Η ευτυχία ήρθε, όταν «ήρθε η ώρα της»

Στο ταξίδι του μέλιτος είχα κάποια πονάκια στην περίοδο και αποφάσισα να πάω στην γυναικολόγο μου. Είχα πάει την προηγούμενη χρονιά για παπ τεστ και υπέρηχο και όλα καλά. Αυτή τη φορά όμως δυστυχώς μου είπε ...θυμάμαι χαρακτηριστικά τα σκληρά της λόγια ....

«ενδομητρίωση έχεις!»

«Τι είναι αυτό γιατρέ;» ρώτησα φοβισμένη...

«Οι ωοθήκες σου χαλάνε όπως ένα κρεμμύδι που σιγά-σιγά σαπίζει. Να χειρουργηθείς και θα δούμε μήπως χρειαστεί και κάνεις εξωσωματική...»

'Eτσι, όπως ακριβώς σας περιγράφω, μου μίλησε η γιατρός. Μου ήρθε ο ουρανός σφοντύλι ...όλα άρχισαν να ανατρέπονται ,να διαλύονται, να γκρεμίζονται. Ένιωθα ότι είχα χάσει ότι πιο όμορφο είχα μέσα μου, μου είχε δηλητηριάσει την ψυχή και από τότε άρχισα τον αγώνα....

Επέμβαση, θεραπεία, όλα ευτυχώς πήγαν καλά και μόλις ολοκληρώθηκαν αυτά, ο νέος γιατρός με έπεισε ότι όλα θα πηγαίνανε ακόμη καλύτερα και μια χαρά θα ερχόταν η σύλληψη.

Όμως ο χρόνος περνούσε και ο κάθε μήνας που διαδέχονταν τον άλλον δεν έφερνε το χαρμόσυνο. Μα πότε θα κάνω αυτή την όμορφη έκπληξη στους δικούς μου ανθρώπους αναρωτιόμουνα; Δεν θα έπρεπε να είχε συμβεί μέχρι τώρα;

Είχε ήδη περάσει ένας χρόνος και η γλυκιά προσμονή είχε αρχίσει να γίνεται φορτίο ασήκωτο, μια αγωνία που κάθε μήνα μεγάλωνε, μια υπόθεση που επιβεβαίωνε η περίοδος, ήταν πάντα στην ώρα της-τι άσχημο-. Κι αν κάτι τύχαινε και καθυστερούσε καμιά μέρα αυτό γινότανε δυσκολότερο ...το μυαλό σκάρωνε ελπίδες ,όνειρα ....και άντε πάλι απογοήτευση, πίκρα...

Μπήκαμε στο χορό των εξετάσεων, εξετάσεις για μένα για τον σύζυγο, να δούμε αν κάτι δεν πάει καλά. Τίποτα όλα μια χαρά. Πέρασε και ο δεύτερος χρόνος η θηλιά μέσα μου άρχισε να σφίγγει ,τα ερωτηματικά πολλά ...ο σύζυγος ανένδοτος ,θα κάνουμε παιδί χωρίς καμία βοήθεια θα τα καταφέρουμε.

Αγώνας και εκεί να πείσω τα αυτονόητα, ότι κουράστηκα, ότι θέλω να προσπαθήσω, να έχω μια ευκαιρία ...είχαμε κλείσει τα 2 χρόνια ελεύθερων προσπαθειών χωρίς αποτέλεσμα.

Τελικά αποφασίσαμε θα ξεκινούσαμε χαλαρά με μία σπερματέγχυση.... που τελικά μια χαρά μας ώθησε στον δρόμο της εξωσωματικής.

Πρόβλημα και εκεί όμως... δεν ανταποκρινόμουνα στα φάρμακα έτσι ο φυσικός κύκλος ήταν μονόδρομος. Ο γιατρός που με εγχείρησε μου είπε πως αν δεν έβρισκα ένα καλό ωάριο στους επόμενους δυο με τρεις κύκλους να πήγαινα με δανεικά. Τι είναι αυτό πάλι.... εκεί πραγματικά τρελάθηκα.

Η μία ατυχία διαδεχόταν την άλλη με μένα και τον άντρα μου θεατές και οι γιατροί είχαν πάντα κάτι να προτείνουν ...ΠΑΝΤΑ όμως ...όπως και να ακουγόταν αυτό ...πάντα κάτι χειρότερο είχαν να μου υποδείξουν από αυτό που δεν μπορούσα να αντέξω.

Έτσι μέσα σε 2 χρόνια από την μέρα που παντρεύτηκα άκουσα τα πιο περίεργα σενάρια ,ένιωσα τα πιο σκληρά συναισθήματα για τον εαυτό μου, είδα τα ζωή μου να μετατρέπεται σε κάτι που δεν μπορούσα να φανταστώ....ένιωθα τελείως αδύναμη.

Ο πρώτος μου φυσικός κύκλος, για να γυρίσουμε στο θέμα μας, πήγε πολύ καλά ...πάρα πολύ καλά, τόσο καλά που κανείς δεν είχε υπολογίσει. Ούτε γιατρός ούτε άνθρωπος και φυσικά ούτε εγώ η ίδια. Μου χάρισε ένα πλάσμα άλλο να σας λέω και άλλο να το βλέπετε ...ΟΝΕΙΡΟ...μου άλλαξε τη ζωή είναι ο καρπός του έρωτα μας, η προέκταση αυτής της όμορφης σχέσης, ένας ακόμη λόγος για να γινόμαστε καλύτεροι.

Να 'μαστε γεροί και Δόξα τω Θεό, αυτό λέω πάντα μέσα μου!

Σας εύχομαι όσοι το επιθυμείτε, να το ζήσετε και όσοι το ζείτε να είστε γεροί να το απολαμβάνετε!...Όλα τα καλά έρχονται όταν δεν τα περιμένεις.... αυτή δεν είναι άλλωστε και η μαγεία της ζωής, καλοί μου φίλοι;