Logo
Εκτύπωση αυτής της σελίδας

«Εγώ ξένο παιδί δεν μεγαλώνω»

«Εγώ ξένο παιδί δεν μεγαλώνω»

Είμαι η Ελένη και είμαι 11 χρόνια παντρεμένη. Ήδη μετράω 39 καλοκαίρια στην πλάτη μου και μητέρα ακόμα δεν έχω γίνει. Αμέσως μετά το γάμο μας αποφασίσαμε να γίνουμε γονείς. Οι προσπάθειές μας έπεφταν στο κενό. Αγωνία, λύπη και κλάμα, αμέτρητα γιατί, ήταν ο πρώτος χρόνος του έγγαμου βίου μας.

Ώσπου επισκεφτήκαμε τον γιατρό μου και η εξέταση του σπέρματος έδειξε ότι ήταν σχεδόν ανύπαρκτο. Πέσαμε και οι δυο από τα σύννεφα. Πανικοβληθήκαμε.

Αποφασίσαμε να μπούμε στον στίβο της εξωσωματικής γονιμοποίησης με ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας. Ο γιατρός που απευθυνθήκαμε ήταν ξεκάθαρος. Εμείς πάλι ευχόμασταν να είμαστε μέσα σε αυτό το ελάχιστο ποσοστό.

Ούτως ή άλλως δεν υπήρχε άλλος δρόμος εκτός από την εξωσωματική. Ή θα παραδινόμασταν στη μοίρα της Ζωής μας να μείνουμε άτεκνοι ή θα κάναμε κάτι μήπως και.......

Το αποτέλεσμα ....... ΠΕΝΤΕ (5) εξωσωματικές, ΠΕΝΤΕ (5) αρνητικά αποτελέσματα.

Μετά από τα δύο πρώτα αρνητικά, ο γιατρός μας, όπως και οι άλλοι δύο που επισκεφτήκαμε για να πάρουμε και άλλες γνώμες, μιλούσαν πια για σπέρμα δότη! Οι πιθανότητες επιτυχίας θα αυξάνονταν κατά πολύ, σε συνδυασμό, πάντα, με την πολύ καλή ποιότητα των ωαρίων μου. Προσωπικά δεν είχα πρόβλημα. Ο σύζυγός μου ούτε που στάθηκε να ακούσει. Δεν το ήθελε με τίποτα. Οπότε συνεχίσαμε και κάναμε άλλους 3 ενέσιμους κύκλους σε άλλο γιατρό και κέντρο με καλυτέρους υποτίθεται εμβρυολόγους.

Μάταια προσπαθούσα να τον πείσω για το σπέρμα δότη. Κάθε φορά που άνοιγα τη σχετική κουβέντα, γινόταν θηρίο ανήμερο. Έβραζα από μέσα μου..... ήθελα να γίνω μάνα. Το επιθυμούσα διακαώς. Του επαναλάμβανα, τις θυσίες που έκανα παίρνοντας τόσες ορμόνες σε ΠΕΝΤΕ ενέσιμους κύκλους. Άσε και τα φάρμακα μετά στις εμβρυομεταφορές. Ανένδοτος.

Συζήτησα με τον γιατρό το θέμα της υιοθεσίας. Ο γιατρός μου είπε ότι τη στιγμή που έχουμε πολύ καλά ωάρια είναι κρίμα να μην πάμε με σπέρμα δότη. Τουλάχιστον, είπε, με αυτό τον τρόπο θα έχουμε γνωστό το ένα γεννητικό υλικό από τα δύο. Ενώ στην υιοθεσία και τα δύο γεννητικά υλικά είναι άγνωστα!

Ο σύζυγός μου παραμένει μέχρι και σήμερα «άκαμπτος» στο θέμα. Σπέρμα δότη δεν θέλει. Νιώθει λέει σαν με βίασε κάποιος και έμεινα έγκυος. Του ζήτησα να μιλήσουμε με κάποιο ψυχολόγο. Ούτε να το ακούσει.

