Έγινε η απώλεια συνήθειά μας..

Βρισκόμουν μέσα σε έναν λαβύρινθο για εβδομάδες προσπαθώντας να βρω απαντήσεις και λύσεις για σένα και για μένα. Ξεκινούσα κάθε πρωί την ίδια διαδρομή πιστεύοντας ότι θα βρω την άκρη και την έξοδο και καθώς νύχτωνε έπεφτα πάλι σε τοίχο. Προσπαθούσα να σκαρφαλώσω να κοιτάξω από ψηλά πού είναι η αρχή και πού είναι το τέλος, η έξοδος, αλλά μάταιο.. Και κάπου εκεί ξεκινούν οι απώλειες..

Η 1η μεγάλη απώλεια είναι αυτή της αθωότητας, της αγνότητας της πρώτης εγκυμοσύνης. Της άγνοιας αν θέλεις της ασυνείδητης άγνοιας της πρώτης φοράς που μένεις έγκυος και νιώθεις ότι όλα θα πάνε υπέροχα. Δεν ξέρεις τι πάει να πει επιπλοκή, δεν ξέρεις για τις χρωμοσωμικές ανωμαλίες, δεν γνωρίζεις για αυξημένη αυχενική διαφάνεια ή παθολογικά ευρήματα στο β επιπέδου. Είσαι πάνω στο συννεφάκι σου και ταξιδεύεις. Όσες φιλοσοφικές συζητήσεις και αν έκανα μέσα στα χρόνια ποτέ δεν κατέληξα αν τελικά είναι καλό να ξέρεις ή να μην ξέρεις. Αν αυτό θα κάνει τη διαφορά, στο πώς θα νιώσεις, στο άκουσμα κάποιου άσχημου νέου. Αν αυτό, θα προστατεύσει την καρδιά σου και τη ψυχή σου ώστε να μην νιώσεις τόσο μόνη και αβοήθητη..

Η 2η απώλεια που επακολουθεί είναι αυτή της ασφάλειας. Νιώθεις ότι οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να πάθει κάτι το μωρό σου ή εσύ. «90% ποσοστό ενδομήτριου θανάτου» λένε οι ειδικοί «συχνοί υπέρηχοι» μέχρι να παρθεί μια απόφαση για το πώς θα συνεχίσεις. Δεν μπορείς να ηρεμήσεις, δεν μπορείς να κοιμηθείς. Δεν μπορείς άλλο να σκέπτεσαι, το κεφάλι σου είναι έτοιμο να εκραγεί από τις χιλιάδες σκέψεις, τις τύψεις και τις αγωνίες.

Μαζί με όλα αυτά έρχεται και η 3η απώλεια της πίστης σου.. Ζητάς απεγνωσμένα βοήθεια να γίνει μια θεϊκή παρέμβαση και να μην χρειαστεί εσύ να αποφασίσεις για αυτό το μωράκι. Και πώς να αποφασίσεις;; Πώς μπορείς να ελαφρύνεις από αυτό το φορτίο της απόφασης; Έρχεσαι σε ρήξη με τον εαυτό σου και τα πιστεύω σου. Με τις αξίες σου και το αίσθημα της ηθικής σου ευθύνης. Έρχεσαι αντιμέτωπη με τους φόβους σου και τις ανασφάλειες σου. Εκεί που σκεπτόσουν «θα είμαι καλή μαμά;» έρχεται και συμπληρώνει «θα είμαι καλή μαμά σε ένα παιδί με ειδικές ανάγκες;» και πριν φτάσεις σε αυτήν την ερώτηση δεν ξέρεις καθόλου τί είναι αυτό που θα περιμένεις και κανένας δεν μπορεί να σου πει. Ωστόσο πρέπει να αποφασίσεις γιατί ο καιρός περνά και γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο.

Ξεκίνησα να κάνω προγεννητικό έλεγχο γιατί άραγε; Για να ξέρω αν θα έχω ένα υγιές παιδί; Ήμουν προετοιμασμένη για το αντίθετο; Και αν μέσα μου ήξερα ακριβώς τι ήθελα γιατί δεν μπορούσα να αποφασίσω; Δυσκολεύτηκα πάρα πολύ να πάρω την απόφαση διακοπής της κύησης στον 5ο μήνα. Όλοι οι γύρω μου συνηγορούσαν προς αυτήν την κατεύθυνση, η επιστήμη, οι συγγενείς, οι φίλοι... «να προλαμβάνουμε την αμετάκλητη δυστυχία ενός βαριά δια βίου άρρωστου ατόμου», «η πρόοδος της επιστήμης για την επιλογή του υγιούς εμβρύου» και άλλα τέτοια..

Η όλη διαδικασία δεν πήρε πολύ.. πρόκληση τοκετού μια μέρα του Μαΐου.. ο μεγάλος αποχωρισμός και εκεί ξεκινά η μεγαλύτερη απώλεια, το άδειασμα σώματος και ψυχής. Εκεί τελειώνουν τα όνειρα εκεί υπάρχει μόνο σιωπή και σκοτάδι. Γεννάς και φεύγεις από το μαιευτήριο μόνη, ο απόλυτος ακρωτηριασμός. Σου λείπει κάτι, σαν κάτι να άφησες πίσω που δεν μπορείς να αναζητήσεις πια, που χάθηκε για πάντα. Παραμένω μέσα στον λαβύρινθο τόσο κουρασμένη από τη συνεχή αναζήτηση απαντήσεων που σωριάζομαι κάτω και δεν ψάχνω πια. Τόσο καιρό κρατούσα τα δάκρυά μου, την οργή μου, που κουράστηκα να πονάω, κουράστηκα να ελπίζω χωρίς να βλέπω πουθενά φως.

Έγινε η απώλεια συνήθειά μου για πολύ καιρό και για τα χρόνια που ακολούθησαν..

Υπήρξαν άνθρωποι κοντά μου αλλά τα λόγια τους ποτέ δεν με παρηγόρησαν όσο και αν προσπαθούσα να δικαιολογήσω τις αποφάσεις μου. Για όσες γυναίκες πέρασαν αυτή τη διαδικασία εύχομαι καλή ανάρρωση ψυχική και σωματική. Εγώ ακόμη ψάχνω τις απαντήσεις μου. Όχι τόσο βασανιστικά όσο τότε αλλά ακόμη δεν έχω βρει τις λύσεις μου. Το μόνο παρηγορητικό και κάπως λυτρωτικό είναι που βλέπω τα παιδιά μου και σκέπτομαι ότι αν δεν υπήρχε εκείνη η φάση της ζωής μου ίσως τώρα να μην είχα τα κοριτσάκια μου δίπλα να κοιμούνται.. Πολλά βράδια πηγαίνω και τις βλέπω που κοιμούνται και σκέπτομαι πόσο τυχερή είμαι που τις έχω. Ίσως έπρεπε έτσι να γίνει για να έρθουν αυτές στη ζωή μου. Ίσως και όλοι μας ψάχνουμε αιτίες να δικαιολογήσουμε τις αδυναμίες μας, να πάρουμε δύναμη για να συνεχίσουμε.. Όπως σας είπα και στην αρχή δεν έχω απαντήσεις στην διακοπή κύησης για ιατρικούς λόγους, ξέρω μόνο αυτό που ένιωσα, μετράς απώλειες, μαθαίνεις να ζεις με αυτές και αν είσαι τυχερή καταφέρνεις να σηκωθείς και να ονειρευτείς πάλι...