Η ζεστασιά του Ήλιου και το χρώμα του Αέρα

Ποτέ δεν έχω νιώσει τόσο δυνατή , τόσο αισιόδοξη όσο τις τελευταίες 2-3 μέρες. Νιώθω σαν να ξεκινά από την αρχή η ζωή μου και περιμένω να μου συμβεί κάτι υπέροχο. Παράλληλα ξέρω ότι ακόμα και η πιο καλοπροαίρετη ή αθώα απόφασή μου σχετικά με το θέμα αυτό, θα είναι αναπόφευκτα καταδικασμένη να βρεθεί μπροστά σε οδυνηρές επιπλοκές. Και βρέθηκε. Το λεωφορείο που οδηγεί στην μητρότητα το έχω χάσει για πάντα.

Θα σας πω ένα μυστικό....... Ένας από τους λόγους που έχω μια καλή επαγγελματική καριέρα μέχρι τώρα , είναι η επίκτητη ικανότητά μου να αδειάζω το μυαλό μου και να τροφοδοτώ την εξυπνάδα μου σ' ένα μόνο πρόβλημα κάθε φορά. Έχω διαμορφώσει τη ζωή μου σαν να ήταν ένα υποβρύχιο χωρισμένο σε στεγανά τμήματα που δεν επικοινωνούν μεταξύ τους. Έτσι πορεύτηκα μέχρι τώρα σε όλους τους τομείς της ζωής μου. Απλά έκλεινα μία από τις στεγανές πόρτες του μυαλού μου και προχωρούσα παρακάτω..... έτσι απλά....... (Στην υπογονιμότητα αυτό «δεν δούλεψε»)

Αυτός ήταν ο τρόπος, ο μόνος τρόπος, για να ξεπεράσω τα χρόνια της ζωής μου στην επαρχία μου μεγάλωσα. Μόνο έτσι μπόρεσα να προχωρήσω..... γιατί κάθε φορά που σκέφτομαι εκείνα τα χρόνια δάκρυα πλημμυρίζουν τα μάτια μου, γιατί είχα ανάγκη από αναγνώριση από αγάπη και στοργική επαφή, από κάποιον που θα με αγκάλιαζε και θα μου έλεγε πως είμαι υπέροχη και πως ότι προσφέρω μέσα στο σπίτι είναι ανεκτίμητο. Ουσιαστικά ξεθώριαζα και ήμουν μια ετοιμοθάνατη σκιά.

ΔΕΝ γύρισα ποτέ μετά τις σπουδές στην πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα. Δεν είναι πάντοτε σοφό να ξαναγυρίζεις στα μέρη όπου είχες ζήσει μικρός γεμάτος όνειρα, γεμάτος φιλοδοξίες. Δεν είχα καμία όρεξη να ανακαλύψω κρυμμένα βάθη και πάθη. Την απόκτηση για παράδειγμα οικογένειας. Της δικής μου οικογένειας.

Προσπαθώ να ξεχάσω. Προσπαθώ να μην σκέφτομαι. Όμως, πως γίνεται να σταματήσεις τις σκέψεις σου; Τις κουβαλάς μαζί σου σαν παραφορτωμένο σακίδιο, που δεν μπορείς ποτέ να το ακουμπήσεις κάπου. Πάντα θα κουβαλάω το βαρύ σακίδιο της υπογονιμότητας πάνω μου.

Πάντα πίστευα πως θα μπορούσα να «δραπετεύσω». Μα δεν μπορείς να ξεφύγεις από την πραγματικότητα...... από την σκληρότητα, την αδιαφορία, τον εγωισμό.... Γιατί απλά όλα αυτά είναι μέρος των ανθρώπων και οι άνθρωποι είναι παντού και φροντίζουν να σου θυμίζουν ότι δεν είσαι μάνα.

Έχω τόσα στην ζωή μου , γιατί δεν μπορώ να το καταλάβω; Γιατί ζητάω πάντα πιο πολλά; Αλλά είναι πολλά να ζητάς να γίνεις μάνα; Δεν είναι αυτονόητο αυτό για να είσαι ευτυχισμένος; Μήπως ευτυχία δεν είναι να χαίρεσαι όσο γίνεται περισσότερο αυτά που έχεις και πλούτος να χαίρεσαι όσο γίνεται περισσότερο αυτά που απέκτησες;