Υποχώρησα, δεν έχω άλλωστε και άλλη επιλογή..... Του μίλησα για την υιοθεσία. Δεν περίμενα με τίποτα την απάντηση που έλαβα. Ένα σκληρό, «Εγώ ξένο παιδί δεν μεγαλώνω».

Η ψυχολογία μου στα πατώματα. Ο άντρας που λάτρεψα και με λάτρεψε μου αφαίρεσε όλες τις επιλογές. Με καταδικάζει να ΜΗΝ γίνω μάνα. Έκανα τόσες και τόσες θυσίες για εκείνον, γιατί εγώ, θα μπορούσα τώρα να ήμουν ήδη μητέρα. Θυσίασα τη γυναικεία μου φύση (γιατί εγώ έτσι το βλέπω) για χάρη του.

Με πλήγωσε πολύ που ΔΕΝ είναι ικανός να αγαπήσει μια παιδική ψυχούλα ακόμα κι αν δεν την γέννησε εκείνος. Γιατί εντάξει, ας πούμε εντάξει, σπέρμα δότη δεν θέλεις. Ούτε υιοθεσία; Καμιά φορά αναρωτιέμαι τι άνθρωπο παντρεύτηκα. Δεν τον αναγνωρίζω.

Τα δικά μου θέλω που είναι; γιατί δεν τα σέβεται; Προσπαθώ με χίλιους δυο τρόπους να τον πείσω για να υιοθετήσουμε ένα παιδάκι. Καμιά φορά αναρωτιέμαι, αν κάνω καλά.

Θέλω να πει το «ΝΑΙ», αλλά φοβάμαι.

Φοβάμαι μήπως αυτό το «ΝΑΙ» είναι αποτέλεσμα της πίεσής μου και μετά το μετανιώσει και ξεσπάσει στο παιδί.

Φοβάμαι μήπως τελικά αυτή η παιδική ψυχούλα «πληρώσει» για όλα όσα περάσαμε σαν ζευγάρι τόσα χρόνια με τις αποτυχημένες προσπάθειες εξωσωματικής.

Φοβάμαι μήπως δεν λάβει από την πλευρά του την αγάπη που πρέπει να έχει. Για μένα είμαι σίγουρη. Θα το αγαπήσω σα να βγήκε από τα σπλάχνα μου. Εκείνος;

Φοβάμαι μήπως αυτό το «ΝΑΙ» το πάρει πίσω όταν πια θα είναι αργά και θα μας διαλύσει σαν οικογένεια.

Φοβάμαι τον εαυτό μου για το αν θα μπορώ να «προστατέψω» το παιδί στην περίπτωση που γίνουν όλα ή κάποιο από τα παραπάνω και το χάσω. Σε καμία περίπτωση δεν θέλω το υιοθετημένο παιδί μου, το παιδί μου, να πληγωθεί έχοντας ένα πατέρα που δεν το αγαπάει. Εγώ, χίλιες φορές εγώ να πληγωθώ ...όχι εκείνο!

Έχω πελαγώσει, είμαι τόσο μα τόσο θυμωμένη μαζί του αλλά και με τον εαυτό μου, είμαι απελπισμένη, δεν ξέρω τι να κάνω. Σπέρμα δότη, υιοθεσία τα απορρίπτει.

Σκέφτομαι ακόμα και το διαζύγιο. Χίλιες φορές μόνη παρά μόνη μαζί του! Σκέφτομαι ότι δεν είμαι αναγκασμένη να ακολουθήσω τα δικά του θέλω και τις δικές του επιλογές όταν σε όλα αυτά εκείνος δεν σκέφτεται καθόλου εμένα! Εμένα, την Ελένη σαν άνθρωπο, σαν γυναίκα........

Copyright © 2013 IVFforums.gr All Rights Reserved       Developed by Simplemind