Μην σταματάτε κορίτσια όλες θα περάσουμε "απέναντι"

....και εγώ όπως και πολλές κοπέλες τα διάβαζα κούναγα το κεφάλι έσφιγγα τα χείλια μου και έλεγα μπορεί να είναι και έτσι ,μάλλον έτσι θα είναι για να το λένε δεν γίνεται κάπως έτσι θα είναι ...και όντως ήτανε τα πιο αληθινά λόγια που διάβαζα!

Για αυτό και εγώ τα πίστεψα μέσα μου βαθειά έκανα τα λόγια τους ευαγγέλιο και ΝΑΙ σήμερα έκανα κλικ στο New topic στο Your Birth Stories για να σας γράψω την δική μου «αναγέννηση» μέσα από την γέννηση των παιδιών μου ...

Σάββατο πρωί 15/12 ..μια σημαδιακή ημέρα για όλη μας την οικογένεια ...Η μέρα του Αγίου Ελευθερίου ..εγώ θα γεννήσω τα παιδιά μου ...
Από το προηγούμενο βράδυ έτοιμη αλλά και μελαγχολική.

Πολλές σκέψεις πέρναγαν από το μυαλό μου σαν αστραπή
Από την μια σκεφτόμουνα ότι δεν θα χτυπάνε αύριο η μπεμπούλες μου στην κοιλιά , αλλά θα τις έχω αγκαλιά ...θα είναι γερές και δυνατές .Δεν σκέφτηκα ούτε ένα λεπτό μέσα στην εγκυμοσύνη μου ότι κάτι θα πάει λάθος πέρα από τα άγχος τα κλασσικά δεν σκέφτηκα ούτε στιγμή δύσκολες ανακοινώσεις δύσκολη γέννα.

Ήμουν σίγουρη μέσα από τα λόγια του γιατρού που άκουγα κάθε φορά ότι στο τέλος της διαδρομής θα είναι όλα τέλεια

Ξεκινάμε το πρωί οικογενειακώς ... ..εμείς και οι μπέμπες γιαγιά παππούς ...Κάποια στιγμή ακούω την μητέρα μου να ψιθυρίζει στον μπαμπά μου «Που πάμε τώρα έχετε καταλάβει ?» Εγώ ένα ουφ και ένα αχ όποιος ήταν δίπλα μου είχε πλευριτωθεί από τον αέρα που έβγαζα από τα σπλάχνα μου ...έχεις άγχος με ερωτάει ο ευτυχής πατέρας «όχι αγάπη μου του είπα με ύφος σοβαρό ...ανάσες για τις μικρές κάνω» από μέσα μου ψιθύριζα οκ Αλεξανδρούλα σε λίγες ώρες θα γεννήσεις μείνε ψύχραιμη σε λίγες ώρες θα γίνεις μανούλα αυτό που τόσα χρόνια πάλευες θα το ζήσεις .

Φτάνω στο μαιευτήριο την ώρα την οποία είχαμε συμφωνήσει με τον γιατρό ...( μισή ώρα αργότερα εγώ γιατί ήξερα ότι θα αργήσει κανένα 3ωρο ...) ακουμπισμένη στον γκισέ και προσπαθώντας να συνεννοηθώ με τις κοπέλες για δωμάτιο όροφο, νοιώθω στην πλάτη το χέρι της Νονούλας μας, της Μελίτσας ,γυρίζω την κοιτάζω, ΗΔΗ βουρκωμένη,«Αλεξουκααααααααααααααααα μου» και παίρνω εκεί την πρώτη φιάλη οξυγόνου και ανακούφισης ...ξαφνικά ανοίγει το ασανσέρ και εμφανίζεται ένα παλικάρι με μια καρέκλα. Με πλησιάζει και μου λέει να καθίσω. Για εμένα λέω? Ω ναι κυρία μου για εσάς! Γυρίζω κοιτάζω την οικογένεια μου και βουρκωμένη μαζί με τις κόρες μου κάθομαι στην καρέκλα και ξεκινάω για το μεγάλο ραντεβού ...σε 5 λεπτά ήμουν ήδη ξαπλωμένη σε ένα δωμάτιο με τα ζωνάρια του καρδιοτοκογράφου στην κοιλιά μου με τον ορό στο χέρι μου , Η κλεψύδρα είχε ήδη γυρίσει

Αφού περάσαμε εκεί καμία ωρίτσα με τις μικρές μου να κάνουν πάρτι μέσα μου και να μην μπορεί ο καρδιοτοκογράφος γιατί όλη την ώρα μετακινόντουσαν ήρθε μια γλυκιά νοσοκόμα και με ενημερώνει ότι θα με ανεβάσουνε στο δωμάτιο γιατί ο γιατρός θα αργήσει... ..γνωστό το είχα ήδη μάθει από την φίλη Πέπη πληροφοριοδότη που βρισκόταν ήδη εκεί.