Μέχρι τώρα υπήρχε μέσα μου μια ενεργητικότητα τόσο ισχυρή που δεν μπορούσε να καταπολεμηθεί με τίποτα. Χρειαζόμουν την πρόκληση μιας απαιτητικής δουλειάς, τις αποφάσεις που θα έπρεπε να παρθούν , τα χρονικά όρια που έπρεπε να τηρηθούν. Χρειαζόμουν τις πιέσεις , το ανέβασμα της αδρεναλίνης. Ήταν κάτι που με ενθουσίαζε και με έκανε ευτυχισμένη. Είχα εμπιστοσύνη στον εαυτό μου και αυτό ήταν το μόνο που μπορούσε να με βοηθήσει να ξεπεράσω οποιαδήποτε κρίση στη ζωή μου. Ήμουν ο εαυτός μου , ανεξάρτητη. Νόμιζα πως είμαι ικανή να πάρω τις δικές μου αποφάσεις και να χαράξω την πορεία της ζωής που μου απομένει όπως εγώ ήθελα ή όπως με βόλευε. Όμως λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο, η υπογονιμότητα που χτύπησε την πόρτα.

Κατάλαβα ότι όλα αυτά είναι εφήμερα και γιατί όχι μια ψευδαίσθηση. Το ξέρω. Δεν ωφελεί να μένει κανείς προσκολλημένος σε συναισθηματικές ψευδαισθήσεις και μάλιστα στην ηλικία μου. Τελικά, φαίνεται πως τα παραπάνω δεν μου είναι καθόλου απαραίτητα....... Αυτό που πραγματικά ήθελα και θέλω δεν μπορώ να το έχω. Ένα ΠΑΙΔΙ.

Τα τελευταία 8 χρόνια πέρασα πολλά. Το μυαλό μου, σαν πανικόβλητο κουνέλι, πηδούσε από δω και από εκεί, χωρίς να καταλήγει πουθενά.

Το χειρότερο συναίσθημα είχε να κάνει με τον άντρα μου. Κάθε φορά που τον έβλεπα ένιωθα ότι το σπίτι τον απέρριπτε κι ότι εκείνος δεν ταίριαζε σ' αυτό.

Η δουλειά μου με «γέμιζε» τόσο πολύ που δεν υπήρχε χώρος στην ζωή μου για προσωπικά πράγματα, όπως αγάπη και συντροφικότητα. Είχα ξεχάσει πόσο όμορφο ήταν αυτό που είχαμε οι δυό μας.

Αλλά ,ευτυχώς κάτι όμορφο δεν χάνεται ποτέ. Μένει μέσα σου, γίνεται μέρος του χαρακτήρα σου. Κι ευτυχώς αυτή την έκσταση που νιώθαμε δεν την χάσαμε οριστικά, αλλά αντίθετα την ξαναβρήκαμε και μάλιστα ανανεωμένη. Μας είναι αδύνατον να πιστέψουμε πως η μοίρα που μας ένωσε δεν έχει σκοπό να μας κρατήσει ενωμένους. Βλέπεις αν είσαι πραγματικά αποφασισμένος είναι πολύ εύκολο να παραβλέψεις τις ενοχές σου(και είχα πολλές απέναντί του).

Δεν είχα συνειδητοποιήσει πως διέθετα τέτοια ικανότητα. Έκανε τα πράγματα στη σχέση μου μαζί του πολύ εύκολα. Γιατί απλά ήμουν αποφασισμένη και ήξερα πως έπρεπε να σώσω αυτή τη σχέση. Και όταν συνέβη αυτό ένιωσα τόση ευτυχία που με αιφνιδίασε.

Σκεφτήκαμε ότι τίποτα δεν σου φαίνεται πια τόσο άσχημο από τη στιγμή που το δέχεσαι όπως ακριβώς είναι. Έτσι αποφασίσαμε να πορευτούμε στην κοινή μας ζωή ΜΟΝΟΙ μας. Δεχτήκαμε το γεγονός ότι ποτέ δεν θα γίνουμε γονείς.

Πάρε ένα λευκό χαρτί και ένα διαβήτη. Χάραξε ένα κύκλο. Τόσο άψογος τόσο ακριβής. Το μολύβι σχεδιάζει την καμπύλη και την ολοκληρώνει στο σημείο από όπου είχε ξεκινήσει. Ο κύκλος είναι το αναμφισβήτητο σύμβολο του απείρου, της αιωνιότητας. Αν η ζωή μου είναι μια τόσο προσεκτικά χαραγμένη με το μολύβι καμπύλη , τότε μπορώ να πω ότι οι δύο άκρες της δεν κοντεύουν να ενωθούν. Δεν κλείνει ο κύκλος μου.........

Κάποια μέρα θα ζωγραφίσω τη ζεστασιά του Ήλιου και το χρώμα του Αέρα........

Ξέρω τι θα μου πείτε....... ότι αυτό δεν γίνεται......

ΤΟ ΞΕΡΩ........

[Κάντε Like στη σελίδα μας στο Facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα]