I'll be home for Christmas..

14:55. Φτάνω στη δουλειά μου. Τι κρύο είναι αυτό;! Ευτυχώς στο σπίτι οι δικοί μου είναι ζεστά.

15:00. Φοράω τη μπλε στολή της ΜΕΘ και κατευθύνομαι στους ασθενείς που θα αναλάβω. Ο συνάδελφος αναφέρει «Προσοχή στην ενδοκράνια πίεση. Είναι ασταθής και θέλει συνεχή παρακολούθηση», «Να προσέχεις τις σφύξεις του. Παρατήρησα δύο φορές απότομη πτώση». Η πρωινή βάρδια αποχωρεί για να έλθει και πάλι το βράδυ.

15:15. Σαν υπεύθυνη του τμήματος ελέγχω ότι όλοι οι συνάδελφοι έχουν παραλάβει τους ασθενείς τους. Εξετάζω ότι κανένας δεν έχει οποιοδήποτε πρόβλημα. Καταγράφω, καταμετρώ ...δουλειά ρουτίνας. Αρχίζει η απογευματινή επίσκεψη του εφημερεύοντα ιατρού.

16:00. Μπαίνω στους θαλάμους μου. Ελέγχω τον ασθενή. Κοιτάω το μόνιτορ. Ελέγχω τα ζωτικά σημεία και τα καταγράφω. Μετράω τα αποβαλλόμενα υγρά. Κάνω νοσηλεία. Εξετάζω ότι ο ασθενής μου είναι καλά και αποχωρώ. Μπαίνω και στο δεύτερο θάλαμο. Επαναλαμβάνω τη διαδικασία. Ο ασθενής μου είναι καλά και αποχωρώ. Ρωτάω τους υπόλοιπους νοσηλευτές τι αλλαγές έχουν γίνει στην αγωγή κατά την επίσκεψη, ώστε να προμηθευτώ φάρμακα που τυχόν δεν υπάρχουν στο τμήμα. Ευτυχώς, είμαστε καλυμμένοι.

16:45. Κάθομαι στη στάση των νοσηλευτών και πίνω λίγο νερό. Παρατηρώ ότι έχουν κρεμάσει χριστουγεννιάτικα στολίδια γύρω από τη στάση. Μάλλον χθες θα τα έβαλαν γιατί προχθές που ήμουν νύχτα δεν υπήρχαν. Μιλάω για λίγο με τους συναδέλφους.

17:00. Ώρα να πάω και πάλι στους θαλάμους. Επαναλαμβάνω την ίδια διαδικασία. Στην τσέπη της στολής το κινητό δονείται, αλλά δεν μπορώ να απαντήσω, γιατί αλλάζω μία σύριγγα.

17:30. Πηγαίνω στη στάση. Το τηλεφώνημα ήταν από το σπίτι. Καθώς καλώ τον αριθμό, ακούω τον προειδοποιητικό ήχο από το κεντρικό μόνιτορ. Παρατηρώ ότι η ενδοκράνια πίεση του ασθενή μου αυξήθηκε αρκετά πάνω από τα φυσιολογικά όρια. Κλείνω το κινητό και κατευθύνομαι στο θάλαμο. Ελέγχω «Το κεφάλι του αρρώστου είναι στην ευθεία, το άνω μέρος του κρεβατιού έχει τη σωστή κλίση, η ενδοκράνια παροχέτευση παροχετεύει σωστά». Ελέγχω «Τα φάρμακα τρέχουν σωστά, οι σύριγγες είναι γεμάτες». Η πίεση είναι ακόμη αυξημένη. Φωνάζω συνάδελφο να ειδοποιήσει το γιατρό. Αισθάνομαι το κινητό να δονείται στην τσέπη. Δεν μπορώ να απαντήσω.

19:20. Βγαίνω από το θάλαμο. Κάπου να κάτσω. Ρωτάω τη συνάδελφο για τον άλλο μου ασθενή. Τον έχει αναλάβει κάποιος άλλος. Ευτυχώς, είμαστε καλή ομάδα και έχουμε άριστη συνεργασία. Ενημερώνω ότι για πέντε λεπτά πάω στην κουζίνα. Βγάζω το τηλέφωνο από την τσέπη και καλώ στο σπίτι. «Μαμά, έξω χιονίζει και είναι πολύ όμορφα. Θα μπορέσει να έλθει ο Αι-Βασίλης;». Τα παιδιά αποτελούν ευχάριστο διάλειμμα από τη δουλειά. Τα πέντε λεπτά πέρασαν. Επιστρέφω στη στάση νοσηλευτών.

20:00, 21:00, 22:00. Μπαίνω στους θαλάμους μου. Ελέγχω τους ασθενείς. Ευτυχώς είναι σταθεροί. Οι συνάδελφοι δεν αντιμετώπισαν κανένα πρόβλημα. Παρακολουθώ κεντρικό μόνιτορ, απαντάω στο τηλέφωνο, επιλύω μικροπροβλήματα. Κουράστηκα.

22:30. Τι να κάνουν στο σπίτι; Τα παιδιά θα κοιμήθηκαν; Μάλλον δε θα τα προλάβω...

23:00. Έρχεται ο νυχτερινός νοσηλευτής. Παραδίδω τους ασθενείς «Προσοχή στην ενδοκράνια πίεση. Αυξήθηκε απότομα και χρειάστηκε να δώσουμε μαννιτόλη.» «Ο κ. ...... ήταν ήσυχος. Τίποτα το ιδιαίτερο. Οι σφύξεις σταθερές.»

23:10. Έχω αλλάξει και φεύγω. Τι όμορφο είναι το δέντρο στη ΜΕΘ! Τώρα το πρόσεξα.

23:50. Φτάνω στο σπίτι. Τα φώτα χαμηλωμένα. Τα παιδιά κοιμήθηκαν. «Έλα να ζεσταθείς.» Ένα γλυκό φιλί από το σύντροφό μου... Κοιτάζω τα παιδιά στα κρεβάτια τους. Ακόμη μία παραμονή Χριστουγέννων μακριά τους.

Είμαι νοσηλεύτρια και εργάζομαι εδώ και 5 έτη σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας δημόσιου νοσοκομείου. Κάθε φορά που έρχονται οι γιορτές πάντα δημιουργείται το ίδιο συναίσθημα. Ενοχές προς την οικογένειά μου που δεν είμαι κοντά τους. Μπορεί η φροντίδα που παρέχω στους ασθενείς να με ικανοποιεί, αλλά χάνω στιγμές από την οικογένειά μου...