Από πολύ μικρή ήμουν υπέρ της υιοθεσίας. Πιστεύω πως δεν είναι το αίμα ή τα γονίδια μας που μας δένουν με τους γύρω μας. Είναι η καθημερινότητα, οι στιγμές που ζούμε μαζί τους. Αν σήμερα μάθαινα πως είμαι υιοθετημένη, δεν θα έπαυα για κανένα λόγο να αγαπώ τους γονείς μου. Αυτούς που με μεγάλωσαν και είναι δίπλα μου μια ζωή. Το ίδιο ισχύει και για τα αδέρφια μου.

Όλα ξεκίνησαν όταν ακούσαμε από το γιατρό μας τη λέξη εξωσωματική. Στην αρχή είχαμε σοκαριστεί, όμως όταν αρχίσαμε να σκεφτόμαστε πιο ήρεμα η υιοθεσία ήταν η πρώτη μας επιλογή. Πιο χρονοβόρα διαδικασία, αλλά πιο όμορφη.
Κάναμε την αίτηση μας, πήραμε την προέγκριση μας μετά από μερικούς μήνες και ύστερα απλώς περιμέναμε. Τα χρόνια περνούσαν, και κάπου εκεί προσπαθήσαμε να αποκτήσουμε και βιολογικό παιδί, χωρίς όμως να ξεχνάμε τι περιμέναμε. Λες και το ξέραμε.

Όταν πια έπεσε το πρώτο τηλεφώνημα πως ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε, άρχισε να μας κυριεύει το άγχος. Ανυπομονησία και άγχος μαζί.

Διαβάζαμε συνεντεύξεις στο ίντερνετ πως τα ζευγάρια υπόκεινται σε ψυχολογικό ξεγύμνωμα, και πως οι ερωτήσεις και οι συνεντεύξεις είναι φοβερά καταπιεστικές και αδιάκριτες. Τελικά διαπιστώσαμε πολύ γρήγορα πως τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Δεν ξέρω αν έφταιξε το γεγονός πως η κοινωνική λειτουργός που μας ανέλαβε ήταν πολύ ευχάριστη και διακριτική, πάντως μας έκανε από την πρώτη στιγμή να νιώσουμε όμορφα και χαλαρά. Ήμασταν απλώς οι εαυτοί μας και δεν μας έφερε ποτέ σε δύσκολη θέση.

Η διαδικασία της οικογενειακής έρευνας κράτησε λίγους μήνες και πολύ σύντομα ήρθε η στιγμή που μάθαμε ότι έχουμε εγκριθεί και πως θα γίνουμε γονείς. Η ημέρα της γνωριμίας έφτασε και δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που μας κοίταξαν αυτά τα μικρά ματάκια.

Τώρα πια είμαστε μια όμορφη οικογένεια, που όλα τα μέλη της είναι χαρούμενα. Ο καθένας από την πλευρά του για διαφορετικό λόγο, και όλοι μαζί για τον ίδιο. Όλοι βρήκαμε αυτό που ψάχναμε. Να γίνουμε οικογένεια.

Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα από τη σφιχτή αγκαλίτσα που με παίρνουν αυτά τα μικρά χεράκια, και από το σ' αγαπώ που ακούω κάθε μέρα. Η λέξη μαμά ακούγεται σαν γλυκό αεράκι στα αυτιά μου.

Διάφοροι φίλοι και γνωστοί μας δίνουν κάθε μέρα συγχαρητήρια για την όμορφη πράξη που κάναμε.

Εγώ πάλι δε θεωρώ πως έχουμε κάνει κάτι σημαντικό. Όλοι οι γονείς αξίζουν ένα μπράβο. Όσοι προσπαθούν για τα παιδιά τους το αξίζουν. Είτε βιολογικά είτε θετά, είναι το ίδιο. Δε διαφέρουν σε κάτι.

Μόνο που ευχαριστώ αυτή τη γυναίκα που κατάλαβε από πολύ νωρίς πως δεν ήταν έτοιμη να γίνει μαμά, και έδωσε σε εμένα την ευκαιρία να γίνω. Λυπάμαι μόνο που το παιδί μου έπρεπε τα πρώτα χρόνια της ζωής του να τα περάσει σε ένα ίδρυμα. Ευτυχώς έχουμε πολύ αγάπη να του δώσουμε και θέλω να πιστεύω πως θα ξεχάσει όσα έζησε.

Ευχαριστώ το Θεό που μας έκανε γονείς! Μην το σκέφτεστε. Τολμήστε το!

[Κάντε Like στη σελίδα μας στο Facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα]

Τρία εμβρυάκια, άριστα κατά τα λεγόμενα του γιατρού ήρθαν μέσα μου και τα καλοδέχτηκα. Ειλικρινά ήμουν πολύ χαρούμενη και γεμάτη ελπίδα. Προσπαθούσα πάρα πολύ να είμαι όσο πιο ήρεμη γίνεται, να μην έχω άγχος, που δεν είναι και εύκολο όταν βαδίζεις σε ένα τόσο δύσκολο δρόμο. Προσπαθούσα να μην το πολυσκέφτομαι, αν και δεν το πετύχαινα πάντα. Είναι πολύ δύσκολο να περιμένεις δυο εβδομάδες μέχρι τη μέρα τη χοριακής για να δεις αν τελικά θα είσαι έγκυος.

Τα φρόντισα και τα τρία πολύ καλά. Πρόσεχα πάρα πολύ. Δεν έσκυβα, περπατούσα προσεκτικά, απέφευγα τις σκάλες, δεν έβγαινα από το σπίτι, δεν σήκωνα βάρη .... Ούτε καν μαγείρευα. Άλλοι τα έκαναν για μένα. Ούτε ένα πιάτο δεν σήκωνα! Τα πρόσεχα μη μου πάθουν τίποτα. Έκανα ότι μπορούσα για να μείνουν εκεί. Τους μιλούσα, και τα παρακαλούσα να μείνουν όλα εκεί. Δεν με πείραζε ούτε με τρόμαζε η ιδέα να έχω τρία παιδιά. Θα τα καταφέρουμε σκεφτόμουν. Για όλους έχει ο Θεός! Αρκεί να πιάσουν.

