Χρόνια πολλά, το αξίζουμε και «εμείς»!!!!

Όχι δεν έχω κανένα μα κανένα πρόβλημα με αυτό. Ίσα-ίσα νιώθω τυχερή μέσα στην ατυχία μου που υπάρχει αυτή η μέθοδος!

Ξέρω ότι δεν είμαι μόνη. Ξέρω ότι πολλές αισθάνεστε πάνω κάτω τα ίδια. Με μια μικρή διαφορά, την απόλυτη σιωπή!

Ενώ βλέπουμε όπου βρεθούμε και σταθούμε, δίδυμα, στα σχολεία, στους παιδότοπους, στις παραλίες, στις παιδικές χαρές και ενώ η εξωσωματική γονιμοποίηση, δυστυχώς, αγγίζει μεγάλο ποσοστό ζευγαριών και έχει γίνει πλήρως αποδεκτή από εμάς τους ίδιους και την κοινωνία, επικρατεί ΣΙΩΠΗ.

Μια σιωπή που σιγά-σιγά, προσωπικά με «πλάκωσε», με κούρασε, με άγχωσε. Δεν θυμόμουν σε ποιους είχα πει την αλήθεια-εμπιστεύθηκα (ότι προσπαθώ να γίνω μάνα με εξωσωματική) και σε ποιους όχι! Πιέστηκα πολύ, πάρα πολύ, έκανα ένα «δώρο» στον εαυτό μου απίστευτο, αυτό της ψυχολογικής πίεσης. Πώς είναι δυνατόν να ΜΟΥ το κάνω αυτό; Και όταν δεν άντεξα άλλο, ξέσπασα και μίλησα δυνατά! Κάνω εξωσωματική!!!!!!

Πολλές φορές το ζευγάρι δεν το λέει ούτε καν στους επίδοξους παππούδες και γιαγιάδες. Ίσως κάποιοι φίλοι μόνο γνωρίζουν. Οι γυναίκες αναζητούν άλλες γυναίκες μέσα σε φόρουμ και blogs για να πάρουν δύναμη, πληροφορίες και κουράγιο.

Ένα εύλογο ερώτημα, είναι, γιατί σας τα λέω όλα αυτά, μέρα που είναι σήμερα.

Γιατί δεν παλεύεται αυτή η δεύτερη Κυριακή του Μάη, ΔΕΝ παλεύεται!

Είναι μια μέρα «χαστούκι», είναι μια μέρα μαχαιριά στην καρδιά, είναι μια μέρα δύσκολη, γεμάτη από «ενοχές» και «ντροπή» αλλά και με μια γερή δόση παράπονο.

Τα social media «γεμίζουν» από τις ζωγραφιές των παιδιών των φίλων μου που γράφουν «Χρόνια Πολλά μανούλα». Διαφημιστικά σποτ στην τηλεόραση για αυτή τη μέρα. Οι συνάδελφοί μου, μαμάδες, αναρτούν την επόμενη μέρα στο γραφείο τις κατασκευές των παιδιών τους με τις αφιερώσεις γραμμένες επάνω, «Σ'αγαπώ μανούλα».

Και εγώ κάθομαι και σκέφτομαι τις αποτυχημένες προσπάθειες, τις ενέσεις, τις εξετάσεις, τις περιπετειώδεις ωοληψίες μου, τα κέντρα εξωσωματικής, τις αποβολές, τις παλίνδρομες κυήσεις, τις αναμονές, τα κλάματα.

Σκέφτομαι την άδεια μου αγκαλιά!

Σκέφτομαι αν θα πετύχει η επόμενή μου προσπάθεια, σκέφτομαι αν περάσω επιτέλους «απέναντι», σκέφτομαι αν από ζευγάρι, πάμε στο επόμενο στάδιο, αυτό της οικογένειας.

Λόγω της ημέρας λοιπόν έγραψα αυτό το κείμενο.

Για όλες εμάς τις μελλοντικές μανούλες που υπομονητικά περιμένουμε την «σειρά μας».

Για όλες εμάς που η καρδιά μας χτυπάει στις αίθουσες αναμονής των κέντρων υποβοηθούμενης αναπαραγωγής.

Για όλα τα ζευγάρια που σιωπηλά και αμήχανα προσπαθούν.

Για όλες εμάς που ποτίσαμε τα μαξιλάρια μας με δάκρυα.

Για όλες εμάς που στην ερώτηση «γιατί δεν κάνετε κανένα παιδάκι;» σκύβουμε το κεφάλι και «αιμορραγούμε» από μέσα.

Για όλες εμάς που γινόμαστε χίλια κομμάτια στο άκουσμα «δυστυχώς αρνητικό» και βρίσκουμε το κουράγιο να «ξανασυναρμολογηθούμε» και να ξαναπροσπαθήσουμε ξανά και ξανά και ξανά.

Για όλες εμάς που ενώ «πετάξαμε» στον 7ο ουρανό με το θετικό τεστ, πέσαμε χωρίς αλεξίπτωτο λόγω βιοχημικής κύησης, παλίνδρομης.....

Για όλες εμάς που κάναμε μεγάλο αγώνα για να πετύχει η εξωσωματική και αποβάλαμε, κάναμε απόξεση, γιατί «έτσι έπρεπε»....

Για όλες εμάς που «δοκιμάστηκε» η σχέση με τον σύζυγο ή τον σύντροφό μας.

Για όλες εμάς που πέσαμε στην κατάθλιψη λόγω εξωσωματικής.

Για όλες εμάς που τα διαγνωστικά ιατρικά κέντρα και τα κέντρα εξωσωματικής, έγιναν κυριολεκτικά το «σπίτι» μας.

Για όλες εμάς που δεν χαρήκαμε τον έρωτα, το σεξ, που «ξοδέψαμε» τα καλλίτερα χρόνια μας σε γιατρούς και κέντρα εξωσωματικής.

Για όλες εμάς που γεννήσαμε αλλά παιδιά δεν έχουμε....

Για όλες εμάς, που έχουμε υποστεί οικονομική αφαίμαξη.

Για όλες εμάς που οι αγκαλιές μας είναι άδειες.

Για όλες που η σημερινή μέρα, είναι «χαστούκι», είναι μαχαιριά στην καρδιά, είναι μια μέρα δύσκολη, γεμάτη από «ενοχές» και «ντροπή».

Χρόνια πολλά, λόγω της ημέρας κορίτσια, το αξίζουμε και «εμείς»!!!!