Menu

Παιδικός εκφοβισμός (bullying)

Παιδικός εκφοβισμός (bullying)

Ένα τεράστιο ζήτημα όπου πραγματικά δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω.

Τα δικά μου παιδιά είναι ακόμα μικρά, όμως δεν μπορώ να μείνω αδιάφορη και να κλείσω τα μάτια σε όλο αυτό που αντιμετωπίζω πολύ συχνά μιλώντας με φίλες μου που έχουν μεγαλύτερα παιδάκια, περπατώντας στο δρόμο ανάμεσα σε μικρές παρεούλες, ακόμα και στη γειτονιά μου.

Είναι άραγε σημάδια των καιρών; Μήπως φταίνε οι γονείς; Μήπως φταίνε οι δάσκαλοι; Τι φταίει που κάποια παιδιά δεν έχουν την αθωότητα και την αγνότητα που θα έπρεπε να έχουν ως παιδιά....Κάποτε μας έλεγαν οι γονείς μας, ότι όταν μεγαλώσουμε, ο κόσμος εκεί έξω είναι επικίνδυνος....τώρα τι πρέπει να λέμε στα παιδιά μας που αντιμετωπίζουν την επικινδυνότητα προτού μεγαλώσουν από συνομήλικούς τους;

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι μπορεί να υπάρχουν γονείς που παροτρύνουν τα παιδιά τους να έχουν εκφοβιστική συμπεριφορά, να δημιουργούν κλίκες αφήνοντας έξω άλλα παιδιά....τι συμβαίνει; Συνηθίζω να λέω ότι τα παιδιά δεν φταίνε ποτέ. Μόνο οι γονείς φταίνε για την συμπεριφορά των παιδιών τους. Όμως μήπως σε κάποιες περιπτώσεις οφείλεται σε κακό dna;

Αν τα παροτρύνουν οι γονείς, πόσα συμπλέγματα κουβαλάνε; Αν πάλι δεν τα παροτρύνουν οι γονείς, τι κάνουν για να τα σταματήσουνε;

Ας πάμε λίγο και στην θέση των παιδιών που γίνονται αποδέκτες παιδικού εκφοβισμού ή bullying ή ρατσιστικής συμπεριφοράς ή όπως θέλετε πείτε το.

Αυτό το παιδί, που ξεκινάει να πάει στο σχολείο του και μένει μόνο του στα διαλείμματα, στην καλύτερη περίπτωση, γιατί την χειρότερη δεν θέλω να την σκέφτομαι και όλα αυτά επειδή ένα άλλο παιδί το αποφάσισε......ένα παιδί που βγαίνει στη γειτονιά του να παίξει μαζί με τα άλλα παιδάκια και το διώχνουν σπρώχνοντας το και γυρνάει με κλάματα στο σπίτι και μένει εκεί μόνο του ακούγοντας έξω από την πόρτα του σπιτιού του τα παιχνίδια και τα γέλια των υπόλοιπων παιδιών....

Πιστεύω πως έχουμε να κάνουμε με τρεις κατηγορίες:

Α. τα παιδιά που ξεκινούν τον εκφοβισμό,

Β. τα παιδιά που γίνονται αποδέκτες αυτού,

Γ. και τα παιδιά που βρίσκονται στη μέση, από τη μία δεν συμφωνούν από την άλλη όμως φοβούνται να έχουν άποψη γιατί φοβούνται μήπως βρεθούν στην θέση Β.

Πρόσφατα, έγινα μάρτυρας ενός τέτοιου περιστατικού στην γειτονιά μου, ανάμεσα σε δύο κοριτσάκια των πρώτων τάξεων του δημοτικού, όπου το ένα αν μπορούσε να δέσει με κολάρο το άλλο για να μην λοξοκοιτάει και να μην χαιρετάει κανένα άλλο παιδάκι και ενήλικα θα το έκανε. Άκουσα με τα αυτιά μου, να την εκφοβίζει ότι δεν θα την ξανακάνει παρέα αν δεν κάνει όλα αυτά που της λέει....τις περισσότερες φορές πιάνει αυτός ο εκφοβισμός και αυτό είναι το λυπηρό....μένει το άλλο κοριτσάκι με ένα βλέμμα χαμένο, υποτακτικό....

Σίγουρα, όλοι μπορούμε να ευαισθητοποιηθούμε περισσότερο και να κάνουμε όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά ό,τι περνάει από το χέρι μας προκειμένου να σταματήσει αυτό το φαινόμενο. Ας μην μένουμε αμέτοχοι επειδή δεν συμβαίνει στο δικό μας παιδί γιατί μπορεί να συμβεί αύριο.

φωτογραφία

Believe

Είμαι 29 ετών, η καταγωγή μου είναι απο την Κρήτη και ζω στην Θεσσαλονίκη!
Περισσότερα

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Συγκρίσεις και αδυναμίες! Η σχολική μελέτη »

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

επιστροφή στην κορυφή

Newsletter

Αν θέλετε να λαμβάνετε το newsletter μας κάθε εβδομάδα με νέα και προτάσεις