Ο πιστός μου "φίλος"

ξέρετε....τα σημάδια που έχουν το σχήμα σαν συννεφάκια και θυμήθηκα τις νύχτες μετά τα αρνητικά τεστ κυήσεως, που έκανα πως κοιμόμουν ενώ είχα σφίξει το μαξιλάρι μου στα στήθη μου και έκλαιγα.

Θυμήθηκα πως εκεί πάνω έπνιγα τους λυγμούς μου από τα κακής ποιότητας ωάρια και  τις αποτυχημένες εξωσωματικές........

Θυμήθηκα πως εκεί πάνω δάκρυζα που δεν είχα γονιμοποιημένα ωάρια για fet.....

Θυμήθηκα πως εκεί σε αυτό το μαξιλάρι «άφησα» ελεύθερα τα δάκρυά μου να ξεχυθούν σαν ποταμός όταν έμαθα ότι πρέπει να κάνω απόξεση.

Θυμήθηκα πως αυτό το μαξιλάρι με αγκάλιαζε όταν απέβαλα......το είχα αρπάξει τόσο δυνατά με τα χέρια μου και εκείνο με αγκάλιαζε τρυφερά σαν να μου έλεγε "κουράγιο"......και «υπέφερε» μαζί μου από τους αφόρητους πόνους της αποβολής....

Θυμήθηκα πως πάντα όταν ήθελα να ήμουν μόνη «εκείνο» διακριτικά άνοιγε την «αγκαλιά» του και χωνόμουν εκεί μέχρι να κουραστώ να κλαίω και να με πάρει ο ύπνος.....

Θυμήθηκα τις ατέλειωτες ώρες ψυχικής μοναξιάς και τα ατέλειωτα ποτάμια δακρύων που «δέχτηκε» ..........κι αυτό εκεί ....κοντά μου σαν μητρικό χάδι.......

Θυμήθηκα πως ενώ "κρυβόμουν" από τους άλλους, αυτό το μαξιλαράκι «ήξερε» την αλήθεια και τι περνάω, μόνο αυτό.......ο «πιστός μου φίλος»......ήταν πάντα εκεί και με «περίμενε».........αν είχε φωνούλα, τι θα έλεγε άραγε, πως θα εξιστορούσε τα γεγονότα....

Λίγες μέρες αργότερα αγόρασα καινούργια μαξιλάρια αλλά δεν μπόρεσα να πετάξω "τον πιστό μου φίλο" και να τον αντικαταστήσω με «έναν καινούργιο»............με πιάσανε τα κλάματα και αποφάσισα να το καθαρίσω, να το ξηλώσω, να βγάλω "τη γέμιση" και να το πλύνω......αρνούμαι "να πετάξω τον φίλο μου"..... απλά αρνούμαι.........