Ενοχές...

Στην προκειμένη περίπτωση ένοχος απέναντι σε εκείνη που σού έχει καταστήσει σαφές ότι θέλει ένα παιδί. Όχι από οποιονδήποτε, αλλά από εσένα. Όσο για σένα, που δεν ήσουν και ιδιαίτερα «ζεστός» εκ των προτέρων, νιώθεις να πληγώνεις εκείνη που έχεις αγαπήσει όσο τίποτα στον κόσμο. Άθελά σου βέβαια, αλλά αυτό δεν σε παρηγορεί καθόλου.

Η σύντροφός σου τότε, και αφού έχει φροντίσει να ενημερωθεί σχετικά, σού προτείνει την εξωσωματική γονιμοποίηση. Καινούριες επισκέψεις σε γιατρούς, κι άλλη νέα ορολογία, έναρξη της διαδικασίας, αγωνίες, έξοδα, και οι πρώτες αποτυχίες.

Στην πορεία, αποκαλύπτεται ότι και η σύντροφός σου αντιμετωπίζει ένα ζήτημα που δεν απαγορεύει μεν, αλλά δυσκολεύει την τεκνοποίηση. Και εκεί που απογοητεύεσαι ακόμη περισσότερο, ανακαλύπτεις έκπληκτος ότι παράλληλα παίρνεις θάρρος: «δεν φταίω μόνο εγώ». Είναι κι αυτή μια παρηγοριά...

Κι όσο οι αποτυχίες επαναλαμβάνονται, τόσο κάθε νέα προσπάθεια γίνεται από την πλευρά σου με βαριά καρδιά. Άσε που οι ενοχές σε συνοδεύουν ακόμα και εδώ, αφού εσύ το μόνο που κάνεις –πέραν κάποιων απαραίτητων εξετάσεων- είναι να δίνεις σπέρμα, ενώ η σύντροφός σου υποβάλλεται σε μια οδυνηρή διαδικασία.

Τα χρόνια περνούν, το παιδί δεν έρχεται, το άγχος σε καταλαμβάνει, η οικονομική αιμορραγία συνεχίζεται, τα περιθώρια –αντικειμενικά- στενεύουν, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και στην ίδια τη σχέση, και σταδιακά η ελπίδα για την απόκτηση ενός παιδιού απομακρύνεται όλο και περισσότερο. Αντικειμενικά αλλά και υποκειμενικά. Γιατί μπορεί η σύζυγός σου να εμφανίζεται αμετακίνητη στο στόχο, αλλά εσύ πλέον δεν αντέχεις. Πώς όμως να εκστομίσεις κάτι τέτοιο στη σύντροφό σου όταν βλέπεις πόσο το θέλει, τι αγώνα δίνει, και ξέροντας πόσο θα την πλήγωνες αν έλεγες «μέχρι εδώ!»;

Προσπαθείς λοιπόν να μην το πεις ευθέως -και ίσως αυτό να είναι λάθος- το συζητάς, και αντιλαμβάνεσαι ότι από τη μεριά της μπορεί να υπάρχει κόπωση (φυσιολογικό και αναμενόμενο) όχι όμως και παραίτηση. Τότε λοιπόν αντιλαμβάνεσαι πως όσο κι αν είσαι πεπεισμένος ότι έχεις δίκιο, δεν έχεις το δικαίωμα να καταστρέψεις την ελπίδα. Έστω κι αν έχει απομείνει λίγη. Θα συνεχίσεις, κι όπου βγει.

Άλλος στη θέση σου ίσως να μην λειτουργούσε έτσι, όμως αυτό δεν είναι κάτι που σε απασχολεί. Σημασία έχει ο άνθρωπός σου. Και σημαντικό μερίδιο σε αυτή σου την απόφαση, καταλαμβάνει το γεγονός των ενοχών που δεν έχουν πάψει να σε συνοδεύουν εξ αρχής.

Άτιμο πράγμα οι ενοχές. Δεν σε εγκαταλείπουν ακόμη και όταν δεν φταις πραγματικά. Άλλωστε δεν επέλεξες εσύ να έχεις αδύναμο σπέρμα. Άσε που ο κοινωνικός περίγυρος τοποθετείται σύσσωμος στην πλευρά τής πάση θυσία τεκνοποίησης. Πολύ σπάνια θα σου πει κάποιος «κι αν δεν κάνετε παιδάκι, δεν πειράζει, καλά θα περάσετε κι οι δυο σας».

Είναι εντυπωσιακό όμως το γεγονός ότι αυτό το τελευταίο σε ανύποπτο χρόνο το εκστομίζει η ίδια η σύντρόφός σου! Μόνο από εκείνη δεν περίμενες ποτέ να το ακούσεις, κι όμως συμβαίνει! «Δεν πειράζει. Καλά θα περάσουμε κι οι δυο μας».

Παράδοση; Παραίτηση; Συνθηκολόγηση; Τίποτα από όλα αυτά. Απλά η ίδια η ζωή πολλές φορές γράφει τον επίλογο μιας ιστορίας στην οποία εμείς πιστεύαμε ότι θα είχαμε σίγουρα τον τελευταίο λόγο. Αμ δε! Άλλοι το λένε «Θεός», άλλοι «μοίρα», κάποιοι «αστάθμητος παράγων». Όπως κι αν λέγεται, έρχεται η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι η προσπάθεια για την απόκτηση ενός παιδιού μπορεί να είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση, αλλά ακόμη σοβαρότερη –ιερή θα έλεγα- είναι η υγεία και η ίδια η ζωή εκείνης που αγαπάς. Και εδώ, διαπραγματεύσεις δεν χωράνε. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία...

[Κάντε Like στη σελίδα μας στο Facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα.]