Μετά την τέταρτη ημέρα άρχισαν να εμφανίζονται και κάποια συμπτώματα. Το στήθος μου με πονούσε φρικτά και ένιωθα ότι θα ξεκολλούσε από πάνω μου. Με έπιανα ζαλάδες κατά διαστήματα, μου μύριζαν όλα πολύ άσχημα και δεν μου άρεσε κανένα φαγητό. Αφήστε που δεν ήθελα να τρώω. Εγώ? Που είμαι λάτρης του καλού φαγητού??? Επίσης ίδρωνα πολύ στον ύπνο μου. Ξυπνούσα μούσκεμα λες και ήταν καλοκαίρι με καύσωνα.

Όλα τα κορίτσια του φόρουμ ήταν δίπλα μου, και ιδιαίτερα δυο μέλη που είχαμε πιο στενή επικοινωνία, και τις ευχαριστώ όλες για την πολύτιμη πραγματικά στήριξη. Χωρίς αυτές θα είχα τρελαθεί.

Δυο μέρες πριν τη χοριακή η διάθεση μου άλλαξε εντελώς. Σταμάτησαν κάποια συμπτώματα, και με έπιασε μια απέραντη θλίψη πως όλα έχουν πάει χάλια. Ήμουν σίγουρη για το κουλούρι που θα έπαιρνα και σε αυτήν την προσπάθεια.
Δεν είχα πει σε κανέναν από όσους ήξεραν εκτός φόρουμ πότε θα μάθαινα αν είμαι έγκυος για να μην ξέρουν και με ρωτάνε συνεχώς μιας και αυτό με άγχωνε πολύ.

Τρίτη βράδυ, με παίρνει η αδερφή μου τηλέφωνο να μου πει πως το επόμενο πρωί θα έρθει με τους γονείς μου να με δουν. Φυσικά μαζί ήρθε και η τότε 11 μηνών ανιψιά μου. Δύσκολο κομμάτι για μένα η συναναστροφή με τη μπέμπα! Δεν μπορούσα να τους το αρνηθώ μιας και δεν ήξεραν πως εκείνο το πρωί θα έκανα την εξέταση.

Ξημερώνει η Τετάρτη και πάω πρωί πρωί με το σύζυγο να μου πάρουν αίμα. Γύρω στη μία μου λένε πως θα μου έχουν την απάντηση. Η αγωνία στο φουλ! Ο άντρας μου με άφησε σπίτι και εκείνος πήγε στη δουλειά του. Οι υπόλοιποι ήρθαν στις δώδεκα. Εγώ μέχρι εκείνη την ώρα έκλαιγα για το αρνητικό αποτέλεσμα που ήμουν σίγουρη πως θα ακούσω. Ήμουν πραγματικά πολύ χάλια ψυχολογικά. Όταν ήρθαν με ρώτησαν πως είμαι και πότε θα πάω για τη χοριακή. Τότε τους ανακοίνωσα πως σε λίγη ώρα θα πήγαινα να πάρω τα αποτελέσματα. Η ώρα είχε φτάσει και η μαμά μου επέμενε να έρθει μαζί μου.

Φτάνουμε στο μικροβιολογικό. Μου έδωσαν το φάκελο με την απάντηση και το χαρτί έγραφε έναν αριθμό. 235,70 Ήξερα πολύ καλά τι ακριβώς σημαίνει. Όμως είχα σαστίσει! Τους ρώτησα αμήχανα «τι σημαίνει το 235,70?». Η απάντηση ήταν «είστε έγκυος κυρία μου!». Είχα ξεχάσει ότι ήταν μαζί και η μαμά μου. Προχώρησα προς το αυτοκίνητο και εκείνη με ακολουθούσε από πίσω. Μπαίνω μέσα και παίρνω κατευθείαν το γιατρό μου. Άφησα μήνυμα στη γραμματεία να με πάρει. Κατευθείαν παίρνω τον άντρα μου. Του ανακοινώνω το αποτέλεσμα και τον ακούω να κλαίει! Κι εγώ οδηγούσα και έκλαιγα. Του το έκλεισα μιας και είδα πως με έπαιρνε ο γιατρός μου. Του είπα τον αριθμό και το ένιωσα ότι χάρηκε! Μου έδωσε οδηγίες και το κλείσαμε.

Γυρνώντας σπίτι μας περίμεναν με αγωνία. Η μαμά μου φώναζε «είναι έγκυος, είναι έγκυος!». Όλοι ήθελαν να με αγκαλιάσουν και έκλαιγαν και η μπουμπού γκρίνιαζε που κανείς δεν της έδινε σημασία.

Οι καλές μου συνοδοιπόρισσες και φίλες του φόρουμ έκαναν πάρτι από τη χαρά τους! Ήξερα πως με νιώθανε πολύ καλά!

