Από τη Ζωή στο Θάνατο και πάλι πίσω στη Ζωή (Δύο χρόνια μετά)

Με παρακολουθούν 11 ειδικότητες γιατρών. Ναι ναι, όπως στη φωτό της αγαπημένης μου σειράς(το χιούμορ δεν το χάνω με τίποτα όμως έτσι;) Γυναικολόγος ογκολόγος, Ουρολόγος, Μαστολόγος, Ενδοκρινολόγος, Καρδιολόγος, Οφθαλμίατρος, Δερματολόγος, Νεφρολόγος, Γαστρεντερολόγος, Πρωκτολόγος, Παθολόγος. Γιατροί ως πρώην (και ποτέ ξανά-έτσι θέλω να πιστεύω) καρκινοπαθής, γιατροί ως πρόληψη αλλά και γιατροί για άλλα προβλήματα που εμφανίστηκαν από επιπλοκές(μπήκα άλλες δύο φορές χειρουργείο μετά την κωνοειδή εκτομή και την υστερεκτομή) και όχι μόνο. Άν το σκεφτείς φαίνεται εφιάλτης, αλλά δεν είναι. Άλλος θέλει να με βλέπει 2 φορές το χρόνο, άλλος μία φορά το χρόνο, ο ογκολόγος κάθε εξάμηνο που τελικά κατέληξε λόγω ευρημάτων κάθε τρίμηνο (όπως και το 2016). Και φυσικά πρέπει-επιβάλλεται να ενημερώνω όλους τους γιατρούς για τα εκάστοτε ευρήματα.

Έχε στο νου σου να πάρεις τηλέφωνο να κλείσεις ραντεβού με τον εκάστοτε γιατρό, πήγαινε να σε δει, κλείσε ραντεβού στα διαγνωστικά κέντρα για τις απεικονιστικές ή αιματολογικές εξετάσεις, πήγαινε να κάνεις την εξέταση, ξαναπήγαινε μετά να πάρεις τα αποτελέσματα, πήγαινέ τα να τα δει ο γιατρός και τέλος να τα στείλεις στις υπόλοιπες ειδικότητες για να δεις αν χρειάζεται κάτι παραπάνω να κάνεις, ανάλογα την ειδικότητα. Αν χρειαστεί...πάλι από την αρχή....και ούτω καθεξής.

Δεν βαρυγκωμάω, αν θέλω να ζήσω και ακόμα καλύτερα αν θέλω να έχω μια σχετικά καλή ποιότητα ζωής, πρέπει να κάνω όλα τα παραπάνω. Δεν είναι όλο αυτό η ζωή μου. Είναι ένα κομμάτι της. Δεν με βασανίζει δεν με αγχώνει. Εξαργυρώνω άλλωστε τα 7 συναπτά έτη ατομικής, εβδομαδιαίας ψυχοθεραπείας που έκανα. Άλλη ευλογία κι αυτή.

Υπάρχουν όμως φορές που "καίγομαι".....κάτι μου λείπει. Ειδικά όταν υπάρχουν εξωτερικά ερεθίσματα, που φυσικά πάντα θα υπάρχουν και παντού. Το νιώθω κάποιες στιγμές να αναδύεται με βία μέσα από την ψυχή μου και όσο προσπαθώ να το θάψω μέσα μου βαθιά, αυτό, άλλο τόσο δυνατά και δυναμικά βγαίνει στην επιφάνεια. Με πλημμυρίζει, με κυριεύει με αποσυντονίζει. Μου θυμίζει, αυτό που δεν είμαι. Μάνα. Και τότε είναι που παλεύω με νύχια και με δόντια να μην το αφήσω να με γονατίσει. Κάποιες φορές το καταφέρνω, τις περισσότερες τουλάχιστον. Υπάρχουν κι εκείνες, οι λίγες όμως στιγμές, που δεν μπορώ να το χαλιναγωγήσω και καταλήγω με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι ή με μια φουσκωμένη πιστωτική και φυσικά μόνη, δεν θέλω να βλέπω κανέναν.

Ενδεικτικά να αναφέρω ότι τον πρώτο καιρό μετά την υστερεκτομή αγόραζα μανιωδώς σερβιέτες. Είχα ανάγκη να αγοράζω σερβιέτες που φυσικά μου ήταν άχρηστες. Ένα ολόκληρο ντουλάπι γεμάτο σερβιέτες. Κάθε φορά που πήγαινα σουπερμάρκετ. Αρχικά δεν πλησίαζα καν στον διάδρομο με τις σερβιέτες. Δεν μπορούσα, λύγιζαν τα πόδια μου. Στη συνέχεια νόμιζα ότι όλοι βλέπουν ότι δεν αγοράζω σερβιέτες και έτσι κατέληξα να αγοράζω μανιωδώς. Φυσικά χαρίστηκαν όλες. Γελοίο μου φαίνεται τώρα που το σκέφτομαι. Είναι όμως η αλήθεια.

Γενικά αντιμετώπισα πολύ ψύχραιμα την όλη κατάσταση 2 χρόνια τώρα και εξακολουθώ να την αντιμετωπίζω έτσι. Εκτός από εκείνες τις στιγμές......

Ουσιαστικά τώρα συνειδητοποιώ τί έγινε, τί έχασα τί δεν θα γίνω ποτέ. Μάνα. Δεν θα νιώσω ποτέ μα ποτέ το μωρό μου μέσα την κοιλιά μου, δεν θα νιώσω ποτέ την αγωνία να είναι καλά όταν γεννηθεί. Δεν θα νιώσω το υπέροχο συναίσθημα της μητρότητας. Δεν θα το κρατήσω ποτέ στην αγκαλιά μου. Δεν θα το κοιτάξω στα μάτια δεν θα το φροντίσω ποτέ. Δεν θα το ρουφήξω στα φιλιά δεν θα αγγίξω ποτέ το βελούδινο δερματάκι του, δεν θα μυρίσω την υπέροχη μωρουδίλα του, δεν θα το θηλάσω χαϊδεύοντας το κεφαλάκι του. Δεν θα ακούσω το κλάμα του και το γέλιο του. Δεν θα ξενυχτήσω δίπλα του όταν δεν θα αισθάνεται καλά. Δεν θα το δω να μεγαλώνει δεν θα μαλώσουμε δεν θα διαφωνήσουμε ποτέ. Δεν θα τρέχει μέσα το σπίτι μου, δεν θα με φωνάξει ποτέ και κανένας ΜΑΜΑ.

Μια άδεια αγκαλιά για πάντα. Για πάντα όμως.

Δεν ξέρω τί είναι τελικά η υπογονιμότητα, ειδικά για εμάς τις γυναίκες. Δεν ξέρω οι πρώην υπογόνιμες που έγιναν μάνες και που πέρασαν απέναντι αν την ξέχασαν, αν τους ξέχασε, τί σκέφτονται (αν σκέφτονται) μεγαλώνοντας τα παιδιά τους που με τόσο κόπο και πόνο απέκτησαν.
Αλλά ούτε οι άλλες γυναίκες που δεν έγιναν μάνες τελικά, αν και προσπάθησαν πολύ με τις εξωσωματικές, ξέρω τί σκέφτονται.

Μόνο για μένα μπορώ να μιλήσω. Σα να έχει τυπωθεί στην ψυχή μου η υπογονιμότητα, ένα πράγμα, σαν υδατογράφημα.

