Have yourself a merry little Christmas

Τα φωτάκια από το στολισμένο δέντρο είναι τα μόνα που φωτίζουν τον χώρο. Αυτά και η φλόγα από το τζάκι. Χάνεσαι μέσα στην λάμψη τους και στο παιχνίδι που κάνουν με τα χρυσοκόκκινα στολίδια του δέντρου. Κάθε φωτάκι και μια ανάμνηση.

Το μυαλό σου γυρνάει πίσω. Σε βλέπεις παιδί, ξαπλωμένη κάτω από το δέντρο. Η μαμά σου το έβαζε μέσα σε μια γλάστρα, πάνω σε ένα τραπεζάκι. Όταν έπεφταν όλοι για ύπνο, εσύ σηκωνόσουν κρυφά, ξάπλωνες κάτω από το δέντρο και χανόσουν μέσα στα κλαδιά του και τα φωτάκια του. Και ονειρευόσουν. Δεν θυμάσαι πια τι ονειρευόσουν. Χάζευες με τις ώρες εκστασιασμένη τα φωτάκια και αναρωτιόσουν εάν και φέτος θα έρθει ο Άγιος Βασίλης στο σπίτι σας. Δύσκολα χρόνια βλέπεις. Όμως παρόλη την δυσκολία τους, ποτέ δεν σε ξεχνούσε ο Άγιος. Ούτε εσένα, ούτε τις αδερφές σου. Έφερνε πάντα το κατιτίς του, ακόμα κι αν ήταν μικρό. Δεν σε πείραζε. Σε ένοιαζε μόνο που σε θυμήθηκε.

Ρίχνεις μια ματιά στα ξύλα στο τζάκι, ρουφάς λίγο από το κρασί σου και χαμογελάς. Που το θυμήθηκα αυτό πάλι; Και ξαναγυρνάς πίσω...

Σε βλέπεις πρωί Παραμονής Χριστουγέννων, ντυμένη σαν κρεμμύδι, μαζί με την μεσαία αδερφή σου, η οποία είναι επίσης...κρεμμυδάτη. Κρατάτε στα χέρια σας τα τρίγωνα και ετοιμάζεστε για τα κάλαντα. Δεν έχετε κοιμηθεί όλη τη νύχτα ανυπομονώντας να περάσει η ώρα, να ξημερώσει και να φύγετε από το σπίτι. Κάνετε μια τελευταία πρόβα στα κάλαντα γιατί η Ντίνα πάντα τα έλεγε λάθος και εσύ νευρίαζες και φεύγετε. Όσο περνά η μέρα, οι τσέπες σου γεμίζουν κέρματα, εικοσάρικα, πενηντάρικα κι αν κάποιος σας δώσει κατοστάρικο, κάνετε πάρτυ. Επιστρέφετε στο σπίτι το μεσημέρι όλο χαρά, μετράτε τα κέρδη σας και περιμένετε να σας πάει η μαμά στην αγορά, να αγοράσετε δώρα σε όλους με τα δικά σας λεφτά. Θυμάσαι την χαρά που ένοιωθες. Λες και είχες κατακτήσει τον κόσμο επειδή θα αγόραζες δώρα σε αυτούς που αγαπούσες...

Ένας βαθύς αναστεναγμός διακόπτει τις σκέψεις σου. Τι όμορφα χρόνια, σκέφτεσαι. Ένας κόμπος στο λαιμό έχει σταθεί και το πρώτο δάκρυ κυλά από τα μάτια σου. Όχι από στεναχώρια. Έτσι, γιατί συγκινήθηκες. Τα φωτάκια στο δέντρο συνεχίζουν τον χορό τους κι εσύ συνεχίζεις να ταξιδεύεις...

Σε βλέπεις μεγάλη, κοπέλα πια. Σε ένα άλλο σπίτι. Χριστούγεννα 1998. Η μαμά σου δεν ήθελε να στολίσει όμως εσύ και οι αδερφές σου την πείσατε. Είναι η πρώτη χρονιά που δεν άγγιξε ούτε το δέντρο, ούτε φωτάκια, ούτε τίποτα. Εντελώς τυχαία την ώρα που στολίζατε έφυγε για ψώνια. Δεν ήθελε να είναι εκεί. Δεν το άντεχε. Τα πρώτα Χριστούγεννα χωρίς τον Βασιλάκη της. Έχεις φορέσει το πιο ψεύτικο χαμόγελο σου και την πιο ψεύτικη Χριστουγεννιάτικη διάθεση σου και στολίζεις και τραγουδάς.

Όμως η έλλειψη σου τρυπάει σαν μαχαίρι την καρδιά. Πρώτα Χριστούγεννα χωρίς τον μπαμπά σου...Ο κόμπος στον λαιμό όλο και μεγαλώνει και τα δάκρυα αυτή τη φορά τρέχουν ανεξέλεγκτα απ τα μάτια σου. Σου λείπει πολύ ακόμα, 15 χρόνια μετά. Ειδικά τις γιορτές. Τον θυμάσαι να κάθεται στην καρέκλα της τραπεζαρίας και να σας καμαρώνει όταν παιδιά, στολίζατε το δέντρο με την μαμά σου. Να τραγουδάει μαζί σας και να γελάει. Να χαίρεται...Αχ ρε μπαμπάκα μου...

