Σκέφτομαι, ερμηνεύω, αισθάνομαι

Αναρωτιέμαι πολύ συχνά πώς φτάνω σε συμπεράσματα για εμένα, πώς καταλήγω σε αποφάσεις που ίσως να είναι τελικά άχρηστες και εγκλωβίζομαι σε αυτές, και πώς πολλές φορές, χωρίς καν να σκεφτώ, αντιδρώ υπερβολικά και δυσανάλογα στα ερεθίσματα που έρχονται προς το μέρος μου. Γιατί το κάνω άραγε αυτό;

Αυτό το "χωρίς καν να σκεφτώ" με βάζει σε σκέψεις... Φέρνω στο νου μου περιστατικά, παραδείγματα του πως νιώθω και πως αντιδρώ στα πράγματα, και παρατηρώ...προσπαθώ να εντοπίσω τι ακριβώς κάνω, και όντως τις περισσότερες φορές δρω ή αντιδρώ χωρίς καν να σκεφτώ, δηλαδή δουλεύω στον αυτόματο.

Αναρωτιέμαι τί σημαίνει αυτό για μένα. "Στον αυτόματο", δηλαδή χωρίς να επεξεργαστώ αυτό που λέω, ή αυτό που κάνω, άρα και χωρίς να σκεφτώ αν στην παρούσα φάση είναι αυτή η συνειδητή μου επιλογή· αν πράγματι στο συγκεκριμένο περιστατικό θέλω να μιλήσω ή να πράξω με τον συγκεκριμένο τρόπο.

Μένω λίγο παραπάνω σε αυτήν μου την σκέψη και παρατηρώ ότι όντως κάνω το λάθος να ερμηνεύω αυτόματα κάθε ερέθισμα που δέχομαι βάσει παλιών πεποιθήσεων και βιωμάτων.

Συνειδητοποιώ ότι τις περισσότερες φορές έχω ασυνείδητα χτίσει αυτές τις πεποιθήσεις πάνω σε βιώματα του μακρινού μου παρελθόντος, τότε που δεν μπορούσα να επεξεργαστώ ακόμα τα ερεθίσματα, ναι, μάλλον όταν ήμουν παιδί. Κι έτσι μέσα από αυτό το ερμηνευτικό πρίσμα αισθάνομαι π.χ. θυμωμένος, αδικημένος, εγκαταλελειμένος, πληγωμένος κι άλλα συναισθήματα που δεν αντανακλούν ακριβώς αυτό που συμβαίνει στο παρόν, απλά η τωρινή κατάσταση προσομοιάζει κάποια του παρελθόντος κι εγώ αυτόματα τα κάνω ένα στο μυαλό μου.

Κι αυτή η σκέψη με οδηγεί στην επόμενη: δηλαδή, εγώ στο σήμερα λειτουργώ με το να ερμηνεύω τα ερεθίσματα (λόγια, πράξεις, συμπεριφορές των άλλων προς εμένα) βάσει κάποιας σκέψης που είχα όταν ακόμα δεν είχα την δυνατότητα να επιλέξω συνειδητά παρά μόνο να δράσω ενστικτωδώς; Οπότε στην ουσία νιώθω θυμό, για παράδειγμα, επειδή ορίζομαι από αυτό που ερμηνεύω. Κι ενώ οι συνθήκες αλλάζουν, εγώ αλλάζω, μεγαλώνω κι εξελίσσομαι τελικά επιτρέπω ακόμα σε αυτές τις πεποιθήσεις να με καθορίζουν;

Το ξανασκέφτομαι· δεν μου φαίνεται λογικό, ούτε λειτουργικό κάτι τέτοιο. Δεν θέλω να ζω το σήμερα στον αυτόματο, βάσει του παρελθόντος! Δεν θέλω να αισθάνομαι βάσει ερμηνειών του παρελθόντος. Θέλω οι σκέψεις μου και τα συναισθήματα μου να αναφέρονται στο τώρα, στο παρόν, κι οι πεποιθήσεις μου να δομηθούν εκ νέου πάνω στα βιώματα που εγώ συνειδητά ορίζω!

[Κάντε Like στη σελίδα μας στο Facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα]