Απόκτησα το παιδί μου με εξωσωματική γονιμοποίηση. Όχι από επιλογή αλλά από ανάγκη.

Για μένα το όνειρο της μητρότητας είχε καταντήσει ένας πεισματικός αγώνας ενάντια στο άδικο, στο άγνωστο, στο παράλογο.

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα σποράκι , όλο στρογγυλό και πράσινο που είχε πέσει στη γη μια ημέρα όπου φύσαγε ένας δυνατός αέρας.
Δεν θυμόταν από πού είχε έρθει! Και τι σπόρος ήταν; Από λουλούδι; Από θάμνο ίσως;

Είμαι η Ελένη και είμαι 11 χρόνια παντρεμένη. Ήδη μετράω 39 καλοκαίρια στην πλάτη μου και μητέρα ακόμα δεν έχω γίνει. Αμέσως μετά το γάμο μας αποφασίσαμε να γίνουμε γονείς. Οι προσπάθειές μας έπεφταν στο κενό. Αγωνία, λύπη και κλάμα, αμέτρητα γιατί, ήταν ο πρώτος χρόνος του έγγαμου βίου μας.