Μονάδα Εντατικής Θεραπείας: Εκεί που ο φόβος συναντά την ελπίδα.

   Τα συνήθη νοσήματα τα οποία αντιμετωπίζονται στη ΜΕΘ αφορούν τις παρακάτω νοσολογικές οντότητες: την αντιμετώπιση και ανάνηψη κάθε μορφής καταπληξίας (shock), την οξεία αναπνευστική ανεπάρκεια, την αντιμετώπιση του πολυτραυματία ασθενούς, ανεπάρκειες από τα διάφορα οργανικά συστήματα (καρδιαγγειακή, οξεία νεφρική ανεπάρκεια, οξέα αιματολογικά και επείγοντα γαστρεντερολογικά νοσήματα, οξείες μεταβολικές και ηλεκτρολυτικές ανωμαλίες), δηλητηριάσεις, περιβαλλοντικές βλάβες, σοβαρές λοιμώξεις, σήψη, χειρουργικά ορθοπεδικά, γυναικολογικά, νευροχειρουργικά και επείγοντα νευρολογικά περιστατικά, μετεγχειρητικές επιπλοκές, καρδιοχειρουργικές επεμβάσεις, μεταμοσχεύσεις οργάνων κ.λπ. Ορθά η ΜΕΘ χαρακτηρίζεται ως το νοσοκομείο μέσα στο νοσοκομείο για να υποδηλωθεί η μεγάλη σπουδαιότητά της όσον αφορά το φάσμα και τη βαρύτητα των νοσημάτων που καλείται να αντιμετωπίσει (biomed.ntua.gr).

«-θα πεθάνω..
-Δεν θα πεθάνεις Κα Ευαγγελία.. ηρέμησε.. πάρε βαθιές ανάσες..
-Θα πεθάνω σου λέω..
-Δεν θα πας πουθενά! Εδώ θα μείνεις, μαζί μας.. Πρέπει να ηρεμήσεις για να αναπνέεις καλύτερα, να γεμίζουν οι πνεύμονες σου οξυγόνο.. ηρέμησε..
-Δεν μπορώ! δεν μπορώ!
-Κα Ευαγγελία, για να σε βοηθήσω, πρέπει να με βοηθήσεις κ εσύ.. πρέπει να είσαι ήρεμη και να παίρνεις βαθιές ανάσες.. θα φωνάξω το νοσοκόμο να σε σηκώσουμε πιο ψηλά να κάθεσαι καλύτερα στο κρεβάτι. Σου φτάνει ο αέρας σου;
-όχι.
-να φωνάξω το γιατρό; να σου αυξήσουμε το οξυγόνο;
-θα πεθάνω.. θέλω να δω το παιδί μου.
-ηρέμησε Κα Ευαγγελία μου και όλα θα πάνε καλά.. μη φοβάσαι, είμαι εδώ κοντά σου, όλοι εδώ είμαστε, τόσοι γιατροί, τόσοι νοσηλευτές, τα μόνιτορ βλέπουν τα πάντα πάνω σου, δεν θα σε αφήσουμε να πάθεις τίποτε.. κλείσε τα μάτια, ηρέμησε και πάρε βαθιές ανάσες, αυτή είναι η δουλειά σου για σήμερα μόνο αυτό να σκέπτεσαι.. Νιώθεις τα χέρια μου στο στήθος σου;; Θέλω να πάρεις μια βαθιά ανάσα και να φουσκώσει το στήθος σου, εδώ που έχω τα χέρια μου. Μπορείς να το κάνεις;
(παίρνει μια βαθιά ανάσα)
-έτσι μπράβο το καλό μας το κορίτσι. είδες που μπορείς; αργές και βαθιές αναπνοές καλή μου. Εδώ είμαι και θα σου κρατώ το χέρι. Συνέχισε να αναπνέεις έτσι και όλα θα πάνε καλά..»