Διαβάστε επίσης:

Από τη Ζωή στο Θάνατο και πάλι πίσω στη Ζωή (μέρος 1ο)

Ναι είχα ΚΑΡΚΙΝΟ. Δεν με σκότωσε. Τον σκότωσα. Έδωσα τη μάχη μου, τις μάχες μου. Θέλω να πιστεύω πως κέρδισα ΚΑΙ τον πόλεμο. «Τον τάισα καλά» ελπίζω να μην θέλει κι «άλλο» από μένα. Να μη με θέλει ολόκληρη. Ακρωτηριάστηκα, σκότωσα τη γυναίκα για να ζήσει ο άνθρωπος όπως χαρακτηριστικά λέω. Του «έδωσα» κάτι παραπάνω από σάρκα και αίμα...του έδωσα την ελπίδα μου, τα όνειρά μου, τον καημό μου, τον πόθο μου και τη λαχτάρα να γίνω μάνα. Του χάρισα τους αγώνες που έκανα τόσα χρόνια για να μη μείνει άδεια η αγκαλιά μου.

Με καθαρή, ελεύθερη, χρωματιστή και γεμάτη μουσική πια ψυχή, δημιουργώ, αγαπάω, γεύομαι, γελάω, κάνω σχέδια για το μέλλον και το σπουδαιότερο "βουτάω" μέσα της όποτε θέλω να "ψάξω" κάτι ή όποτε θέλω να "αποθηκεύσω" κάτι χωρίς να φοβάμαι χωρίς να τρέμω για τίποτα. Και τότε, τη βλέπω. Εκεί βαθιά στην ψυχή μου, μια γωνιά.

Μία γωνιά τόσο λαμπερή αλλά και άδεια. Αυτή η γωνιά που έγραφε, "ΥΠΟΓΟΝΙΜΟΤΗΤΑ" και ευελπιστούσα κάποια στιγμή να μετονομαστεί σε "ΜΑΜΑ". Ο Θεός όμως είχε άλλα σχέδια για μένα. Δεν είχα επιλογή. Τα αποδέχτηκα με πόνο ψυχής.

"Ποτέ ΜΑΜΑ και για πάντα ΥΠΟΓΟΝΙΜΗ" λέω καμιά φορά στον εαυτό μου και ή σφίγγω τα χείλη ή χαμογελώ. Δεν μπορώ να κάνω και κάτι άλλο όμως. Απλά το αποδέχομαι.

Κάθε μέρα πονάω λιγότερο κι αναρωτιέμαι πότε θα τελειώσει αυτός ο πόνος. Καμιά φορά νιώθω ότι με κάποιο μαγικό τρόπο όσος πόνος φεύγει την ημέρα το βράδυ αναπληρώνεται και την επόμενη μέρα πάλι από την αρχή. Ξέρω, παιχνίδια του μυαλού μου είναι και μόνο. Από την άλλη νιώθω τυχερή μέσα στην ατυχία μου που δεν έκανα χημειοθεραπείες ή ακτινοβολίες όπως τόσοι συνάνθρωποί μου, αλλά και ο δικός μου ο πόνος και ο αγώνας για τον καρκίνο δεν ήταν και λίγος, όπως ξέρουν όσοι ήταν δίπλα μου εκείνη την περίοδο αλλά και τώρα με τα προβλήματα που ακολούθησαν. Γιατί ο καρκίνος πριν προλάβεις να συνειδητοποιήσεις τι σου συμβαίνει, σε τρώει από μέσα, σε σκοτώνει ψυχολογικά, αδιάκοπα σε κάθε σου ανάσα και η πρώτη μάχη που πρέπει να δώσεις είναι ο ΦΟΒΟΣ!

Αποφάσισα λοιπόν να το σταματήσω όλο αυτό, δεν μου έκανε καλό, έπρεπε να πάω παρακάτω, να προχωρήσω τη ζωή μου. Πώς; Η λύση ήταν πολύ απλή και μπροστά στα μάτια μου τελικά.

