Άστεγες ψυχές

Τι εμπειρία! Δεν βρίσκω με ποια λέξη να την παντρέψω, για να σας εκφράσω πώς ένιωσα.

Έστω για μερικά λεπτά της ώρας, υποδυόμενη ένα ρόλο που δεν αντέχεται ούτε στα ψέματα.

Βρώμικη, πεινασμένη, εκτεθειμένη σε διάφορους κινδύνους, παγωμένη...

Φρικτό δεν ακούγεται; Φρικτό ακόμα και αν δεν μπορείς να το φανταστείς στην πραγματική του διάσταση.

Άστεγος...

Μια λέξη που όταν την ξεστομίζω και όταν την ακούω μου φαίνεται ιδιαίτερα σκληρή.

Πόσο μάλλον όταν αντικρίζω και την εικόνα της.

Τι νιώθω εκείνη τη στιγμή;

Θλίψη, πόνο, οργή και θυμό για την κοινωνία, που αφήνει τους ανθρώπους να φτάνουν σε αυτή την κατάσταση.

Η αλήθεια είναι ότι στο νησί μου τη Σύμη, δεν έχουμε άστεγους, και εύχομαι να μην υπάρξουν ποτέ.

Όμως πάντα θλίβομαι όταν βρίσκομαι σε μεγάλα αστικά κέντρα και έρχομαι αντιμέτωπη με ανθρώπους που ζουν στους δρόμους και τα παγκάκια, περιμένοντας το περίσσευμα εμάς των...τυχερών, για να φάνε έστω, κάτι.

Πόσες φορές όμως, κάποιοι από εμάς περάσαμε από δίπλα τους και απλά τους προσπεράσαμε;

Πόσοι φοβόμαστε να τους δούμε στα μάτια; Πόσοι σιχαινόμαστε και να τους ακουμπήσουμε;

Ή ακόμα...αποφεύγουμε να τους συναναστραφούμε, μην τσαλακώσουμε την όμορφη εικόνα μας.

Κι ακόμα χειρότερα, στριμώχνουμε τη δική τους εικόνα σε μια σκοτεινή γωνιά του μυαλού μας, για να μην τους θυμόμαστε, να μη θλιβόμαστε, να μη χαλάμε ίσως το ροζ συννεφάκι στο οποίο στερεώνουμε τις ζωές μας...

Όμως, πόσο παράπονο κρύβουν αυτά τα θλιμμένα μάτια;

Πόσες ανείπωτες κουβέντες υπάρχουν κλεισμένες στα σφραγισμένα και αγέλαστα χείλη τους;

Αλήθεια, σκεφτήκατε ποτέ τί ιστορίες ζωής, κουβαλούν πάνω στα βρεγμένα χαρτόνια που ακουμπούν την ταλαιπωρημένη ύπαρξη τους;

Αναρωτιέμαι, δεν έχουν συγγενείς; Φίλους;

Άνθρωποι μονάχοι, με αξιοπρέπεια, άνθρωποι που η ζωή τους φέρθηκε σκάρτα.

Αλλά και άνθρωποι που δεν εκτίμησαν και δεν ζύγισαν σωστά τις επιλογές και τις ευκαιρίες που τους δόθηκαν.

Ανθρώπινα όμως και τα λάθη, αλλά η ζωή πρέπει να είναι πάντοτε υπεράνω λαθών.

Η αξιοπρέπεια της κάλυψης βασικών αναγκών του ανθρώπου, είναι και πρέπει να είναι υπεράνω όλων.

Αγαπά τον πλησίον σου μας λέει μια από τις δέκα εντολές. Ξέρετε, δεν εννοεί τον...κολλητό μας.

Και επίσης, καλός Σαμαρείτης δεν γίνεσαι μια φορά και τέλος.

Η αλληλεγγύη στον συνάνθρωπο δεν πρέπει να σταματάει λεπτό. Πρέπει να γίνεται τρόπος ζωής.

Αυτό δείχνει την παιδεία μας, αυτό σημαίνει ανθρωπιά.

Έχει γεμίσει η κοινωνία μας με ψυχρούς και αδιάφορους. Ανθρώπους με κρύα καρδιά, και παγωμένο βλέμμα.

Μην κοιτάς τους άστεγους με αυτό το βλέμμα, σε παρακαλώ.

Μην τους σταματάς να ονειρεύονται πως θα τους απλώσεις το χέρι, γιατί αυτό είναι η μοναδική περιουσία τους.

Δώσε τους το χέρι σου, κι αν φοβάσαι μη λερωθείς, πλύνε τους εσύ ο ίδιος τα χέρια.

Για την ψυχή τους μη σε νοιάζει, αυτή συνήθως είναι ολοκάθαρη και ενίοτε αστράφτει.

Μην τους στερείς το χαμόγελο, είναι φάρμακο γι' αυτούς.

Αλλά πρέπει να τους χαμογελάσεις πρώτος...Εκείνοι ούτε με ένα χαμόγελο δεν θα τολμήσουν να σε ενοχλήσουν.

Να θυμόμαστε αυτό: οι άστεγοι το μόνο που θέλουν είναι αγάπη, συμπαράσταση, και κουράγιο να αντιμετωπίσουν το αύριο.

Ξέρετε, όλα γίνονται, αρκεί να το πιστέψουμε!

Ναι, όλοι μαζί μπορούμε...

πηγή:eyedoll.gr