Δύο μέρες μετά έπρεπε να ξανακάνω τη χοριακή και ο αριθμός να διπλασιαστεί. Δεν διπλασιάστηκε αλλά ανέβηκε κατά 70% περίπου. Ήταν 392. Ανέβηκε αλλά όχι όσο θα θέλαμε. Ο γιατρός μου ακουγόταν πολύ σκεπτικός και με έβαλε να την επαναλάβω τέσσερις μέρες μετά. Φοβόμουν μια τα συμπτώματα μειώνονταν δραματικά.
Δυο μέρες πριν την τελευταία χοριακή είχα δει και λίγο αίμα καθώς και είχα πόνους έντονους σε κοιλιά και μέση. Ξεκάθαρο σημάδι αποβολής! Κάνω τη χοριακή και ο αριθμός φτάνει στο 1600!!! Μάλιστα πήρα τηλέφωνο και μου το είπαν και ρώτησα ξανά και ξανά τον αριθμό. Αφού έκλεισα το τηλέφωνο και σκεφτόμουν μήπως μου είπαν τελικά 600 και εγώ άκουσα 1600. Ήταν πλήρης διπλασιασμός! Έστειλα μια φίλη μου και πήρε τα αποτελέσματα γιατί φοβόμουν μήπως άκουσα λάθος. Με πήρε τηλέφωνο λέγοντας μου «φίλη μου είσαι καραέγκυος! Είναι 1600!!!» Τότε μόνο ηρέμησα.

Δύο μέρες μετά πήγαμε για τον πρώτο μας υπέρηχο. Επιτέλους! Θα το έβλεπα! Πρώτη φορά έκατσα σε αυτή την απαίσια καρέκλα του γυναικολόγου με τόση χαρά! Μου έβαλε αυτό το υπέροχο ματσούκι και βλέπουμε ένα μεγάλο ξεκάθαρο σάκο.

«Βλέπω ένα σάκο» λέει ο γιατρός.

«Ψάξε λίγο καλύτερα γιατρέ» σκεφτόμουν, «θα βρεις κι άλλον. Σίγουρα είναι δυο!»

Τότε ήταν που άκουσα το «βλέπω και δεύτερο σάκο. Πιο μικρό αλλά υπάρχει. Μπορεί να προχωρήσει, μπορεί και να υποχωρήσει.»

«Θα προχωρήσει γιατρέ, δεν γίνεται να μην προχωρήσει» του έλεγα

Ο άντρας μου είχε πραγματικά σαστίσει. Κι εγώ το ίδιο! Ήθελα να αρχίσω να χοροπηδάω από τη χαρά μου, αλλά κρατιόμουν. Καρδούλες ήταν νωρίς για να ακούσουμε και κλείσαμε ραντεβού δέκα μέρες μετά. Δυο μέρες πριν τα Χριστούγεννα. «Τέλειο δώρο» σκεφτόμουν. Φύγαμε από το ιατρείο και πετούσαμε από τη χαρά μας! Πήραμε τηλέφωνο όσους ήξεραν κα περίμεναν νέα μας. Τους τρελάναμε όλους με τα διπλά νέα!

Το επόμενο μεσημέρι το αίμα μου χτυπάει ξανά την πόρτα. Χωρίς πόνο, έντονο κόκκινο και με έντονη ροή. Τρόμαξα! Πήρα κατευθείαν το γιατρό που μου είπε πως δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα στη φάση που βρισκόμουν. Κάποια πράγματα τα διαλέγει η φύση για μας και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ήταν Παρασκευή και από το φόβο μου έμεινα όλο το σαββατοκύριακο κρεβατωμένη. Από Δευτέρα την έβγαζα στον καναπέ.

Την Πέμπτη ξαναπήγαμε για τον επόμενο υπέρηχο. Οι μέρες πέρασαν και εγώ φοβόμουν πολύ μήπως τα έχασα.
Φτάνουμε στο ιατρείο και η μαία του γιατρού μου μας λέει πως κάτι του έτυχε και λείπει και πως θα με δει μια συνεργάτης του. Δεν είχα πρόβλημα, ήθελα μόνο να τα δω. Λέω στη γιατρό τη συνέβη και παρατηρώ πως με κοιτάει αμίλητη. Είχε βγάλει συμπέρασμα το είδα στα μάτια της.

Κάθομαι στην καρέκλα του γιατρού και της λέω «ελπίζω να μην τα έχασα και τα δυο». Ονειρευόμουν να μου πει «εδώ είναι τα μωρά σου», κι αντί για αυτό ακούω «δυστυχώς τα χάσαμε! Μόνο κάποια υπολείμματα έχουν μείνει και θα χρειαστείς απόξεση. Δεν μπορούσα να το δεχτώ. Της ζήτησα να ψάξει λίγο καλύτερα αλλά μάταια. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Φύγαμε ούτε κι εγώ ξέρω πως μιας και δεν έβλεπα από τα δάκρυα. Ήρθαμε σπίτι και με πήρε γιατρός μου. Τον ρώτησα αν ήταν σίγουρος για το αποτέλεσμα και δυστυχώς μου το επιβεβαίωσε. Παλίνδρομη κύηση στην έκτη εβδομάδα. Θα με καλούσαν μου είπε από το ιατρείο για να μου κλείσουν ραντεβού για την απόξεση.

Είχα μουδιάσει ολόκληρη. Δεν μπορούσα να το πιστέψω ότι το ζούσα αυτό. Δεύτερη φορά παλίνδρομη? Ξανά απόξεση?

Το επόμενο πρωί μαθαίνω πως ο γυναικολόγος που με αναλάμβανε ως τον τοκετό μας άφησε την προηγούμενη ημέρα. Μέσα στον πόνο μου ήρθε να προστεθεί άλλος ένας. Έχασα τα μωρά μου, και μαζί τους έφυγε και ένας άνθρωπος ανεκτίμητης αξίας! Κλάμα και στεναχώρια. Το βράδυ με καλούν για να μου πουν πως το επόμενο πρωί θα πάω για απόξεση. Μου ήρθε πολύ απότομο.