Η λέξη "ΥΠΟΓΟΝΙΜΗ" σε εκείνη τη γωνιά σβήστηκε και έγραψα "ΝΕΑ ΖΩΗ". Έτσι, απλά, μια μέρα χωρίς να το σκεφτώ, ξύπνησα και νυσταγμένη, νωχελικά, μπήκα μέσα στην ψυχή μου, πήρα μια βαθιά ανάσα και αργά αλλά σταθερά την έσβησα. Ένιωσα τύψεις που το έκανα αυτό, λύγισα κάποια στιγμή, έκλαψα, ένιωσα ότι πρόδωσα τον υπογόνιμο αγώνα μου αλλά δεν γινόταν αλλιώς. Ήταν ένα ακόμα στάδιο που έπρεπε να το διασχίσω και να το αφήσω πίσω μου. Το μοιράστηκα με τη φίλη μου, τη Μάγδα(alter ego) και με το αφοπλιστικό της χαμόγελο, την καθαρή φωνή της ψυχής της, το πραγματικό της ενδιαφέρον και την αγάπη της, με πήρε από το χέρι και με βοήθησε να προχωρήσω παρακάτω....

Άρχισα να ασχολούμαι με καινούργια, δημιουργικά πράγματα, να μαθαίνω συνεχώς και να ανοίγω τους ορίζοντές μου, να κάνω νέες γνωριμίες, να βγαίνω έξω με παρέες, να πηγαίνω πολύ συχνά σε θέατρο, σε κινηματογράφο, να βάζω νέους στόχους, να προγραμματίζω ταξίδια, να διαβάζω ξανά, να ασχολούμαι με τα φυτά μου και το αγαπημένο μου χόμπι τα παζλ, να φτιάχνω πολλά και διάφορα πράγματα με τα χεράκια μου(πλέξιμο, κατασκευές κτλ). Αποφάσισα να πορευτώ μόνη πλέον στη ζωή μου. Ολικό Restart!!! Όλα αυτά από μόνα τους άρχισαν να καταλαμβάνουν χώρο στο μοναδικό ελεύθερο "σημείο" στην ψυχή μου. Σε εκείνη τη γωνιά που γράφει πλέον "ΝΕΑ ΖΩΗ".

Απολαμβάνω τη νέα μου ΖΩΗ στο μέγιστο δυνατό. Ακολουθώ τις οδηγίες των γιατρών μου πιστά. Καμιά φορά υπερβάλω και λίγο στον τομέα "πρόληψη", αλλά είναι ο μόνος τρόπος για να ηρεμήσω. Θέλω να είμαι ένα βήμα πιο μπροστά. Ο ογκολόγος μου με καθησυχάζει και μου λέει να σκέφτομαι μόνο την πιθανότητα μετάστασης(για να μην αφεθώ και δεν τηρήσω το follow up) και τίποτα άλλο γιατί όλα είναι υπό έλεγχο. Γελάω από μέσα μου όταν μου το λέει αυτό...λες και υπήρχε η πιθανότητα να το ξεχάσω.

Νιώθω ευλογημένη, τυχερή και ευτυχισμένη που έχω δίπλα μου τους γονείς μου, το alter ego μου, τους φίλους μου και φυσικά τους γιατρούς μου. (άσχετο αλλά είμαστε ευλογημένοι που έχουμε πολύ καλούς γιατρούς στην Ελλάδα) Έχω μια γεμάτη ζωή πλημμυρισμένη από αγάπη, φροντίδα, ενδιαφέρον, χαρά και όλα αυτά τα θετικά συναισθήματα, που δούλεψα πολύ για να πετάξω από πάνω μου την κατάθλιψη και να τα νιώσω.

Η ζωή μου είναι γεμάτη νότες, πολύχρωμη σαν το ουράνιο τόξο, ευωδιαστή σαν ένα μπουκέτο από βιολέτες, όμορφη σαν την ανατολή και τη δύση του ήλιου στη θάλασσα και την αντιμετωπίζω με πολλές πολλές δόσεις αισιοδοξίας, αρκετές πρέζες ζωντάνιας και πάνω πάνω στην κορυφή πασπαλισμένο χαμόγελο.

Από τη Ζωή στο Θάνατο και πάλι πίσω στη Νέα Ζωή λοιπόν!

[Κάντε Like στη σελίδα μας στο Facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα]