Εσείς πόσα παιχνίδια αγοράζετε στα παιδιά σας;

Είμαι άνθρωπος που πιστεύει πολύ στην αξία του παιχνιδιού κατά την παιδική ηλικία. Έχω όμως και μια κακή συνήθεια, δεν πετώ πράγματα. Σχεδόν ποτέ. Αν όταν ήμουν μικρή η μητέρα μου, έπαιρνε τα παιχνίδια και δεν τα ξαναέβλεπα ποτέ, θα ήμουν ράκος. Έτσι, λοιπόν, διάβασα με προσοχή την ανάρτηση αυτή της Ruth.

Η Ruth ήταν shopaholic, ψώνιζε πάντοτε πολλά πράγματα και για εκείνη και για τα παιδιά της. Κάποια στιγμή σε ένα ταξίδι που έκαναν οικογενειακώς, σταμάτησαν σε ένα εστιατόριο που είχε θέμα τους δεινόσαυρους. Όσο περίμεναν για να ελευθερωθεί κάποιο τραπέζι, η μία της κόρη είδε στο gift shop του εστιατορίου ένα παιχνίδι και ζήτησε να της το αγοράσουν. H Ruth και ο σύζυγός της αρνήθηκαν με αποτέλεσμα η μικρή καθόλη τη διάρκεια του φαγητού να γκρινιάζει. Δεν απόλαυσε τα διάφορα εφέ που συνέβαιναν γύρω τους όσο έτρωγαν (έπεφταν ψεύτικοι μετεωρίτες και εμφανίζονταν δεινόσαυροι), αλλά το μυαλό της είχε κολλήσει σε εκείνο το παιχνίδι.

Στο δρόμο της επιστροφής όλη η οικογένεια συζητούσε για όσα είδε, εκτός από τη μικρή. Και παρόλο που το θέμα του παιχνιδιού το ξέχασε μετά από λίγες ώρες, η συμπεριφορά της αυτή προβλημάτισε τους δύο γονείς. Συζήτησαν αρκετές φορές για το πώς να χειριστούν το ζήτημα, ώσπου ένα πρωί του Ιουλίου η Ruth αναγκάστηκε να πάρει δραστικά μέτρα. Δυο μέρες πριν είχε αφιερώσει πολύ χρόνο για να τακτοποιήσει τα παιχνίδια στο δωμάτιο των παιδιών της. Εκείνο το πρωί της άφησε στο δωμάτιό τους για να παίξουν και τους ζήτησε να μαζέψουν τα παιχνίδια από το πάτωμα όταν τελειώσουν. Όταν επέστρεψε μετά από ώρα, διαπίστωσε πως όχι μόνο δεν είχαν συμμαζέψει, αλλά είχαν δημιουργήσει ακόμα μεγαλύτερη ανακατωσούρα. Τότε, εντελώς παρορμητικά, μάζεψε όλα μα όλα τα παιχνίδια τους και τους τα πήρε.

Οι μέρες περνούσαν και η Ruth παρατηρούσε τις κόρες της και προσπαθούσε να καταλάβει τι αποτελέσματα είχε η αντίδρασή της στη συμπεριφορά των παιδιών της. Αυτό που διαπίστωσε ήταν ότι όχι μόνο δεν βαριόντουσαν χωρίς παιχνίδια, αλλά έβρισκαν διαρκώς καινούρια πράγματα να κάνουν. Ζωγράφιζαν, διάβαζαν, έπαιζαν κρυφτό. Στο επόμενο ταξίδι που έκαναν οικογενειακώς, οι κόρες της δεν ζήτησαν να τους αγοράσει ούτε ένα παιχνίδι. Αυτή την αλλαγή δεν την περίμενε! Το αποκορύφωμα ήταν ότι η μικρή της κόρη της είπε: "Μαμά, δεν πειράζει που δεν έχουμε παιχνίδια. Διαβάζουμε και χρησιμοποιούμε τη φαντασία μας. Και τώρα πια δεν χρειάζεται να καθαρίζουμε το δωμάτιό μας". Η κόρη της είχε καταλάβει ότι το να έχεις πολλά πράγματα δεν σε κάνει απαραίτητα και ευτυχισμένο. Κι έτσι η Ruth αποφάσισε να μην τους δώσει ξανά πίσω τα παιχνίδια τους.

Η ιστορία της Ruth με προβλημάτισε ιδιαίτερα. Σίγουρα οι υπερβολές δεν είναι καλές και το να αγοράζουμε στα παιδιά ένα εκατομμύριο παιχνίδια δεν τα κάνει ευτυχισμένα. Εξάλλου, δεν είναι λίγα τα παιδιά που ζητούν ένα παιχνίδι και μέσα σε μια ώρα το έχουν βαρεθεί/ καταστρέψει. Όμως, δεν είναι υπερβολή το να μην τους αγοράζουμε κανένα; Ή ακόμα χειρότερα, να τους τα πάρουμε; Σίγουρα υπάρχουν κι άλλοι τρόποι για να περάσει ένα παιδάκι καλά, εμείς, ας πούμε, παίζαμε ολημερίς στη γειτονιά. Αλλά υπάρχουν και παιχνίδια με συναισθηματική αξία ή εκπαιδευτική αξία, που συμβάλλουν στην ανάπτυξη του παιδιού.

Θα με ενδιέφερε πολύ να ακούσω τη γνώμη σας. Σας έχουν τύχει παρόμοιες καταστάσεις; Πώς αντιδράσατε; Πόσα παιχνίδια αγοράζετε στα παιδιά σας; Και τι ζητάτε από ένα παιχνίδι; Θα καταφεύγατε ποτέ σε μια λύση σαν αυτή της Ruth;

Περιμένω με χαρά τα σχόλια σας!
Σοφή Κουκουβάγια

ΥΓ. Μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στο blog της Ruth, οι απόψεις της είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες. Ο τίτλος του: "Living well, spending less".

πρώτη δημοσίευση εδώ: http://www.sofikoukoubagia.com/2013/06/blog-post_27.html