Όντως Σαββάτο πρωί βρισκόμαστε στο μαιευτήριο. Τα νεύρα μου σε άσχημη κατάσταση. Πάλι εδώ, πριν ένα μήνα για επέμβαση, και πάλι τώρα? Γύρω μου κόσμος χαρούμενος να εύχονται να τους ζήσουν τα νεογέννητα με δώρα στην αγκαλιά. Έλεγα στον άντρα μου πως δεν θέλω να ξαναέρθω εδώ παρά μόνο για να γεννήσω! Κατεβήκαμε στα χειρουργεία και με πήρανε αμέσως για εξετάσεις. Προσπαθούσα να είμαι ψύχραιμη αλλά τη στιγμή που ξάπλωσα στο χειρουργικό κρεβάτι με έπιασαν τα κλάματα. Η γιατρός μου, μου χάιδευε το κεφάλι και προσπαθούσε μάταια να με ηρεμήσει. Όσο την ένιωθα κοντά μου γινόμουν χειρότερα. Η αναισθησιολόγος προσπαθούσε να μου βρει με δυσκολία φλέβα. Τους ζήτησα να μη αφήσουν μόνη να ηρεμήσω. Έτσι κι έγινε. Αλλιώς θα έκλαιγα για ώρες. Όταν ξύπνησα άρχισα πάλι χωρίς να το ελέγχω να κλαίω. Όταν συνήλθα πια από τη νάρκωση ήθελα μόνο να φύγω από κει. Έκλαιγα ασταμάτητα και σκεφτόμουν πως τα έχασα και τα δυο. Μόνο αυτή η σκέψη υπήρχε στο μυαλό μου. Με κοιτούσαν όλες οι γυναίκες που βρίσκονταν εκεί και μου έλεγαν να ηρεμήσω. Ήθελα να φύγω. Βγήκα στην αίθουσα αναμονής και μου ζήτησαν να περιμένω εκεί. Έκλαιγα στην αγκαλιά του άντρα μου ασταμάτητα. Ένιωθα άσχημα που όλοι με κοιτούσαν. Ήταν και η αδερφή μου με τα παιδιά της εκεί. Έκλαιγα εγώ και έκλαιγαν και αυτά. Το κακό είναι πως έβλεπα τον ανιψιό μου και θυμόμουν πως όταν η αδερφή μου μας ανακοίνωσε πως ήταν έγκυος σε εκείνον ήμουν κι εγώ σε προηγούμενη εγκυμοσύνη μου. Η κατάληξη εκείνης της εγκυμοσύνης ήταν η ίδια. Παλίνδρομη στις οκτώ εβδομάδες. Ο ανιψιός μου πάντα θα μου θυμίζει άθελα του πως αν το παιδί εκείνο είχε επιβιώσει θα ήταν στην ηλικία του.

Τα Χριστούγεννα αυτά με σημάδεψαν. Από τη μια ο τερματισμός μιας πολυπόθητης εγκυμοσύνης και από την άλλη ο χαμός του γιατρού μου. Όλα μαζί.

Μόλις λίγους μήνες μετά και το τραύμα είναι ακόμα νωπό. Οι γύρω μου, μου λένε πόσο δυνατή είμαι. Κανείς δεν βλέπει πως κάτω από αυτή τη δυναμική γυναίκα που δείχνω, εγώ κραυγάζω! Ουρλιάζω από πόνο και παρακαλώ κάθε μέρα, κάθε στιγμή όπου και αν βρίσκομαι το Θεό να γεμίσει το κενό μου.

Όλα αυτά μου φαίνονται σαν χτες και μετά βίας μπορώ να τα σκεφτώ μιας και τα δάκρυα είναι νωπά στα μάτια μου. Αυτό ήταν. Τα έχασα... και τα δυο! Τα μωρά μου είναι δυο άγγελοι στον ουρανό, που πήγαν να βρουν το αδερφάκι τους. Δεν ήθελαν την επίγεια ζωή.... Τα έχασα.....

Δεν είμαι ειδικός στα οικονομικά, είμαι ένας απλός πολίτης, και μάλιστα είμαι μια γυναίκα που διανύει την τρίτη δεκαετία της ζωής της. Είμαι απλώς απελπισμένη και αηδιασμένη από όσα συμβαίνουν γύρω μου.

Δεν θα αναφερθώ γενικά, αλλά πολύ ειδικά σε κάποια θέματα που για πολύ κόσμο καίνε.

Έχω πάρει κι εγώ το τρένο για το ταξίδι της υπογονιμότητας. Και δυστυχώς αυτό το τρένο είναι πλήρες και το ταξίδι έχει μακρινό και για πολλούς, άγνωστο προορισμό.

Είναι πραγματικά πολύ λυπηρό, να ζούμε σε μια χώρα που καμαρώνουμε για όσους την έκαναν γνωστή. Και φυσικά δεν αναφέρομαι για τη διασημότητα που πήραμε στο εξωτερικό λόγο κρίσης, αλλά για τον πολιτισμό που μεταδώσαμε σε άλλους λαούς, και τον μεταδώσαμε τόσο καλά που εμείς οι ίδιοι τον ξεχάσαμε! Για τις αρετές που διέκριναν τον Αρχαίο-Ελληνικό κόσμο. Τη Σοφία (Θεά Αθηνά), την Ισχύ (Δίας) και το Κάλλος (Θεός Απόλλων). Η σύνθεση των τριών έκανε τους Έλληνες να μεγαλουργήσουν. Και τους σημερινούς Έλληνες να μεγαλουργήσουν στην πονηριά, στη λαμογιά, στο «φαγοπότι» εις βάρος του λαού και σε πολλές άλλες τέτοιου είδους χάρες.

Το πρόβλημα είναι πως ενώ μέχρι πριν μερικά χρόνια όλοι φωνάζανε «κάντε παιδιά, έχουμε πρόβλημα υπογονιμότητας», και εμφανιζόντουσαν και ίσως να εμφανίζονται ακόμη και τώρα, άρθρα που να αναφέρονται στο πρόβλημα των νέων ζευγαριών που αργούν ή δεν τεκνοποιούν, το ίδιο το κράτος να μένει αμέτοχο ως προς τη βοήθεια που μπορεί να παρέχει σε αυτά τα ζευγάρια.

