Αφιερωμένο….

Δουλειά, σπίτι, εξωσχολικές δραστηριότητες, διάβασμα, φαγητό, μάζεμα.....Αααα ναι και σύζυγος. Είναι αλήθεια, όταν έρχονται τα παιδιά, τους άντρες λίγο τους παραμελούμε. Ευχαριστώ όμως πολύ τον άντρα μου για την τεράστια υπομονή του.

Τι έλεγα; A! Κενό, ένα κενό, λίγο κενό μέσα στη μέρα. Χα! Λίγο, τόσο λίγο που το κλείνω μέσα στα λίγα τετραγωνικά του μπάνιου μου. Ναι, αλήθεια και το απολαμβάνω γιατί εκεί είμαι μόνη, πολύ μόνη. Χαζεύω στο Facebook, παίζω στο iPad και με ξεκουράζω. Και όταν ανοίξω την πόρτα με περιμένουν τα «γατάκια» μου. Τι γατάκια δηλαδή, ο ένας έχει γίνει γάτος, η άλλη όμως είναι ακόμα γατούλα.

Βέγγο, Τιραμόλα, έτσι με αποκαλώ μερικές φορές, ε....όχι μερικές, αρκετές θα έλεγα τώρα που το ξανασκέφτομαι. «Ξεκουράζομαι» μεν στο μπάνιο(επειδή μόνο εκεί είμαι μόνη) αλλά χαλαρώνω πραγματικά στον καναπέ του σαλονιού μου, απέναντι από το χαζοκούτι που «παίζει» χωρίς να το παρακολουθώ , όταν νιώσω να σκαρφαλώνουν (στην κυριολεξία) πάνω μου τα «γατιά» μου, μικρά και μεγάλα. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ΑΠΟΛΑΥΣΗ της ημέρας που ζω, με τα πάνω και τα κάτω της, τις φωνές, τα κλάματα, τους τσακωμούς, τα νεύρα, τις γλύκες μετά από ενοχές.
Ενοχές όταν κάνω τον απολογισμό της ημέρας και πολλές φορές θυμώνω με τον εαυτό μου «πόσο πιο πολύ κακιά μαμά θα μπορούσα να γίνω».

Ο πρίγκιπάς μου λοιπόν και η ροζ νεράιδά μου, τα πιο όμορφα μάτια του κόσμου, τα μάτια των παιδιών μου, με «σηκώνουν» όταν καταρρέω.

Έχω ζητήσει συγνώμη για το πόσο κακιά και παράλογα απαιτητική ήμουν. Και αυτά με μια αγκαλιά και φιλιά μου δείχνουν την κατανόησή τους και νιώθω ότι γίνομαι μικρή, πολύ μικρή μπροστά τους. Όμως αυτή η δυνατή αγκαλιά με σηκώνει πάλι όρθια.

Λέω λοιπόν (για να τα ακούω κι εγώ) ότι πρέπει να είμαστε ευγνώμονες για αυτά που έχουμε κι γι' αυτά που δεν έχουμε, γιατί, για όλα αυτά υπάρχει ένας λόγος.

Αναφέρομαι σε όλες τις γυναίκες που έχουν γίνει μανούλες και σε όλες εκείνες που προσπαθούν.

Ωστόσο όσες δεν τα καταφέρουν να αποκτήσουν αυτό τον «γλυκό μπελά» πρέπει να σκεφτούν ότι δεν ήρθε το τέλος του κόσμου και να προσπαθήσουν να αποκτήσουν άλλα ενδιαφέροντα στη Ζωή που θα γεμίσουν τις ψυχές τους.

Ναι, ξέρω θα πείτε ίσως κάποιοι ότι μιλάω εκ του ασφαλούς, επειδή «έχω περάσει απέναντι» με τον εύκολο και κλασικό τρόπο και έτσι δεν γνωρίζω την υπογονιμότητα. Έχω ζήσει όμως από πολύ δικούς μου ανθρώπους το άγχος, την αγωνία, το κλάμα και την αναμονή του αποτελέσματος της εξωσωματικής γονιμοποίησης.

Προσπαθώ να είμαι πολύ διακριτική με το θέμα. Δεν πρέπει να «καταδικάζουμε» τις ώρες, τις μέρες, τους μήνες, τα χρόνια μόνο με αυτό το θέμα, την υπογονιμότητα. Η Ζωή μας είναι δώρο και πρέπει να συμβιβαζόμαστε με όσα έχουμε .

Η προσπάθεια μετράει.