Στο δωμάτιο που λέτε πέρασα φανταστρουμφικά . Είχαν έρθει όλες μου οι φίλες που τόσα χρόνια ήταν δίπλα μου από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή Μου πήραν το άγχος με έκαναν και ένοιωσα πραγματικά πολύ ήρεμα ..ήταν το καλύτερο που μπορούσαν να μου προσφέρουν εκείνη την στιγμή ....ήταν η δεύτερη φιάλη οξυγόνου

Αναμεταδότης της ώρας άφιξης του Γιατρού, η Πεπίτσα . Κάθε φορά που μίλαγε στο τηλέφωνο καρφωνόμουν επάνω της και γύρναγε με το χαρακτηριστικό ύφος της και μου έλεγε « μην ταράζεσαι δεν θα έρθει ακόμα πήρα τηλέφωνο εγώ»
Μετά από κάνα δίωρο και εκεί που γελάγαμε μιλάγαμε σχολιάζαμε φωτογραφιζόμαστε βλέπω την Πέπη να κάθεται μπροστά μου και να με κοιτάζει μέσα στα μάτια .Oups κάτι τρέχει λέω και ακούω « Αλεξανδρούλα ΕΡΧΕΤΑΙ» Μέσα σε 5 ήρθε το παλληκάρι με το καρότσι να με πάρει για το μεγάλο ραντεβού ..εκεί πάγωσαν όλα πήρα μια βαθειά ανάσα και είπα «,Μπουμπουλίνες μου έρχεστε τέλος τα ανεκπλήρωτα όνειρα σήμερα ξαναγεννιόμαστε»

Κατεβαίνοντας στο -1 να σου ο doctor Mac Dream ..από τα σπλάχνα μου βγήκε μια φωνή με το όνομα του λες και είχα γεννήσει εγώ , τόση χαρά που τον είδα.

Πριν προλάβω να πω κιχ, ξαπλωμένη στο κρεβάτι του χειρουργείου με την γλυκιά αναισθησιολόγο από πάνω μου, να μου κάνει μια τεράστια αγκαλιά . Και εκεί που αναλύαμε με τον βοηθό τις δόσεις που βάζουνε στα φάρμακα στο Greys Anatomy να σου και η επισκληρίδιος .Σε 2 λεπτά από την μέση και κάτω μοντέλο ....πόδι ίσιο καρφωτό, ήρθε ο doctor Mac Dream με ένα μεγάλο κεσέ από πάνω μου στην χαρτογραφημένη μου κοιλιά και με πασάλειβε .Δεν πρόλαβα να πω κιχ, και  να σου το σεντόνι στην μούρη μου να σου το τράνταγμα ...

Τρία ανοιγοκλεισήματα στο liposan που είχα κάτω από τα σεντόνια και ακούω το πρώτο ουα....ένα μικρό ήχο τόσο ανεπαίσθητο, ο οποίος έκρυβε μέσα τα λόγια και τα όνειρα μιας ζωής, της 1ης κόρης μου.

Να την μου λένε και μου σηκώνουν το κεφάλι και βλέπω ένα μελανό ποδαράκι ανάμεσα στα πόδια μου ...βρε στο καπάκι δεύτερο ουα.....νάτην μου λένε και η άλλη και βλέπω ένα δεύτερο ποδαράκι εκεί να χτυπιούνται στα πόδια μου ...ήταν ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΕΠΑΝΩ ΜΟΥ ..ΕΞΩ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΑΕΠΝΕΑΝ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΠΟΥ ΑΝΕΠΝΕΑ ΚΙ ΕΓΩ ΑΚΟΥΓΑΝΕ ΟΤΙ ΑΚΟΥΓΑ ΕΓΩ ...ήμασταν μαζί εκεί στο πιο κρύο δωμάτιο του νοσοκομείου με τα πιο ζεστά συναισθήματα όλου του κόσμου για έμενα !!!!!!

Σε δευτερόλεπτα μου έρχεται μια φάτσα τυλιγμένη την μούρη μου να κλαίει «Να την η πρώτη μου λένε ... φίλα την στην μούρη όπου βρεις» μου λέει η κυρία που μου την έφερε «Μπουμπουλινίτσα μου κουκλίτσα μου που είσαι φάτσα μου της λέω και της ρίχνω ένα σβουρηχτό φιλί. Να σου και η δεύτερη φάτσα με την ίδια τσιρίδα παρακαλώ . Τις ρούφηξα !!

Καθώς κρυφοκοίταζα που τις ετοίμαζαν,το μυαλό μου πήγε στην αίθουσα αναμονής,
στον Μπαμπά τους και στους δικούς μου και σε όλους τους φίλους μου που σε λίγα λεπτά θα συναντούσαν αυτές τις φάτσες που τόσο περιμένανε και αυτοί από την πλευρά τους, που τόσο πολύ με στήριξαν σε αυτόν τον αγώνα. Σκεφτόμουνα πώς θα νοιώσουν ό,τι θα γίνεται ..και τσακ τις βλέπω να φεύγουν για το πρώτο ραντεβού με τον μπαμπά τους και όλοι τους την οικογένεια, γιατί μπορεί να μην έχω μεγάλη οικογένεια αλλά υπήρχαν τόσοι άνθρωποι εκεί έξω που ήταν πραγματικά οικογένειά μου και τα παιδιά τους αδέλφια των παιδιών μου.

