Το «πρόβλημα» που δεν ξεπερνιέται ποτέ!

Ξεκινήσαμε λοιπόν τις προσπάθειες και παιδί δεν ερχόταν. Κάπου στους 8 μήνες και ενώ εγώ είχα κάνει όλες τις απαραίτητες εξετάσεις και ήταν όλα καλά από τη δική μου πλευρά, πήρε την απόφαση να κάνει σπερμοδιάγραμμα. Πήραμε τα αποτελέσματα τα οποία μας έκαναν να παγώσουμε κυριολεκτικά και οι δύο: μηδέν (0) σπερματοζωάρια. Αρχίζω, ψάχνω στο ίντερνετ και κλείνω αμέσως ραντεβού με ουρολόγο.

Μας δίνει μία σειρά από εξετάσεις ,τις κάνει ο καλός μου και ευτυχώς στο δεύτερο σπερμοδιάγραμμα βρήκαμε σπερματοζωάρια. Η χαρά μας ήταν απερίγραπτη μιας και θα μπορούσαμε να αποκτήσουμε και εμείς δικό μας παιδάκι. Ο γιατρός προτείνει βιοψία για να δει(δήθεν) από που προέρχεται το πρόβλημα. Κάνει και
τη βιοψία και το μόνο που του είπε είναι ότι παιδί θα κάνετε. Αυτό το ξέραμε και χωρίς της βιοψία...Είναι τυχερός που δεν ήμουν εκεί...

Του δίνει μία αγωγή και του λέει να τον ξαναδεί σε 6 μήνες.

Εγώ όμως καθότι ανήσυχο πνεύμα κλείνω ραντεβού με κέντρο εξωσωματικής. Ο μεγαλογιατρός που με δέχτηκε μου μίλησε απευθείας για δότη σπέρματος γιατί με τόσο λίγα σπερματοζωάρια θα του έριχνα τα ποσοστά επιτυχίας. Μου είπε ότι παιδί με τον άντρα μου δεν πρόκειται να αποκτήσω. Η ψυχολογία και των δύο αλλά κυρίως του άντρα μου ήταν στα πατώματα. Έκλαιγε όλη μέρα που δεν θα μπορούσε να με κάνει μάνα ακόμα και με τη μέθοδο της εξωσωματικής.

Κλείνω ραντεβού με δεύτερο κέντρο εξωσωματικής ,όπου εκεί μου μίλησαν για νέα βιοψία. Ο καλός μου φυσικά και το δέχτηκε. Έτσι ξεκίνησε το πρώτο μας ταξίδι...

Ο γιατρός αδιάφορος, δεν τον έβρισκες πουθενά, μου έλεγε όλα θα πάνε καλά, 27 χρονών είσαι μόνο. Τελικά βιοψία δεν χρειάστηκε. Είχαμε ένα και μοναδικό
έμβρυο το οποίο μεταφέραμε. Η αναμονή ήταν ακόμη πιο δύσκολη. Ευτυχώς είχα μια πολύ καλή φίλη που μου κρατούσε συντροφιά όταν έλειπε ο καλός μου στη δουλειά.

Μετά από δύο εβδομάδες πήρα το πρώτο μου αρνητικό.
Μετά από 4 μήνες και ενώ ετοιμάζομαι να ξαναμπώ στη διαδικασία μπαίνει ο πεθερός μου στο νοσοκομείο όπου και καταλήγει.

Μέσα στον πόνο μας πεισμώσαμε και οι δύο και είπαμε πως ότι και να γίνει εμείς γονείς θα γίνουμε. Κάνουμε τη δεύτερη προσπάθεια, μεταφέρουμε 2 έμβρυα και σε δύο εβδομάδες, πάλι αρνητικό αποτέλεσμα.

Παρόλο που μένω στην επαρχία, επισκέπτομαι νέο κέντρο στην Αθήνα αυτή τη φορά. Μου συστήνουν μια σειρά από εξετάσεις...Τρίτη προσπάθεια θετική χοριακή.

Δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Το αρνητικό ξέρω πώς να το διαχειριστώ το θετικό όμως; Εγώ να λέω δεν μπορεί κάτι θα πάει στραβά... Ο καλός μου να λέει με το δικό μου σπέρμα ήταν;Αποκλείεται...Δεν μπορούσε να το πιστέψει.

ΜΕ πολλές δυσκολίες και βοήθεια από πουθενά γίναμε γονείς ενός υπέροχου πλάσματος. Το κοριτσάκι μας, μας έκανε να θυμόμαστε όλα αυτά που περάσαμε σαν ένα κακό όνειρο.

Ο καιρός πέρασε γρήγορα και κατόπιν συζήτησης είπαμε και οι δύο να ξαναμπούμε στην διαδικασία. Μου λέει τώρα που έχουμε και τη μικρή τα πράγματα θα είναι πιο χαλαρά...

Ο καιρός περνούσε και σπερμοδιάγραμμα δεν πήγαινε να κάνει. Κατάλαβα ότι το απέφευγε. Του είπα πως σημασία για εμένα έχει να είμαστε εμείς καλά και αν δεν είναι έτοιμος να το αφήσουμε για αργότερα.

Τελικά έκανε νέο σπερμοδιάγραμμα όπου τα αποτελέσματα ήταν και πάλι τα ίδια. Ο εφιάλτης ξύπνησε και πάλι.

Είδα τον άνθρωπο μου να στενοχωριέται, να αγχώνεται και να αναρωτιέται και πάλι γιατί. Πίστευα ότι μετά από την απόκτηση ενός παιδιού θα είχε αποδεχτεί την κατάσταση, θα το είχε ξεπεράσει κατά κάποιο τρόπο.

Τελικά κάθε φορά είναι σαν την πρώτη φορά και το «πρόβλημα» δεν ξεπερνιέται ποτέ!