Θέλω να πω ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ, στο πρώην Ι.Κ.Α. που για λόγους υποτίθεται ευκολίας του λαού έγινε Ε.Ο.Π.Υ.Υ. και για λόγους διευκόλυνσης των πολιτικών μας μετονομάστηκε σε Π.Ε.Δ.Υ. (τώρα σοβαρά, πιο άλλο κράτος κάνει τόσες αλλαγές στο σύστημα υγείας του μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα... είναι για κλάματα, για να μην πω για γέλια...) ένα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν, που με βοήθησε πάρα πολύ στην προσπάθεια μου να κάνω παιδί. Έχω κάνει μία εξωσωματική μόνο, έχω ξοδέψει έως τώρα σχεδόν 7.000€, όσο και αν σας φαίνεται περίεργο, το κράτος με επιδότησε για αυτή μου την προσπάθεια με το ποσό των 350€. Ναι, τα ποσά είναι πραγματικά! Και να αναφέρω ότι ακόμη δεν έχω καταφέρει να κάνω παιδί. Που σημαίνει ότι θα ξαναπροσπαθήσω, άρα θα ξοδέψω και άλλα χρήματα. Όμως δεν έχει σημασία φίλοι μου, γιατί τα 350€ αρκούν, εεε;;;

Θα μου πείτε γιατί δεν πήγα σε δημόσιο και επέλεξα τον ιδιωτικό τομέα; Μα γιατί στα δημόσια νοσοκομεία, δεν υπάρχει ο απαραίτητος σύγχρονος εξοπλισμός για ένα τόσο λεπτό θέμα, και πολλές φορές δεν επαρκεί και το προσωπικό. Το ίδιο το κράτος μας σπρώχνει στο ιδιωτικό. Και μην νομίζετε ότι στο δημόσιο δεν πληρώνεις. Γύρω στα 800€ για την κάθε προσπάθεια τα θέλεις κι εκεί. Πίσω όμως θα πάρεις 350€. Το ποσό είναι ίδιο για όλους.

Μα καλά αναρωτιέμαι, συνείδηση δεν έχουν όσοι μας κυβερνούν; Τριακόσια άτομα είναι εκεί μέσα, ένας τους δεν σκέφτηκε ποτέ ότι δεν είμαστε βλάκες; Μας κοροϊδεύουν και νομίζουν ότι θα τους πούμε και ευχαριστώ; Αλλά βέβαια, εκείνοι έχουν τους παχουλούς μισθούς, τα επιδόματα και όλα τα άλλα προνόμια όπως κινητά, αυτοκίνητα, μπράβους κλπ. που ΕΜΕΙΣ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ για να έχουν. Δεν έχουμε τις ίδιες ανάγκες φυσικά! Εκείνοι δεν ξέρουν τι σημαίνει να πηγαίνεις στο συμβεβλημένο γιατρό του Ε.Ο.Π.Υ.Υ. για να σε εξετάσει. Δεν νομίζω να έχουν καν βιβλιάριο υγείας. Με τόσα που τους ταΐζουμε τα κάνουν όλα ιδιωτικά.

Η κατάσταση είναι απαράδεκτη, και λυπάμαι πάρα πολύ που προσπαθώ να φέρω ένα παιδί σε ένα τέτοιο άθλιο κόσμο, χωρίς αξίες και ιδανικά!

φωτογραφία

Η γνωστή σε όλες μας αναμονή! Αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι. Δεν πρέπει να κουράζεσαι, να σκύβεις, να αγχώνεσαι, να στεναχωριέσαι... ζεις για δυο εβδομάδες όπως μία έγκυος. Η σκληρότητα του πράγματος έρχεται να σε κάνει χειρότερα όταν μάθεις ότι τελικά... δεν είσαι έγκυος!

Όλοι γύρω σου, σου λένε μη το σκέφτεσαι, μην αγχώνεσαι!

Μα πώς να μην το σκέφτομαι; Αφού είναι συνεχώς στο μυαλό μου. Και να θέλω δηλαδή να το ξεχάσω, το πρωί που θα ξυπνήσω θα πάρω φάρμακα για να βοηθήσουν την όλη προσπάθεια. Το μεσημέρι επίσης, όπως και το βράδυ! Επιπλέον πρέπει να προσέχω και το τι κάνω, πως κινούμαι και όλα όσα προαναφέραμε. Πως είναι δυνατόν να ξεχαστώ με κάτι; Δεν έχω δα και μνήμη χρυσόψαρου!!!

Προσωπικά δεν έχω ταλαιπωρηθεί ιδιαίτερα. Υπάρχουν γυναίκες που προσπαθούν χρόνια ολόκληρα και ακόμα είναι στη γραμμή της εκκίνησης. Δεν έχουν καταφέρει να κάνουν ούτε το πρώτο βήμα που είναι η εγκυμοσύνη. Νομίζω όμως ότι είτε είναι η πρώτη φορά μιας γυναίκας που διανύει την περίοδο της αναμονής, είτε η εικοστή, η αγωνία και η λαχτάρα είναι η ίδια. Όλες τις ίδιες σκέψεις κάνουμε...

«Θα είμαι έγκυος αυτή τη φορά;»

«Πόσα έμβρυα θα τα καταφέρουν;»

«Να πάω για ένα καφεδάκι να ξεσκάσω λίγο ή μπορεί να αποβεί μοιραίο;»

«Να κάνω ένα τεστ εγκυμοσύνης λίγες μέρες πριν την προγραμματισμένη ημέρα της χοριακής ή δεν θα δείξει τίποτα;»

«Αν τελικά είμαι έγκυος, πως θα το βγάλω;»

«Αν δεν είμαι πως θα το πω πάλι στα αγαπημένα μου πρόσωπα που περιμένουν πως και πως το αποτέλεσμα;»

«Αν αποτύχει, αξίζει να ξαναπροσπαθήσω;»

«Η αναγούλα που ένιωσα από τι προήλθε; Μήπως είμαι έγκυος τελικά;»

«Συμπτώματα άλλα; Δεν θα έχω;»

Και πολλά ακόμη ερωτήματα που μας βασανίζουν όλες μας.

