Αναβολή και καθυστέρηση…

Κι αναρωτιέμαι τελικά τι μου συμβαίνει κι αντί να επιλέξω την δράση επιλέγω την αναβολή; Είναι αυτό που νιώθω, είναι αυτό που σκέφτομαι ή μήπως ένας δυσλειτουργικός συνδυασμός των δύο;

Η αλήθεια είναι πως τις περισσότερες φορές που επιλέγω να αναβάλλω κάτι είναι απλώς γιατί αρνούμαι να ξεκινήσω, γιατί μου φαίνεται πολύ μεγάλο όλο αυτό που φαντάζομαι ότι θα χρειαστεί να κάνω, κι ίσως ένα άλλο επίπεδο γιατί με φοβίζει το τι θα συναντήσω στην πορεία της δράσης ή μήπως δεν καταφέρω να την ολοκληρώσω. Επανέρχομαι όμως όταν σκεφτώ πως η αναβολή είναι μία διαδικασία την οποία δημιουργώ με την σκέψη μου· κι ειδικά με την σκέψη μου στο μέλλον. Κι η λύση του προβλήματος βρίσκεται πάλι εδώ: σταματώ τα σενάρια κι έρχομαι στο παρόν να αντιληφθώ ότι για να μπω στην διαδικασία του να κάνω κάτι – ό,τι κι αν είναι αυτό που έχω επιλέξει – το μόνο που χρειάζεται είναι να σηκωθώ, και να βάλω το ένα πόδι μπροστά από το άλλο και σιγά σιγά να συνεχίσω έτσι στο μονοπάτι της "δράσης", της ενεργητικής επιλογής. Και τότε συνειδητοποιώ ότι τελικά είναι όπως το περπάτημα, μόλις κάνω το πρώτο βήμα το άλλο πόδι απλά ακολουθεί αυτόματα και συνεχίζουν έτσι το ένα μετά το άλλο ξανά και ξανά, αρκεί να ξεκινήσω· να κάνω αυτό το πρώτο βήμα. Δεν με φοβίζει πια η διαδικασία γιατί βιώνω τον αυτοματισμό της.

Άλλωστε με την αναβολή ποιόν καθυστερώ στην πραγματικότητα αν όχι μόνο και μόνο εμένα; αν όχι μόνο και μόνο την δική μου εξέλιξη;

[Κάντε Like στη σελίδα μας στο Facebook για να μαθαίνετε όλα τα νέα]