Με αύτη την σκέψη έκλεισα τα μάτια και περίμενα να περάσει το τέταρτο και ακούω ξαφνικά την βαριά μπάσα φωνή του doctor Mac Dream !
«Αλεξάνδρα ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ έγινες μάνα και εσύ τελικά και να ξέρεις καμία φορά όλα είναι θέμα τύχης ...»
του ψιθύρισα ότι τύχη για εμένα ήταν που βρέθηκες στη Ζώη μου .

ΗΜΟΥΝΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΜΩΣ ΜΙΑ ΜΑΝΟΥΛΑ ΜΕ ΔΥΟ ΚΟΡΕΣ

1η ΚΥΡΙΑ ΓΕΝΝΗΜΕΝΗ 14:47 2220 48 ΠΟΝΤΟΥΣ

2η ΚΥΡΙΑ ΓΕΝΝΗΜΕΝΗ 14:48 2680 51 ΠΟΝΤΟΥΣ

TA ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ

και ξαφνικά στο δωμάτιο υποδοχής

«Για την κυρία Β» ακούω και βλέπω την πόρτα να ανοίγει και να μπουκάρει κόσμος ένα δωμάτιο να γεμίζει ΦΑΤΣΕΣ ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΜΕ ΜΑΤΙΑ ΚΛΑΜΕΝΑ ΜΕ ΧΑΡΕΣ ΜΕ ΚΑΜΕΡΕΣ . Ο ερχομός ενός παιδιού είναι από μόνος τους ευτυχία αλλά ένοιωθα μια απέραντη αγάπη και ευτυχία ώσπου είδα την μάμα μου ανάμεσα σε όλους να με κοιτάζει στα μάτια κλαμένη και να μου ψιθυρίζει ανοιγοκλείνοντας το στόμα ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ..!!!!

Να σου και ο πατέρας των παιδιών μου ....το αγόρι που πριν από 20χρονια σχεδόν μαλώναμε στο σχολειό γιατί τον ενοχλούσε η φάτσα μου και εμένα που το έπαιζε μαγκάκι. Είμαστε εκεί, μετά από όλα αυτά που περάσαμε να ζούμε μαζί των ερχομό των παιδιών μας.

Οι μέρες που ακλούθησαν στο μαιευτήριο ήταν ημέρες ευτυχίας στο δωμάτιο 604 , στο δωμάτιο που πριν ακριβώς έναν χρόνο νοσηλευόμουν για εξωμήτριο κύηση, εκεί στο ίδιο δωμάτιο ζούσα την απόλυτη ευτυχία με βρεφικά κλαψουρίσματα και μυρωδιές .
τώρα είμαστε όλοι μαζί στο σπίτι ...

Δίπλα μου είναι ξαπλωμένος ο μπαμπάς ..μπροστά μου δυο καλαθούνες και αριστερά μου ένα δέντρο χριστουγεννιάτικο που θυμάμαι άλλες χρονιές το κοίταζα και χανόμουν στα φωτάκια του που αναβόσβηναν και έλεγα πότε θα λαμπιρίσουνε έτσι τα μάτια μου από χαρά ...ΑΚΡΙΒΩΣ ΟΜΩΣ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΡΕΚΛΑ ΘΗΛΑΣΜΟΥ ΦΕΤΟΣ ...όχι last year this year ....!!!

Και τότε μου ήρθε στο μυαλό ο Δον Κιχώτης και οι ανεμόμυλοι και όντως πάλευα με τους ανεμόμυλους της υπογονιμότητας σαν ένας άλλος Δον Κιχώτης αλλά τόσα χρόνια όπως έλεγα αλλά είχα ξεχάσει κάτι ...ότι ακόμα και ο Δον Κιχώτης ήταν μια ιστορία, ένας ήρωας που είχε φύγει, από την πραγματικότητα ..όταν προσγειώθηκα, ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ αγκάλιασα την αλήθεια ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙΣ ΚΟΡΕΣ ΜΟΥ ...

Η αλήθεια ήταν ότι η ελπίδα για αυτό που αγωνιζόμαστε για αυτό που ελπίζουμε για αυτό που κυνηγάμε είναι κρυμμένη σε αυτά τα λόγια
Μετά από την καταιγίδα βγαίνει το ουράνιο τόξο έλεγε ένα παλιό μέλος του φόρουμ

Μην σταματάτε κορίτσια όλες θα περάσουμε απέναντι έλεγε ένα άλλο

Εκεί που ήσασταν ήμουν και εδώ που είμαι θα έρθετε έλεγε ένα άλλο ...

Κρατήστε αυτά και ακόμα και οι ανεμόμυλοι της υπογονιμότητας θα σας φαίνονται μυρμήγκια «τα πράγματα στον πόλεμο, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, αλλάζουν διαρκώς» έλεγε ο Δον Κιχώτης ..