Αυτά τα σχέδια έγιναν αυθόρμητα χωρίς να ζητηθούν από έναν ενήλικα και αφέθηκαν στην αίθουσα με τα παιχνίδια από τα ίδια τα παιδιά. Είναι δια μέσου των παιχνιδιών, των σχεδίων, των λόγων και των πράξεων της καθημερινής ζωής μέσα στο τμήμα του νοσοκομείου που ένα παιδί ορισμένες φορές εκφράζει «ένα μέρος» της αγωνίας του, της ασθένειάς του ή των συναισθημάτων του.

Κατά τη γενική ρήση, τα παιδιά αποτελούν την «ελπίδα του μέλλοντος». Ενσαρκώνουν την έννοια της προοπτικής, κατά βάση μιας καλύτερης προοπτικής, καθώς προβάλλουμε σε αυτά την ανάγκη μας για ένα καλύτερο μέλλον, για έναν καλύτερο κόσμο.

Αυτο το παιχνίδι είναι ένα παιχνίδι ταξινόμησης, χρησιμοποιώντας άλλες αισθήσεις εκτός απο την οπτική αναγνώριση.

Γίνεται να είσαι γονιός και να μην τιμωρείς; Και βέβαια! Έχω μία φίλη που δεν λέει ποτέ όχι. Δεν μπορεί. Τελεία. Λιώνει στο κλάμα, στο βλέμμα και στην απαίτηση ενός παιδιού. Εγώ την κοιτώ σαν χαζή. Εγώ δεν λιώνω, νευριάζω.Τελεία.