Όλες ψάχνουμε τα συμπτώματα, που τελικά δεν υπάρχουν. Και εκεί που μέχρι πριν λίγες ημέρες δεν θα έδινα σημασία σε μια ζαλάδα που μπορεί να ένιωθα, τώρα αυτή η ζαλάδα έρχεται και μου δίνει ελπίδες, και λέω, λες να είναι η τυχερή μου φορά;

Και στο τέλος, φτάνεις σε ένα σημείο, να μη σε ενδιαφέρουν όλα τα χρήματα που έχεις ξοδέψει ως τώρα... και δεν είναι και λίγα. Δεν τα λυπάσαι καθόλου, αρκεί να πάρεις το θετικό αποτέλεσμα στα χέρια σου! Αρκεί να αποκτήσεις κι εσύ ένα παιδί!

Καλή και ήρεμη αναμονή εύχομαι σε όλες τις κοπέλες που περνούν από αυτό το στάδιο. Και τέλος, καλά αποτελέσματα να έχουμε όλες μας!

φωτογραφία

Όχι δεν το πίστευα αλλά δεν μπορούσα ούτε καν να το φανταστώ ότι θα έρθει μια μέρα που θα νιώσω έτσι.

Όσο κι αν λυγίζουμε, τελικά μετά από κάθε χαστούκι βγαίνουμε πιο δυνατές. Μπορεί λίγο να πέφτουμε, αλλά θα σηκωθούμε γρήγορα, ίσως και πιο γρήγορα από γυναίκες που βιώνουν άσχημες εμπειρίες μέσα σε μια εγκυμοσύνη που δεν υπάρχει η υπογονιμότητα. Μετά από λίγο νομίζω πια ότι συνηθίζεις την πτώση. Πολλές από μας είναι σίγουρες και για το αρνητικό αποτέλεσμα που θα πάρουν στα χέρια τους. Το προαισθάνονται, όμως συνεχίζουν. Δεν σταματούν μέχρι να φτάσουν στο στόχο τους.

Η αλλαγή δεν γίνεται αμέσως. Έρχεται σιγά σιγά. Και δεν ξέρω αν ο περίγυρος μας το καταλαβαίνει.

Κι εγώ άλλαξα! Μισούσα τα φάρμακα και δεν έπαιρνα ούτε ασπιρίνη. Τώρα... με το τσουβάλι! Δεν παραπονιέμαι όμως. Ακόμη και τις ενοχλητικές ενέσεις τις κάνω χωρίς δισταγμό, χωρίς δεύτερη σκέψη.

Ντρεπόμουν το γυναικολόγο κάθε φορά που πήγαινα για τεστ παπ και τώρα έφτασα να πηγαίνω μέρα παρά μέρα για υπέρηχο. Όχι, δεν σταμάτησα να ντρέπομαι, αλλά δεν νιώθω όπως στην αρχή. Επίσης με έχει δει και όλο το επιτελείο του. Και όχι μια φορά! Έμαθα κι αυτό να το αντιμετωπίζω μέσα μου ως κάτι το φυσιολογικό. Πρέπει να γίνει.

 φωτογραφία

Έμαθα σε ένα βαθμό να βιώνω μόνη μου την εξωσωματική. Εκεί που ακόμη κι ο άντρας μου δεν μπορεί να είναι μαζί μου. Γιατί απλά , όσο κι αν θέλει, δεν μπορεί να με καταλάβει! Δεν του το επιτρέπει η φύση του. Ακόμη και σε μια τόσο σκληρή διαδικασία, η συμμετοχή του είναι... guest star! Λίγο σπέρμα δίνει σε ένα κυπελάκι. Ούτε πόνος, ούτε χάπια, ούτε ενέσεις... ούτε τίποτα. Δεν μπορεί να νιώσει την αγωνία και τις σκέψεις μου την κάθε στιγμή. Μάλιστα μια χαρακτηριστική κουβέντα που μου είπε ένα πρωινό που έκανα μια ένεση, και τον ρώτησα γιατί απομακρύνεται ήταν «γιατί δεν μπορώ να το βλέπω αυτό. Αν ήταν για να κάνουμε παιδί να πρέπει να κάνω εγώ όσα κάνεις και να έπαιρνα εγώ τόσα φάρμακα και ενέσεις, απλά δεν θα κάναμε γιατί δεν θα το έκανα!» Δεν απογοητεύτηκα. Απλώς γέλασα. Άλλωστε το ήξερα, δεν χρειαζόταν να μου το πει. Και πάλι όμως, μόνο εγώ άλλαξα. Μόνο εγώ τον κατάλαβα χωρίς θυμό και χωρίς δεύτερες σκέψεις. Εκείνος, ο ίδιος παρέμεινε!

Πριν τη εξωσωματική, και μόνο η λέξη ήταν ταμπού. Όχι για μένα, δεν έχω τέτοια κολλήματα. Για όλους τους γύρω μου όμως ήταν. Και για κάποιους είναι ακόμη «μη το λες, δεν χρειάζεται να ξέρουν ούτε οι πιο κοντινοί». Μα δεν είναι ντροπή! Δεν έχω κάτι κολλητικό και θανατηφόρο. Παιδί προσπαθώ να κάνω! Τόσο απλά! Εδώ λοιπόν δεν άλλαξα εγώ, αλλά με την άνετη στάση μου, άλλαξα τους γύρω μου. Τώρα είναι πιο άνετοι, και το αντιμετωπίζουν χωρίς ντροπή και κριτική.