   Καθημερινά παλεύω ανάμεσα σε 2 κόσμους, στη δική μου προσωπική ζωή και στον κόσμο της εντατικής, στον κόσμο που παγώνει ο χρόνος εκεί που η ζωή παλεύει να αναπνεύσει, σαν τη Κα Ευαγγελία, να προχωρήσει λίγο παρακάτω, να βγει στο φως, στο αληθινό φώς της μέρας..
   Εκτός από τους διεθνείς ορισμούς και επεξηγήσεις που βρίσκονται χιλιάδες στην ιατρική αρθρογραφία για εμάς η μονάδα είναι το άσυλο που 9 ψυχές παλεύουν να κρατηθούν στη ζωή και άλλες 40 ψυχές, αυτών των εργαζομένων παλεύουν μαζί με τους ασθενείς. Μπορεί ο καθένας μας να έχει διαφορετικές αρμοδιότητες σε αυτόν τον αγώνα αλλά όλοι μας έχουμε την ίδια σκέψη στο νου:
   Να σωθεί ο ασθενής και να βγει από τη μονάδα στην καλύτερη δυνατή κατάσταση.
Οι γιατροί ασχολούνται με το ιατρικό κομμάτι και τις ιατρικές πράξεις, οι νοσηλευτές/τριες με τη νοσηλευτική φροντίδα και νοσηλεία του ασθενή, εμείς οι φυσιοθεραπευτές με την αποκατάσταση.
Δικαίως οι φίλοι μας οι Άγγλοι λένε:

No one can whistle a symphony. It takes a whole orchestra to play it!

Η ομαδική δουλειά και συνεργασία φέρνει τις περισσότερες φορές το καλύτερο αποτέλεσμα. Και γράφω τις περισσότερες, γιατί υπάρχουν και στιγμές που ότι και να κάνεις δεν μπορείς να αποφύγεις το αναπόφευκτο..

   Αφήνω το θάλαμο με την Κα Ευαγγελία και τη νοσηλεύτρια δίπλα της και πάω στον διπλανό θάλαμο όπου εκεί είναι ο Κος Δημήτρης. Ο Κος Δημήτρης είναι στη μονάδα 2 μήνες, πάλεψε πολύ, πάρα πολύ, έδωσε ίσως τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής του και βγήκε νικητής. Εγώ είμαι εκεί για να τον βοηθήσω να σηκωθούμε 1η φορά σε καρέκλα μετά από 2 μήνες. Είχα ήδη ανεβάσει το κρεβάτι του ώστε να είναι σε ημι-καθιστή θέση, δεν ζαλιζόταν και ήμασταν έτοιμοι!

-Είσαι έτοιμος Κε Δημήτρη; ζαλίζεσαι; θες λίγο νερό πριν το τολμήσουμε;
-Είμαι καλά παιδί μου.
-Πάμε σιγά-σιγά να κατεβούμε. θα σε κρατήσω από τους ώμους και εσύ θα πατήσεις τα πόδια σου κάτω χωρίς να βάζεις βάρος. Απλά ακούμπησε τα πόδια σου κάτω. Αν νιώθεις ότι γλιστράς επειδή φοράς τις κάλτσες πέσμου ναι;
-Εντάξει.
(κατεβάζει τα πόδια κάτω και νιώθω ένα ελαφρύ τρέμουλο στο σώμα του).
-Μη φοβάσαι, είμαι εδώ Κε Δημήτρη, τα πόδια σου τρέμουν και είναι φυσιολογικό. Αύριο θα είσαι καλύτερα. Γύρε τον κορμό σου μπροστά και τέντωσε τα γόνατα να σηκωθούμε.
(Σηκώνεται και στέκεται όρθιος!!)
-Έλα Κε Δημήτρη!!!! Σηκωθήκαμε!!!!!!!!!!! Είσαι ψηλός καλέ Κε Δημήτρη!!! Δεν στο είχα για τόσο ύψος!!! Είσαι καλά; ζαλίζεσαι;
-Είμαι μια χαρά!
Εντάξει! Κάνε ένα βήμα μπροστά και θα γυρίσουμε να κάτσεις στη πολυθρόνα.
Καταφέρνουμε να κάτσει και παίρνουμε και οι 2 μια βαθιά ανάσα. Τακτοποιώ όλα τα καλώδια, τον ουροσυλλέκτη, το οξύμετρο στο χέρι του.
-Τώρα θα κάτσουμε εδώ Κε Δημήτρη. Συγχαρητήρια!!! Μπράβο σου!!! Τα καταφέρνεις περίφημα! Θα μπει σε λίγο το επισκεπτήριο και θα κάνουμε έκπληξη στη γυναίκα σου!
(Χαμογελάει δακρυσμένος..)

