Υπερήρωες υπάρχουν!

Κυοφορούσα δίδυμα και από την αρχή της εγκυμοσύνης βρισκόμουν σε ακινησία ακολουθώντας τις οδηγίες της γιατρού μου. Δεν είχα κανένα πρόβλημα υγείας η ίδια, παρόλα αυτά με «βρήκαν» δυο αιμορραγίες. Ήθελα όμως να πιστεύω πως όλα θα πήγαιναν καλά, μέχρι που...

Ένα βράδυ και ενώ ήμουν ξαπλωμένη, έσπασαν τα νερά. Ήμουν στην 26η εβδομάδα. Με μεγάλη δυσκολία κερδίσαμε λίγο χρόνο. Μπήκα στο μαιευτήριο και πέντε μέρες αργότερα γέννησα τα αγοράκια μας. Βάρος; Ο Γιώργος μας ήταν μόλις 650 γραμμάρια και ο Μάριος 870 γραμμάρια.
Οι ήρωες μας. Η αλήθεια είναι πως αρχικά φοβόμουν να τα δω. Φοβόμουν πως αν συνέβαινε κάτι, δε θα το άντεχα. Στην πορεία κατάλαβα πως ο άνθρωπος έχει δυνάμεις και αντοχές που δεν γνωρίζει ούτε ο ίδιος, μέχρι φυσικά να τις χρειαστεί.. Έτσι ανέλαβε ο μπαμπάς τους. Τα επισκεπτόταν και ερχόταν μετά σε εμένα, όσο βρισκόμουν στο μαιευτήριο, να μου πει τα νέα τους. Δεν άντεξα μακριά τους. Μόλις βγήκα από την κλινική έχοντας ακόμα τους πόνους της καισαρικής πήγα να τα δω.

Ποτέ δεν είχα φανταστεί κάτι τέτοιο. Ήταν τόσο μικρά. Σχεδόν διάφανα. Μέσα στις θερμοκοιτίδες, παντού καλώδια, σωληνάκια και ήχους μηχανημάτων. Τρομάζεις από την εικόνα μέχρι που ανακαλύπτεις πως οι υπερήρωες υπάρχουν.
Υπερήρωες που ζουν στο γυάλινο κουτί τους και αντί για μπέρτα φορούν μάσκα στα ματάκια τους. Το νιώθεις όλο αυτό με το πρώτο άγγιγμα. Σφίγγει το δάχτυλο σου με το σχεδόν διάφανο χεράκι του και νιώθεις αλλιώς. Κλαις από το φόβο σου για όσα συμβαίνουν μα εκείνο σε σφίγγει ακόμα περισσότερο, σαν να σου λέει:

«Μη φοβάσαι. Αυτή είναι η ζωή. Μια μάχη
Μαζί θα τα καταφέρουμε. Μαζί!»

Αυτό το «Μαζί» είναι που με έκανε να αντέξω. Δεν ήμουν μόνη. Είχα τον μπαμπά τους να κλαίμε, να φοβόμαστε μα και να ελπίζουμε μαζί και εκείνα, τα μικροσκοπικά χεράκια να με περιμένουν.

Ο Μάριος μας είναι σχεδόν 5 χρονών. Ένα υπέροχο, χαρούμενο και αγαπησιάρικο αγοράκι. Είναι το πλάσμα που θαυμάζω περισσότερο σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο υπερήρωας μου. Ο Γιώργος μας είναι ο φύλακας- άγγελος του αδερφού του καθώς 6 μήνες αργότερα «έφυγε» για να ξεκουραστεί εξαιτίας μιας σπάνια μορφής καρδιοπάθειας που τον ταλαιπωρούσε, σε συνδυασμό με το εξαιρετικά μικρό του βάρος του.

Όσα βιώνεις σαν γονιός πρόωρου δεν ξεχνιούνται ποτέ. Σου μένει το ότι δεν χάρηκες τον τοκετό, την πρώτη επαφή με το μωρό σου, το γιορτινό κλίμα της γέννας στην αίθουσα και στο σπίτι. Πρέπει όμως να βρίσκουμε τη δύναμη και να συνεχίζουμε. Άλλωστε υπάρχει λόγος να χαμογελάμε. Γνωρίσαμε το θαύμα και το έχουμε σπίτι μας.