Κρατάς τόσο σφιχτά το κουβερτάκι στα χέρια σου, τόσο που το χέρι σου έχει αρχίσει να πονάει. Κουνάς το κεφάλι σου αριστερά δεξιά, λες και θέλεις να διαλυθούν οι σκέψεις από το μυαλό σου. Κάτω από το δέντρο, ένα λούτρινος Άγιος Βασίλης, μαυρισμένος, σου χαμογελά, λες και θέλει να βοηθήσει να αλλάξεις σκέψεις. Τον έχεις πλύνει καμιά δεκαριά φορές όμως η μαυρίλα από το τζάκι δεν λέει να φύγει.

Παραμονή Πρωτοχρονιάς 2006. Η πρώτη χρονιά που δεν ήσουν με την μαμά και τις αδερφές σου. Ο καλός σου επέμενε να αλλάξετε τον χρόνο οι δυο σας γιατί ήθελε να σου μιλήσει. Μα τι θέλει κι αυτός ο άνθρωπος γιορτιάτικα, σκεφτόσουν, τον ρώτησες καμιά εκατοσταριά φορές τι θέλει να σου πει αλλά δεν του έβγαζες κουβέντα. Έστρωσες τραπέζι μπροστά από το τζάκι, έσβησες φώτα, άναψες κεριά και περίμενες να σκάσει η κεραμίδα. Θα την φάω που θα την φάω στο κεφάλι, ας την φάω με ατμόσφαιρα. Ήσουν σίγουρη ότι θα σου πει να χωρίσετε, ότι έχει βρει άλλη. Τον έβριζες από μέσα σου που περίμενε την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς να στο ανακοινώσει. Μα τι γαϊδούρι, σκεφτόσουν, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το κάνει αυτό! Ένα λεπτό πριν αλλάξει ο χρόνος, σου λέει ότι ακούει θόρυβο από το τζάκι. Κάτι τραβάει και πέφτει ένας λούτρινος Άγιος Βασίλης από την καμινάδα. Σου λέει ότι κάτι έχει μέσα στον σάκο του για σένα...Τον ανοίγεις και βλέπεις ένα κουτάκι. Μέχρι να ανοίξεις το κουτάκι, ο καλός σου έχει γονατίσει μπροστά σου, παίρνει το μονόπετρο μέσα από το κουτάκι και σε ρωτάει αν θέλεις να γίνεις γυναίκα του...

Χαμογελάς. Ξαφνικά βρίσκεσαι στο σαλόνι του προηγούμενου σπιτιού σου. Δυό μικρά αγιοβασιλάκια με τα κόκκινα φορμάκια τους και τα σκουφάκια τους, μπλέκονται στα πόδια σου και κοντεύουν να σε ρίξουν κάτω καθώς προσπαθείς να βάλεις το αστέρι στην κορυφή του δέντρου. Χριστούγεννα 2009. Τα μωρά σου, αυτά που τόσο περίμενες, είναι 11 μηνών. Τους έχεις φορέσει τα κόκκινα ολόσωμα φορμάκια του Αι Βασίλη για να στολίσετε μαζί το δέντρο. Τα καμαρώνεις καθώς τραβάνε τα στολίδια από το τελευταίο κλαδί του δέντρου και γελάς. Πόσα χρόνια περίμενες για αυτή την εικόνα...Πόσες φορές την είχες ονειρευτεί και πόσες φορές είχες παρακαλέσει για αυτή...Και ήσουν πολύ τυχερή! Για ένα Αγιοβασιλάκι παρακαλούσες, δύο ήρθαν! Η φωτογραφική έχει πάρει φωτιά. Προσπαθείς να αποτυπώσεις σε φωτογραφίες όλα όσα βλέπεις για να μείνουν για πάντα κοντά σου, έστω μέσα από τις φωτογραφίες. Εκείνη τη χρονιά το δέντρο σου δεν είχε στολίδια στις δύο τελευταίες σειρές αλλά καθόλου δεν σε πείραξε. Τα πρώτα Χριστούγεννα με τους γιούς σου, τόσο μοναδικά, τόσο όμορφα...

Συνειδητοποιείς ότι το τζάκι κοντεύει να σβήσει. Πάλι χάθηκες στις σκέψεις σου Μελινάκι μου και όχι τίποτα άλλο, θα παγώσεις κιόλας από το κρύο, πειράζεις τον εαυτό σου. Ρίχνεις ακόμα ένα κούτσουρο στην φωτιά, κουκουλώνεσαι με το κουβερτάκι και συνεχίζεις να χάνεσαι σε περασμένα Χριστούγεννα, σε αναμνήσεις. Νοσταλγείς τα παιδικά σου χρόνια, νοσταλγείς αγαπημένα πρόσωπα που δεν είναι πια κοντά σου. Συγκινείσαι κι αυτό είναι τόσο λυτρωτικό για σένα, όσο το δάκρυ που κυλάει στα μάτια σου. Τι δεν θα έδινες να ερχόταν ένα από τα πνεύματα των Χριστουγέννων, να σε πιάσει από το χέρι και να σε γυρίσει πίσω, για να ζήσεις για ακόμα μια φορά αυτά που έζησες και έχουν μείνει χαραγμένα για πάντα στην μνήμη σου. Όπως στην ταινία.

Δεν ανεβαίνω επάνω απόψε, θα κοιμηθώ στον καναπέ, σκέφτεσαι, κουκουλώνεσαι και αφήνεσαι στην αγκαλιά του Μορφέα και την μαγική φωνή του Franky που σε συνοδεύει στο όνειρο τραγουδώντας "Have yourself a merry, little Christmas, let your heart be bright..."

http://www.youtube.com/watch?v=jsh_Hk_D6z8