Άλλαξα ως προς τον τρόπο που βλέπω τα παιδιά. Είναι κάτι άλλο πια, που δεν μπορώ να το εξηγήσω.
Και θα αλλάξω περισσότερο όταν ο Θεός μου στείλει ένα λουλουδάκι στην αγκαλιά μου.

Υ.Γ. Σε περιμένω γλυκό μου, περιμένω να κάνουμε μαζί τη μεγάλη αλλαγή. Κι από μπουμπούκι να γίνεις ανθός. Και το νανούρισμα που έγραψα, για σένα είναι και θα μείνει στο χαρτί μέχρι να έρθεις εσύ και να αποκτήσει μελωδία. Σε περιμένω, μην αργείς!

«εσείς ακόμα να κάνετε παιδί;»

«άντε τι κάθεστε και περιμένετε;»

«τι περιμένεις να γεράσετε;»

«ο άντρας σου σαραντάρισε, τι περιμένεις;»

Και βέβαια επειδή έχω και τα κιλάκια μου δεν είναι λίγες οι φορές που έχω ακούσει... «στο μήνα σου είσαι;», «με έναν πόνο!», «πόσο μηνών είσαι;», «πότε με το καλό;» και πολλά ακόμη τέτοια χαριτωμένα.

Πραγματικά, ο κόσμος που δεν ξέρει δεν μπορεί να καταλάβει τον πόνο μου. Εδώ όσοι γνωρίζουν τι μας συμβαίνει δεν μπορούν να καταλάβουν, να έχω απαίτηση να καταλάβουν οι άλλοι; Καμία απαίτηση. Το μόνο που ζητώ είναι να είναι πιο διακριτικοί.

Ζούμε στο 2014, που όλοι είμαστε ενημερωμένοι για τα πάντα και με ένα κλικ μπορείς να δεις τον κόσμο στην άλλη άκρη του πλανήτη. Δεν είναι δυνατόν ακόμη και νέοι άνθρωποι να μην σκέφτονται λίγο πριν μιλήσουν για ένα τόσο ευαίσθητο θέμα! Όταν αγγίζει κανείς ένα τέτοιο θέμα θα πρέπει να σκεφτεί διπλά πριν πει κάτι.

Είναι μαχαίρι στην καρδιά μου η κάθε ευχή «και του χρόνου διπλή», «να σε χαιρόμαστε και γρήγορα με ένα μωρό» κ.ά.

Γιατί δεν καταλαβαίνουν πόσο πολύ πονάει; Πως νιώθω τόσο αδικημένη, όταν βλέπω ότι στον περίγυρο μου, μόνο εγώ έχω μείνει άτεκνη και όχι από επιλογή!

Δεν θέλω να με καλούν σε παιδικά γενέθλια που η κάθε γυναίκα έχει από δύο με τρία παιδιά, και με ρωτάνε «το δικό σου ποιο είναι;» και για να μη βάλω τα κλάματα απαντώ «το δικό μου έχει τέσσερα πόδια και δεν είναι στη λίστα καλεσμένων».

φωτογραφία

Δεν θέλω να με ρωτάνε τίποτα. Μπορούνε να φέρονται σαν να μην έχω τίποτα; Γιατί με αντιμετωπίζουν σαν άρρωστη; Δεν έχω ψώρα, δεν είμαι διαφορετική επειδή δεν έχω παιδί! Είμαι κι εγώ σαν τους άλλους ανθρώπους! Με δυο μάτια, δυο χέρια, δυο πόδια, και μυαλό να μετράω πλέον τις κουβέντες μου και να σκεφτώ πριν πω κάτι που μπορεί να πληγώσει τον άλλον. Όμως έχω και καρδιά, και πόσο να αντέξει; Πόσα πια να προσπεράσω; Σε τι να πρωτοκλείσω τα αυτιά μου; Πως μετά από όλα όσα έχω περάσει να αντέξω να πάω παρακάτω χωρίς να πέσω; Άνθρωπος είμαι κι εγώ, και αν καμιά φορά λυγίζω, βρίσκω μόνη μου τον τρόπο να σηκωθώ. Όμως δεν θέλω συμβουλάτορες στη ζωή μου, από γυναίκες που τους έδωσε τη χαρά ο Θεός να γίνουν μάνες με ευκολία, και τώρα με προτρέπουν να κάνω γρήγορα παιδί γιατί τα χρόνια περνάνε. Δεν θέλω γονείς και πεθερικά να μου εύχονται κάθε φορά πότε θα αποκτήσουν εγγόνι. Δεν θέλω τα αδέρφια μας να ρωτάνε πότε θα αποκτήσουν ανίψι.

Γιατί πριν από όλους ΘΕΛΩ ΕΓΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΜΑΝΑ! Θέλω εγώ πρώτη να κάνω παιδί! Θέλει ο άντρας μου να γίνει πατέρας! Δεν περιμένουμε τους άλλους να θέλουν. Θέλουμε πρώτα εμείς!

Από τον κόσμο το μόνο που ζητάμε είναι να είναι πιο διακριτικοί, όχι μόνο με εμάς, αλλά με το κάθε ζευγάρι που δεν έχει παιδιά.

Όταν η πόρτα του σπιτιού κλείνει, κανείς δεν ξέρει τι κρύβει μέσα του. Μόνο οι ιδιοκτήτες.

Είμαι και εγώ μια από αυτές που βλέπει τις φίλες της να έρχονται περιχαρής και να της ανακοινώνουν το θεϊκό «είμαι έγκυος» τη στιγμή που εγώ έχω ανοσία σε αυτή την επιδημία.

