχει αυτή η ιατρική παρέμβαση ώστε να αποτρέπει το χειρότερο. Τι συμβαίνει όμως, όταν αυτή την πρακτική, την χρησιμοποιούν οι γιατροί με την παραμικρή αφορμή; Και τι συμβαίνει όταν γίνεται επειδή βολεύει; Δικαιολογείται να μπαίνει σε ένα χειρουργείο μια γυναίκα, αν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος;

Είμαι παντρεμένος εδώ και 8 χρόνια. Λατρεύω τη γυναίκα μου και θέλω να είναι ευτυχισμένη και γι' αυτό σχεδόν αμέσως μόλις παντρευτήκαμε "βάλαμε μπροστά" για ένα παιδί γιατί το ήθελε πολύ. Στην αρχή είχα τις επιφυλάξεις μου ως προς τον χρόνο, αλλά αμέσως μετά το ξέχασα και έτσι προχωρήσαμε προς στην υλοποίηση του κοινού μας στόχου.