   Σηκώνω το κεφάλι μου και βλέπω στον απέναντι θάλαμο έναν ιερέα να μπαίνει.. Κοιτάω το νοσοκόμο που στέκεται δίπλα μου, του δείχνω με ένα νεύμα τον παπά και μου απαντάει «φεύγει..» Μιλάμε ψιθυριστά να μην ακούσει ο Κος Δημήτρης.. Βλέπω τον παπά δίπλα στον ασθενή να διαβάζει προσευχές και πίσω του το μόνιτορ με το καρδιογράφημα να φθίνει.. Κολλάει το βλέμμα μου στην εικόνα αυτή.. Το στήθος του ανεβοκατεβαίνει.. σίγουρα αν τον αγγίξω θα είναι ζεστός ακόμη.. Γεμίζουν δάκρυα τα μάτια μου.. «μη φεύγεις, σε παρακαλώ....» μουρμουρίζω.... «μείνε..» Με κοιτάει ο νοσοκόμος κα με σπρώχνει να βγω έξω..

   Έρχεται η ώρα του επισκεπτηρίου και μπαίνουν όλα τα αγαπημένα πρόσωπα του Κου Δημήτρη να τον δουν. Καθιστός στη καρέκλα, μετά από 2 μήνες στο κρεβάτι.. Όλοι δακρύζουν από χαρά και συγκίνηση..
Μπαίνω στο θάλαμο μόνο και μόνο να δω αν είναι εντάξει, δεν θέλω να διαταράξω τη μαγική στιγμή τους. Η γυναίκα του με πιάνει και μου λέει:
-Όταν γίνουμε καλά θα έρθουμε να σας δούμε!
-Θα είναι μεγάλη μας χαρά αυτό της απαντάω. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση για εμάς, όταν οι ασθενείς ξαναγυρνάνε για να τους δούμε όρθιους, δυνατούς και υγιείς!»

   Ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία είναι το «The power of now» του Eckhart Tolle στο οποίο αναλύεται η σημασία του «τώρα» και πόσο οι άνθρωποι αναλώνονται στο εχθές και στο αύριο μη ζώντας σχεδόν τίποτε από το παρόν τους. Ένας λόγος που μου αρέσει η δουλειά μου στη ΜΕΘ είναι ότι εκεί μέσα ζεις το «τώρα», δεν έχεις περιθώρια να σκεφτείς πίσω. Επίσης κάθε μέρα στην εντατική είναι μια ισχυρή ένεση ωμής πραγματικότητας, του σώματος που φθείρεται, της ασθένειας που λυγίζει, της ψυχής που χάνεται...

   Πέρασε η ώρα, έφτασε 3, η ώρα που σχολάμε. Αλλάζω ρούχα και φεύγω πάντα από την πίσω πόρτα, από τις σκάλες. Βγαίνω έξω στον παγωμένο αέρα κλείνω τα μάτια μου και απολαμβάνω την αίσθηση του κρύου στο πρόσωπό μου.. Τι όμορφη αίσθηση, πόσο τυχερή νιώθω που μπορώ και το απολαμβάνω..

Για όλους όσους διαβάζουν αυτές τις γραμμές θέλω να κλείσω με τα εξής:
• Στη μονάδα εντατικής θεραπείας ο δικός σας άνθρωπος είναι ασφαλής. Ζούμε σε καιρούς μεγάλης δυσπιστίας και αμφισβήτησης για όλους και για όλα. Με το χέρι στην καρδιά, σας διαβεβαιώνω, ότι στις ΜΕΘ όλοι δουλεύουν για το καλύτερο του ασθενή με σώμα και ψυχή.
• Οι ασθενείς στην εντατική δεν διαφέρουν από εμένα ή εσάς, αύριο μπορεί να είμαστε εμείς στη θέση τους, οπότε μην αφήνετε τις στιγμές να κυλάνε. Να αγαπάτε τη ζωή σας, αυτούς που σας τη χάρισαν και όλους όσους την κάνουν καλύτερη. Ο Νίκος Καζαντζάκης είχε πει: «Δεν υπάρχει αρχή, δεν υπάρχει τέλος, υπάρχει η τωρινή τούτη στιγμή, γιομάτη πίκρα, γιομάτη γλύκα και τη χαίρομαι όλη»..