Είμαι και εγώ μια από αυτές που βλέπει μωρά και κλαίει.

Είμαι και εγώ μια από αυτές που πίστευε ότι οι απαντήσεις των εξετάσεων ήταν λάθος και πως αν τις επαναλάμβανε θα έπαιρνε τις σωστές, που θα δείχνουν ότι ο δρόμος είναι ανοιχτός και η εξωσωματική δεν είναι η μόνη λύση.

Είμαι κι εγώ μια από αυτές που προσγειώθηκε απότομα όταν κόπηκαν τα φτερά της.

Είμαι μία σαν κι εσάς!

Είμαστε κι εμείς ένα ζευγάρι που ξεκινήσαμε τη νέα μας ζωή με όνειρα. Με όνειρα για παιδιά, για μέλλον, για εξέλιξη. Μετά από τόσα χρόνια κοινής πορείας, είμαστε ακόμη στην εκκίνηση. Δεν έχουμε κάνει ούτε καν το πρώτο βήμα. Γιατί ήρθε η ζωή και μας στραμπούλιξε το πόδι. Και δε μας άφησε να κάνουμε ένα βήμα. Όμως δεν μείναμε εκεί. Σηκωθήκαμε και είπαμε θα το παλέψουμε. Μαζί θα το παλέψουμε.

Τρέξαμε, ρωτήσαμε, μάθαμε και η λύση.... Η εξωσωματική! Ωραία, δεν είμαστε οι μόνοι. Άλλωστε η ζωή δεν τελειώνει εδώ.

Ξεκινώντας τη διαδικασία, μέσα σε όλα όσα έπρεπε να μάθουμε ήταν και το κόστος. Και καλά, το καταλαβαίνω ότι κάθε επαγγελματίας θέλει να πληρωθεί. Αλλά πόσο; Δεν υπάρχει ταβάνι; Ο κάθε γιατρός ζητάει όσα θέλει, όσα του λείπουν; Τι ακριβώς ζητάει;

Εκτός από το κομμάτι της ψυχολογικής βίας που δέχεται ένα ζευγάρι που μπαίνει στο δρόμο της εξωσωματικής, γιατί βίαιο είναι το να προσπαθείς και να μην μπορείς αυτό που άλλοι κάνουν κατά λάθος, έρχονται και οι γιατροί να μας «βιάσουν» οικονομικά.

Δεν ζήτησα να αγοράσω βίλα, ούτε υπερωκεάνιο. Ένα παιδί ζήτησα να κάνω. Και απευθύνομαι σε σένα, που έδωσες τον όρκο του Ιπποκράτη. «Θα χρησιμοποιώ τη θεραπεία για να βοηθήσω τους ασθενείς κατά τη δύναμη και την κρίση μου, αλλά ποτέ για να βλάψω ή να αδικήσω» λέει σε κάποιο σημείο. Δεν είναι αδικία να υπερεκτιμάς το κόστος της δουλειάς σου; Και ναι, δέχομαι ότι όλα τα υπερσύχρονα μηχανήματα που χρησιμοποιείς, και τα υλικά και όλα, είναι πανάκριβα. Αλλά ακόμα δεν έχεις κάνει απόσβεση; Τόσα ζευγάρια περιμένουν στην αίθουσα αναμονής. Περιμένεις μέσα σε μια μέρα να βγάλεις όλα αυτά τα χρήματα;

Λυπάμαι, λυπάμαι ειλικρινά που το ζω όλο αυτό. Που ζω όλο αυτό το οικονομικό ξεγύμνωμα. Που δεν υπάρχει συμπόνια για το συνάνθρωπο που βασανίζεται και ταλαιπωρείται. Που θέλει μια περιουσία πολλές φορές για να αποκτήσει απλά ένα παιδί.

Γιατί όλα να μεταφράζονται σε ευρώ; Και γιατί όταν το 2014 που ζούμε, οι μισθοί έχουν πέσει κατακόρυφα, μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού όπως κι εγώ είναι άνεργοι, γιατί λοιπόν τα κέντρα εξωσωματικής να ζητάνε ακόμη τόσο υπέρογκα ποσά για μία προσπάθεια; Γιατί ο ΕΟΠΥΥ να δίνει κάτι ψίχουλα; Γιατί οι περισσότερες από τις εξετάσεις δεν καλύπτονται από κανένα ταμείο και καλούμαστε να τις πληρώνουμε από την τσέπη μας; Μήπως τελικά γιατροί και πολιτικοί νομίζουν ότι ζούμε σε καμιά πλούσια χώρα; Μήπως κάπου βρέχει ευρώ και εγώ δεν το έχω καταλάβει και είμαι εκτός πραγματικότητας;

Τι στο καλό συμβαίνει; Μήπως οι γιατροί βλέπουν μονόπλευρα τα πράγματα; Μήπως τελικά να γίνουμε όλοι γυναικολόγοι να κάνουμε τις εξωσωματικές μας δωρεάν;

Αγαπητοί γιατροί, ερχόμαστε σε εσάς γιατί κάτι βλέπουμε, κάτι μας κερδίζει και σας εμπιστευόμαστε. Είμαστε γυναίκες νέες, σύγχρονες, ενημερωμένες και πολλές φορές απελπισμένες. Μόνο αφελής δεν είμαστε. Σας παρακαλώ, μην μας εκμεταλλεύεστε με αυτό τον τρόπο. Ναι, να πληρώνεστε για τις υπηρεσίες σας, αλλά σε λογικά πλαίσια. Ακούστε λίγο την καρδιά μας, τη φωνή μας! Ελάτε για λίγο στη θέση μας και προσπαθήστε να νιώσετε τον πόνο μας. Δείτε για λίγο πως είναι η ζωή και από την άλλη πλευρά.

Σας παρακαλώ.

φωτογραφία